Zo, dat was me het weekje wel weer! Ik zit nu eindelijk even rustig op m'n kont om jullie bij te praten want de afgelopen anderhalve week zat weer barstensvol leukigheden.
Ook stond 'ie in het teken van kapotte spullen, maar als vrouw klaag je dan natuurlijk niet want dan kan je lekker shoppen!
In Christchurch aangekomen heb ik me dus even flink uitgeleefd op mijn bankaccount en heb op donderdag de bus gepakt naar Hanmer Spring. Daar heb ik de hele dag in de natural spa's gedobberd, mmm! Ik zag wat oudjes met een boek in de hotpool dus dat leek mij ook wel een geschikt moment om de mijne van de bodem van m'n tas te halen. Bedwelmd door de maffe luchtjes van de hotspring ben ik met m'n ontzettend grote witte fluffy leen-handdoek op een grasveldje in slaap gevallen. Muziekje erbij. Heaven! Zo ontspannen als een druifje zweefde ik weer terug naar m'n hostel en daar waren weer wat leuke Britten. Na een potje kokkerellen ben ik met de 2 meiden (ok, 35 en nog steeds backpackend en plan-loos) en 3 piloten in opleiding de kroeg in gedoken en kon ik ze het schokkende nieuws vertellen dat niet elke Nederlander op klompen loopt en in een molen woont. Nee?!
's Nachts kon ik niet slapen en ik was niet de enige in mijn room, dus die kon mooi de regels van rugby uitleggen zodat ik voorbereid was voor de volgende dag!
Vrijdagmiddag hadden Tom (Ja, die ene van de 1000km op North Island) en ik op Cathedral Square in Christchurch afgesproken. Ik was eerder terug vanuit Hanmer dan verwacht dus heb mezelf lekker met mijn Kiwiboek in de zon gezet en ook nog genoten van al het straattheater. Vanalles te doen rond Pasen in ChCh!
En daar was ie dan...goed om Tom weer te zien na 5 weken. Hostel gezocht...auto geparkeerd...spullen gedropped en mijn kaartje voor de wedstrijd opgepikt bij het AMI Stadium. Tom wilde de match ook wel zien, dus ook voor hem een kaartje gehaald. Happie eten en terug naar het stadion voor een geweldig wedstrijd tussen de Crusaders en Waratahs.
Het is maar 80 minuten, dus het is niet dat je uren hoeft te zitten zoals bij Cricket (5 dagen!!!) En heel fijn dat het allemaal heel gemoedelijk gaat. Geen rookbommen, vechtpartijen en ander gezooi.
Zaterdag hebben we goed geshopped. Eindelijk ben ik dus de gelukkig eigenares van een MacPac daypack. Whoei! Gelukkig heb ik nu geen uitgescheurd binnenzakje meer en geen waterproof-layer verkruimeld overal op de bodem van m'n tas. fijn !
Aan het eind van de middag hebben we koffie/thee gedronken in the city met de "oom en tante" van Tom waar hij woont tijdens het werk in Ashburton. Hele aardige Kiwi's en we kregen een berg marchmellow-eggs want we konden natuurlijk geen pasen zonder eieren doen. Dit snoeperijtje heeft wat weg van Chocolate Fishes. Mjam! Ik neem wel wat mee naar NL dus trek maar vast een nummertje voor als je er ook eentje wilt proeven.
's Avonds heb ik de befaamde mexicaanse hap op zijn Anjo's gemaakt en er was een livebandje in The Yellow Cross, dus daar heen geweest. Ik was echt even toe aan een overdosis muziek dus dat is helemaal goedgekomen. Het was al weer bijna licht toen we het hostel terug hadden gevonden.
Met ons brakke kop maakten we zondag een veel te lange rit van Christchurch naar een plaatsje vlak boven Dunedin (Seacliff) en onderweg zijn we nog even bij John&Mary (die familie dus) langsgegaan want dat was op de weg. Lekker weer met m'n voeten op het dashboard van de Ford Telstar! Past precies. Daarna de benen gestrekt bij Mouraki Boulders: die perfect ronde rotsen. En verderop yellow-eye pinguins en seals gespot. Wat zijn pinguins grappige beesten, zeg!
Daarna dus door naar Seacliff voor een slaap-inhaal-sessie en de volgende dag door naar Dunedin voor wat CD-shopping want de muziekcollectie is erg beperkt voor de lange ritten.
Bij the Steepest Street of the World (ik dacht echt dat die in San Francisco was, maargoed...deze staat in het Guinnessbook of records) zijn we nog even omhoog gekropen en gestrand in Owaka.
Dinsdag was weer een touristisch dagje in de auto. Door Catlins (een ontzettend mooi en ruig gebied aan de zuidkust van South Island) reden we naar Curio Bay en Slope Point: het meest zuiderlijke puntje van South Island.
Ik heb me m'n hele reis op NZ al afgevraagd waar ze die 40 miljoen schapen hadden verstopt want zoveel had ik er nog niet echt gezien. Nou, daar dus! We hebben hier 4 miljoen inwoners, dus dat is best een kromme schaap-mens-verdeling.
Die schapen staan daar allemaal lekker te scheten en het gat in de ozonlaag op peil te houden. Ok, het verhaal is wat gecompliceerder, maar de schapen hebben wel een aardige vinger in de pap (poot in de drap?).
Het hostel in Invercargill was vol, maar de eigenaar nam ook wel eens gasten in huis dus lagen we daar in een kamer met allemaal familiefoto's en kindertekeningen, gheghe...
Vanuit Invercargill vloog ik woensdag naar Stewart Island. Je kan ook een uur met de ferrie maar omdat ik een standby-ticket had kon ik voor dezelfde prijs in 20 mnuten met de vlieger. Lucky me!
Vlak voor department herinnerde ik me ineens dat mijn mes (is voor mij echt een outdoor-tool) nog in mijn rugzak/handbagage zat. Ik wist niet of er nog een tassencontrole zou komen dus brave ik ging dat snel nog bij de balie melden en vragen hoe ik dat kon oplossen. Wat zegt die man?
Euhm, je vliegtuig vertrek over 5 minuten en je tas zit al in het ruim...dus sssssjt...niks zeggen en gewoon instappen. Ok, doe ik.
Krappe bedoelin gin zo'n vliegtuigje, maar fantastisch!
Op Steward Island heb ik lekker gerelaxed, gewandeld en genoten van het uitzicht vanuit m'n hostel. Die had de naam The View en maakte dat meer dan waar! Eindelijk heb ik het Kiwi-sign gezien :)
's Avonds wilde ik aan de andere kant van het eiland naar de zonsondergang kijken, maar was te laat (en er zat een berg in de weg) dus de volgende dag piep-vroeg m'n wekker gezet voor de sunrise. Als bonus kreeg ik ook nog eens een volledige regenboog dus mijn dag begon lekker.
Later op de dag sloeg het weer om en vond ik het rond 3 uur wel weer welletjes met al die regen. Ik moest nog 2,5 uur op m'n vliegtuigje terug wachten...wat te doen? Nog geen 5 minuten na die vraag-gedachte werd in het "dorpje" (1 baai met een grasveldje en wat straten) aangesproken door een man met een briefje in zijn hand met mijn naam erop.
Of ik dat was? Meer dan verbaasd vroeg ik om uitleg...en wat bleek? Ze wilden het vliegtuig eerder terug naar Invercargill sturen, maar moesten dan wel de 5e pasagier (ik) vinden. Het groepje van 4 had namelijk een verzoek ingediend...
Het eiland is maar klein en de kans was aanwezig dat ik ergens rond het flight-depot zou uithangen dus hebben ze die man erop uit gestuurd om mij te vinden. Goed, ik kon dus gelijk instappen en even later stond ik weer in Invercargill en kwam Tom me oppikken.
Even langs Bluff gegaan bij de andere paal met gele bordjes en daarna als een dolle door naar Manapouri. In het pikkedonker kwamen we daar aan (Niggie, die head-torch is echt ontzettend handig!) en de volgende ochtend werden we in het zelfde donker opgepikt voor een kayaktrip in Doubtful Sound. Aan de westkust zijn de fiorden en daar kan je dus een vredig dagje peddelen met een guide. Dik ingepakt en met een oorflap-pet op... Het regende veel, maar daardoor barste het van de watervallen. Er waren er ook een paar waar je onderdoor kon kayakken dus ook nog een paar keer gedouched onderweg...
Als dikke dikke vette bonus hadden we een paar keer gezelschap van een groepje dolfijnen en tijdens de lunch met warme soup deden ze zelfs een paar flips!
Aan het eind van de tocht ben ik nog even het ijs-en-ijs-koude water ingesprongen (zonder wetsuit, whak!), maar oi oi oi...wat een mooie dag!
Van Manapouri reden we 's avonds nog naar Queenstown (de 'adrenalin capital' van NZ) waar we uit luiheid maar uit eten zijn gegaan.
Tussen de zonnestralen door hebben we eergister door town gestruind. Gezellige straatjes, een marktje en overal wemelt het van de spannende en hartslagverhogende activiteiten.
De bungyjumpers, parasailers, riversurfers, skyjumpers en andere enthousiastelingen vliegen om je oren: niks is heftig genoeg...en ik heb me nog kunnen beheersen om een sprongetje te wagen.
Ineens zag ik in een ooghoek Tim voorbij komen. Ik ken hem van een zatte avond in Taupo en later zag ik'm nog in Wellington...it's a small World! Even kletsen en weer verder.
Terug in het hostel wilde ik mijn journal eens flink bijwerken, dus schoof aan tafel en dacht de jongen al eerder gezien te hebben. Ik zat nog geen 3 minuten of ik was al weer met 2 kerels (Wout en Stan) aan het kletsen. Na een tijdje vroeg die ene waar ik vandaan kwam. Nederland. Hij: Oh, dat is dan makkelijk...wij ook! En hoppa...de Nederlandigheid was terug. Al snel kwamen we er achter dat Stan tegelijk met mij op Steward Island was en dat we elkaar daar dus al eerder hadden gezien. Geestige uitpluizing. Tom en ik hadden al het plan om die avond naar de Minus 5 degrees bar te gaan, maar toen hij even later bij ons Nederlandse kletspraatje aanschoof was het zo leuk dat we maar gewoon met z'n 4en zijn gegaan. Zeer geslaagde combi! De 2 Nederlandse jongens komen allebei uit Nijmegen of ergens daar vlakbij, dus we hebben nu al een kleine reuni op het programma staan als we allemaal weer terug zijn in NL...lekker om de hoek.
De ijsbar was een hele ervaring. Winterjas met gangster-bont-kraag...handschoenen en een beker van ijs die je aan het eind kapot kan gooien. De alcohol slaat gloepens-snel in door de kou en eenmaal terug op straat is het natuurlijk heel lekker warm.
Als oudste van het gezelschap kwam ik 3 andere tenten niet in omdat ik er zo jong uit zag en geen ID bij me had...pffft, maar uiteindelijk in een leuke bar beland. En neeeeeeee, kwam ik daar zomaar 3 oude bekenden uit Paihia tegen. Weer dat kleine wereldje.
Rond 6en was het bedtijd en 2 uur later stond Wout klaar voor een bungyjump. Held! Met je kater-hoofd...
Na een veel te late check-out heb ik Tom uitgezwaaid. Die is vandaag weer aan het werk dus de komende 2 weken (de laatste 2 in NZ...snik!) reis ik weer alleen rond.
Vandaag is mijn laatste dag in Queenstown. Met de Gondola ben ik naar Skycity gegaan. Vanuit daar kan je allerlei spring-gerelateerde activities doen, maar ik ben vanuit daar een daywalk gaan doen op het Ben Lomond Track.
Morgenochtend vertrek ik naar Fox Glaciers om woensdag om de gletsjers te gaan lopen. Donderdag pak ik de bus (terug) naar Wanaka. Schijnt een heel mooi dorpje te zijn en ik ga zeker een wijntour doen. Een paar dagen later door naar Mount Cook (de hoogste mountain van NZ! En daar zal waarschijnlijk mijn laatste heftige loopavontuur van deze trip zijn. De laatste paar dagen in NZ zullen rond en in Christchurch zijn, want vanuit daar vlieg ik 14 April naar Tokyo.
Maar voor dat het zo ver is geniet ik nog zo veel als ik kan in the land of the long white cloud en zal ik nog wel eens Bloggen.
30 maart 2008
Christchurch - Hanmer - Trip 2 met Tom - Queenstown
19 maart 2008
18 maart 2008
Nelson - Abel Tasman Coastal Track - West Coast - TranzAlpine Express
Pffffffft, hoogtijd voor een nieuwe Blog! De afgelopen anderhalve week heb ik in het meest bereikbaarheidsloze stuk van NZ (tot nu toe...) doorgebracht en ga dat nu even goedmaken met een meterslange Blog. Pak d'r maar een grote kop koofie of een slaapzak bij.
Eerst heb ik me eens goed in Nelson gesetteld voor een locale Art&Craft speurtocht. Het wemelt er van de kleine gallerietjes, freubeltentjes en museumachtige dingen dus dit was een goeie plek voor mij. Bij de plaatselijke glasblazer heb ik een klein cursusje gedaan en mijn eigen "ding" geblazen. Het is nu onderweg naar Nederland en de glasdame verzekerde me dat ze nog nooit een missing piece hebben gehad en pas 1 keer wat gebroken, dus hopelijk is de mijne niet de 2e in hun cariere.
Ik kan nog geen foto laten zien, want het moest gelijk in de oven om af te koelen (dat klinkt gek)...dus dan maar even de glasblazer die weer een van de populaire kiwi's aan het breien is.
Daarna door naar het museum van Wearable Art & Collectable Cars (apparte combi). Niet heel schokkend verrassend, maar een bezoekje waard.
Mijn 3-daagse trip in Abel Tasman National Park had ik inmiddels geplanned dus woensdagochtend (bijna in het donker!) pikte KayakGuide Reagan me op bij Paradiso Backpackers om vanaf Kaiteriteri met 4 anderen een potje te gaan kayakken.
SplitAppleRock was de bestemming: het vecht-object van God of the Land en God of the Sea. Geen van beide won het gevecht, dus hebben ze 'm volgens de mythe maar in 2en gehakt. Zie hier het resultaat...heaps of reislustigen (lees: touristen) zoals ik gaan er een kijkje nemen.
Die andere mensen die ik niet kende waren een stelletje trage dodo's, dus kon ik mooi relaxed van het paradijsje genieten en af en toe wat peddelen.
Vanaf Kaiteriteri bracht de watertaxi me naar Anchourage. Sjonge, hoe vaak kan je "Sweet As" in 5 minuten zeggen?? Deze cheaffeur was echt het toppunt!
Oh, even voor de info: Sweet...Bro...Sweet As...nog meer Bro... en nog veeeeel meer Sweet is hier heel hip om te zeggen.
Ik doe ook een beetje mee, maar dan in de vorm van een shirtje.
Goed, Anchourage dus.
Op het strand wilde ik een goed plekje zoeken om eerst een goed te lunchen...en wie kom ik tegen? De Ozzies Kath en Gaye van de lift (Picton naar Nelson). Leukleuk! Zij liepen een deel van het track dat ik ging doen, maar dan de andere kant op. Ik kon Gaye nog wel blij vertellen dat haar wijsheid die ze ergens in Nepal had opgedaan aardig klopte: If you walk 3 days, you can walk forever. In Marlborough Sound heb ik 3 hele dagen op een rij gelopen en sindsdien heb ik het idee dat ik alles aankan. Ok niet overdrijven Anjo. Maar mijn voeten zijn nog steeds mijn Grote Liefde op dit moment. Had Ewout toch een beetje gelijk (insiders-joke)
En weer door... op de weg naar Bark Bay Hut deed ik ook nog even het zijtakje naar Cleopatra's Pool. Dat is een poeltje water waar je kan badderen en er is een natuurlijke glijbaan omdat de rotsen er zo glad zijn. Dat moest ik natuurlijk uitproberen!
De eerste keer had ik niet door HOE glad de rots was en gleed dus knoeperhard naar beneden. Bounce-bounce! Daarvoor heb ik die billen dus gekregen, dank. Aan het eind kwam ik wat ongelukkig terecht en moest echt even checken of mijn bikini nog zat waar ie hoorde want ik kan me nog een embarrassing moment herinneren in een andere glijbaan toen ik 15 was (Ik durf te wedden dat Mattijs begint nu te gniffelen)
Ondertussen had ik daar vriendjes gemaakt met 2 Nederlandse meiden waarmee ik de rest naar Bark Bay Hut liep.
Rete-vroeg m'n slaapzak in, want jah...wat moet je anders zonder electriciteit?
Ik pleit voor een speciaal Snurkerseiland. Alle flapdrollen die dit meisje (dat normaal tegen de treinrails aan woont!) 's nachts wakker kunnen snurken moeten verbannen worden!
De 2e dag van de tocht had ik het wel gehad met alle Nederlandsigheid en vertrok alleen naar Awaroa Hut. Op het strand van Marine Reserve was Reagan bezig met een nieuwe Kayakgroep en herkende zijn blonde dreads, dus even ouwehoeren en weer verder.
Dit was een kort loop-dagje dus in no-time was ik in Awaroa en heb de rest van de middag aan mijn teint gewerkt op het strandje. Slapen op een strand garandeert brakheid, dus wa shet wel heel fijn dat er een paar meter verderop een frisse baai met water op me lag te wachten.
Daarna was ik precies op tijd om de low-tide oversteek naar de hut te maken. Dat is de "charme" van deze route: sommige delen kan je alleen oversteken wanneer het water op z'n laagste punt is en moet je wachten, dus kan je het niet in 2 dagen doen.
De volgende dag kon ik de oversteek niet droog doen omdat ik in Totaranui de bus terug naar Nelson moest halen, maar jah, gelukkig doet de zon zijn werk snel!
Terug in Nelson kon ik mooi meeliften met een kerel van het hostel die het daar met een bord en de bus stond te promoten bij het busstation en was ik weer terug bij Paradiso.
M'n Chileense roommates beleven maar lullen en me uitnodigen voor vanalles. Misschien stond er wel wat op mijn voorhoofd?
Op zaterdag was het weer tijd om Neldon te verlaten en de bus naar Punakaiki te nemen. Bij de supermarkt kwam ik Luke en Ben (de Engelsen waar ik in Paihia op North Island mee om ging) zomaar tegen maar had te veel haast om te blijven hangen. Een paar uur later werd ik bij Te Nikau Retreat afgezet en belandde ik in hun regenwoudje met allemaal schattige huisjes. De planten groeiden gewoon door in de keuken. Inmiddels wa shet high-tide en dus de beste tijd om naar PanCake Rocks te gaan. Een prachtig stukje natuurgeweld! Terug bij m'n Weka-hutje zat daar een van de meiden die ik 's middags met een hele grote auto had zien aankomen en heb lekker aso een lift gevraagd naar Greymouth voor de volgende dag. Tot nu toe werden de lifts steeds aangeboden maar ze vonden het prima :)
Brutalen hebben de halve wereld, toch?
Met de volgestouwde stationwagon dropten ze me zondag dus in het uitgestorven dorpje en heb ik me na een bezoekje aan een Jade Boulder Gallery op het balkonnetje van m'n hostel gestald.
Even later werd ik vergezeld door mensen en heb eindelijk het plan van Anke en mij uitgevoerd: het standaard backpackers gesprekje heb ik naar een nieuw level gebracht met de vraag naar hun favoriete kleur en de herkomst van hun naam. Ze moesten er erg hard om lachen maar waren blij dat ze eens niet het gebruikelijke riedeltje deden. Mooi!
Aan de West Coast kon een dagje naar Hokitika (Greenstone-city) natuurlijk niet ontbreken. Ik had nog het plan om daar een mooi stukje jade/greenstone te kopen, maar toen ik naar de prijskaartjes keek haakte ik wel af. Stelletje afzetters. Ok, het is een duur goedje, maar dan hoef je nog niet 4 keer zoveel te vragen als in de rest van het land.
In een van de winkeltjes stond daar zomaar Nederlandse Thomas die ik in Taupo een paar keer had gesproken. Toch grappig dat je zo veel mensen op hele andere plaatsen weer tegen het lijf loopt. NZ is niet zo groot, maar er is toch een zekere timing voor nodig.
's Avonds hebben we in de bar van het hostel St Patrick's Day gevierd ookal hadden ze geen Guinness, maar wel een berg kaarttrucjes van Crazy Gezi en een stelletje zatte locals die de tekst op mijn shirtje echt niet vonden kunnen maar toch wel vriendjes met me wilden worden omdat ik Nederlands was en ze tulpen en molens zo mooi vonden. Jaja...
Gister vertrok ik vanuit Greymouth naar Arthur's Pass voor een loopje van een paar uur. Aan het eind van de middag bracht de TranzAlpine Express me naar Christchurch in het Oosten. Het is echt een geweldig mooi route en heb dus het grootste deel van de rit op het viewdeck doorgebracht. Lekker met m'n kop in de wind, zoefffffffff!
In NZ hebben ze niet veel treinen...maar degene die ze hebben zijn geweldig!
Nu ben ik dus even een paar dagen aan de East Coast. Vanuit Christchurch ga ik even op en neer naar Kaikoura om whales te spotten en als het goed is naar Hamner Springs. Vrijdag moet ik weer terug zijn in Christchurch want dan ga ik naar een rugbymatch kijken. Crusaders tegen Waratahs. Dat doe ik natuurlijk uit een uitzonderlijke interesse voor het spelletje en niet voor die grote gespierde mannen...logisch toch?
Vanaf vrijdag heeft LiftTom even vrij van het werk wat ie nu in Ashburton aan het doen is dus dan gaan we weer meeten en misschien wel gezellig samen reizen. Even zien nog...
Zo, dit is weer een flinke hoeveelheid typwerk...pffft, tijd om naar buiten te gaan en lekker te shoppen. Christchurch is de meest stadse stad die ik hier in NZ heb gezien dus ik laat me eens goed onderdompelen.
10 maart 2008
Daaaaaag North Island, Haaaaaai South Island !
Vlak na m'n vorige Blog werd ik opgepikt om naar Karori Wildlife Sanctuary te gaan. Een goeie NightTour stond op het programma. Op zoek naar de Kiwi-Vogel!!! Eerst kregen we het op een CDtje te horen en toen we later door het donkere bos struinden klonk het zelfde geluid ergens verderop. Niet veel later liep de Kiwi op 20cm afstand van m'n voeten! Er zijn er niet zo veel van en ze laten zich ook nog eens niet zomaar zien, dus dit was allemaal wel heel perfect getimed.
Mooie bonus :) Alle Kiwi's in the Pocket...
De volgende ochtend kon ik nog mooi met Kristin even ontbijten voordat ik de ferrie naar South Island zou pakken. Afscheid genomen van Welly...op naar de ferrie!
Op het dek kwam ik 2 meiden tegen die ik later op The Queen Charlotte Track weer zou zien, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Vlak daarna zaten 2 Nederlandse jongens wat te klunzen en te lachen om de debiele foto's die ze aan het maken waren. Ze begrepen niet helemaal waarom ik mee zat te gniffelen, maar toen ik er wat Nederlandse woorden had uitgeperstwas het duidelijk dat ik hen gewoon kon verstaan. De rest van de rit leuk geouwehoerd en mailadressen uitgewisseld voor als ik nog eens een lift nodig had op South Island. Altijd handig...
Aangekomen in Picton zag het er maar somber uit. Grijs, bah! Ik wil zon!!! De volgende dag had ik met Anke afgesproken. Na de eerste 2 dagen in Auckland had ik haar niet meer echt gesproken, dus dat was wel heel leuk om reisverhalen uit te wisselen. 's Avonds gerelaxed, want de wekker zou vroeg rinkelen om The Queen Charlotte Track te gaan doen.
Zo'n boot-company dropte me 's ochtends bij Ship Cove om me vervolgens 3 dagen m'n gang te laten gaan. De eerste dag was vooral bewolkt, maar heerlijk om het grootste deel van de 71km bij af te leggen. Voor het eerst op m'n grote trip had ik eens goed de tijd om met mezelf te kletsen! Lekker alleen, fijn alleen. Onderweg kwam ik wel steeds wat mensen tegen, maar vooral bikers en ook weer die 2 meiden van de ferrie dus. Na een uur of 7 was de gespreksstof wel op en bood mijn MP3-speler het juiste vermaak. Zijn batterijtje hield er eerder mee op dan die van mij en moe maar lekker cliché voldaan kwam ik aan bij Mahana Homestead Lodge. De eigenaren vonden mijn naam zoooo leuk. Ze heten John en Ann: hun e-mailadres is iets met ANJO, haha! Ik kon kiezen uit een normale dorm met stapelbedden of m'n eigen caravan. Terwijl ik aan het genieten was van 2 chocolade fishes (dat is een heel typisch Nieuw-Zeelands snoepje wat kreeg als welkompje) koos ik natuurlijk voor de caravan! Geniaal. Lekker geen snurkers...mmm...als een roosje heb ik door Dromenland gehuppeld.
De 2e dag van het track was lekker zonnig en wildbezaaid met uiterst fraaie cartoon-achtige paddestoelen. Heb er maar geen hapje van genomen.
Bij BlackRockShelter zag ik dat Isabelle&Karina (twee van de 3 Canadezen) ook het hikers-boek hadden getekend. Ik kreeg een glimlach op m'n gezicht en dacht nog even terug aan onze tocht op Mt Taranaki :)
Vandaag heb ik ook weer goed tegen mezelf aan zitten/lopen kletsen en ineens was ik al bij Portage Bay. goed nieuws want mijn voeten vonden het wel weer genoeg voor vandaag.
Daar lag een pakketje tent voor me klaar die ik gehuurd had dus kon ik camperen bij Cowshed Bay.
Het lag naast een luxe resort, dus daar heb ik me 's avonds fijn verwend met een goede hap en een lekker glaasje Nieuw-Zeelands druivensap.
Ze hadden daar alleen grote tafels voor 4 personen dus had ik mooi de ruimte voor al m'n boekjes enzo...dacht ik! Al snel kwam er een man vragen of ik daar alleen zat te zitten of ook echt wat ging eten. Ik zei dat z'n gezelschap en hij me best mocht vergezellen want alle andere tafels waren bezet en ik had ech tniet 4 plekken nodig. Hij ging even in overleg en ineens zat ik daar met 3 Australiers te babbelen en dineren. Toen zij aftaaiden kwam een andere vent die ik steeds op het tracj tegenkwam bij me aan tafel. Gezellige boel daar. Toch maar weer terug naar m'n tentje...
De laatste dag vloog voorbij! Ik dacht nog even dat ik niet op tijd bij de boot terug zou zijn, maar ik ging als een trein en was er een uur te vroeg. Lekkere finish was dat. Ook zag ik de 3 Aussies nog even.
Met de watertaxi zijn we terugggesjoefd naar Picton en daar boden Gaye en Kath me een lift aan voor de volgedne dag aan. Zij gingen ook naar Nelson, dus dat kwam weer goed uit! Het geluk en de goeie mensen blijven maar komen :)
Gisterochtend had ik dus op het terrasje met ze afgesproken en na wat koffiegeleut vertrokken we met de Reliable Vehicle naar Nelson. Het Zonnigste plekje van NZ en ergens daar is ook het midden van het land.
Daar heb ik een ontzettend relaxed hostel uitgekozen en hier settel ik me de komende dagen. Ze hebben een zwembad! Dat vraagt om een goede plons vanavond. En ik slaap in een houten tent. Zij noemen het een Tipi...is het niet. Het is een beetje een sport geworden om bunkbedrooms te vermijden.
Ik heb wel een globaal plan gemaakt voor South Island. Eens zien wat het deze keer in de war schopt :)
3 maart 2008
Tongariro Crossing en Wellington
4.30 uur...de wekker. What?! Ja, eindelijk ging de Tongariro Crossing gelopen worden. Had me er al dagen op verheugd, niet op de wekker trouwens. Maar jah...
Half 6 werden Kathy, Shane en ik voor de deur opgepikt door de shuttlebus en kon ik nog een klein tukje doen. Ok, daar gaan we dan!
Het is een overweldigend mooi gebied, dus dit was weer een flink potje genieten!!!
Bij Mount Ngauruhoe (probeer dat maar eens uit te spreken: zelf na een paar weken oefening van de Maori-taal blijf ik struikelen) ben ik lekker doorgelopen. Een slopende tocht met alleen maar gravel...daar had ik he-le-maal geen zin in! Had al wel genoeg gravel gezien op Mt Taranaki, dus hoefd eme niet schuldig te voelen. Kathy en Shane zou ik later wel weer zien, wamt ik ging wel de andere top doen. Op m'n weg naar Mt Tongariro werd mijn Nederlandsigheid herkend door ene Peter en samen deden we het side track naar de top van Mt Tongariro. Even lunchen op 1967m en daarna weer terug naar the main track. Daar kwamen we de bikkels weer tegen: wat een timing. Met z'n 4en hebben we de rest van de tocht uitgelopen: gezellig en relaxed. Veeeeeeeel te veel foto's gemaakt en Peter heeft me steeds als een Japanner op de foto gezet...deze keer zit ik dus niet steeds in het hoekje. Handig! Prachtige kleuren op de bergen en oei, wat zijn die meertjes mooi helder groen! NO swimming, en vooral niet uit drinken!!!
Ik kon het niet laten om mijn uitzicht na een Slash met jullie te delen...ik denk dat ik 'm thuis uitvergroot op de binnenkant van de wc-deur ga plakken.
Bij Ketetahi Hut hebben we Peter achtergelaten want daar hield zijn stuk van The Northern Circuit (een meerdaagse huttentocht) op. Als een dolle zijn we naar beneden gespurt om de bus te halen en aan het eind kwam ik Kristin toevallig tegen. Leuk! Tot later!
Na de beste dagtocht van NZ voelde ik me prima...niet eens moe eigenlijk. Terug bij het hostel waren alle douches bezet, maar die hadden we wel hard nodig, dus zijn we ons gaan verfrissen bij Hot Water Stream. Echt geniaal! Het water dat naar beneden komt klateren is ergens in een vulkanisch gebied opgewarmd en mengt zich met het koude water van Waikato river. Er zijn wat kleine badjes en een hete waterval. Kan je zelf je eigen temperatuur kiezen. Mmm, heaven!
Ik heb me ook nog even aan wat zwemslagen in de rivier gewaagd. Weer genieten! En goed voor de spiertjes :) Sweet as!
Daar kwamen we Paul tegen die de volgende dag ook met Shane mee naar Wellington zou liften en 's avonds werd het geen latertje...slaap is het woord.
Ok, spullen in de grote auto en gaan met die bak. 6 uur lang...pffft! Paul heeft ongeveer 5 uur en 3 kwartier liggen tukken met z'n hoofd op het comfortabele randje van het naar beneden gedraaide raam en Shane bracht ons lekker cheap naar Wellington. Bij World Wide Backpackers hadden ze maar 1 nachtje plek voor ons, dus de volgende dag verhuisden we naar Rosemere. Vervolgens zaten we wel elke avond bij WWB te socializen want daar waren van die leuke mensen.
Ook nog naar de seals wezen kijken. We hadden niet op de kaart gekeken dus dachten dat het een half uur rijden was ofzo. Het bleek toch echt 2 uur te zijn! Toch maar doorgereden... Vlak voor Cape Pallister lagen die luie beesten daar wat te lamzakken. Wel een gezellig uitstapje met Shane en zijn vriend uit Ierland...en daar weer een reismaatje van.De hoge trap naar het lighthouse kon natuurlijk niet worden overgeslagen. Op de terugweg bij een baaitje zagen we nog wat kleintjes en voor het eerst in m'n leven heb ik noodles gegeten met het geluid van een zeehond op de achtergrond!
Onderweg terug naar Welly was er ergens een StockCar race aan de gang. Erg lachen om daar even bij te kijken. Heel typisch! Rondjes scheuren in een classic car die niks meer te maken heeft met een classic car.
Weer een avondje in World Wide Backpackers...deze keer was het tijd voor een spelletje. Het klonk allemaal erg simpel en ik was de enige nuchtere dus dacht wel dat het mogelijk was om niet te verliezen. NOT! Beetje jammer alleen dat de verliezer onder de brandslang ging. Gelukkig is het hier ook 's avonds nog steeds warm...dus eigenlijk was het wel verfrissend. Daarna wezen dansen bij MightyMighty: de best-verstopte club van de stad.
Gister was een mooie dag om bij Te Papa Museum rond te loeren en ook bij City Gallery heb ik een stukje cultuur meegepikt. Vandaag is mijn laatste dag in Windy Wellington en heb ik nog even door de botanic gardens gestruind en de Echte Treaty van Waitangi bekeken in de kluis van The Archives en vanavond ga ik bij een NightTour in WildLife Sanctuary met m'n zaklampje checken of ik voor het eerst een kiwi kan zien. Ik ben al overdonderd door kiwi-people en kiwi-fruit...dus nu is het wel eens tijd voor het vogeltje!
Morgen pak ik de ferrie naar Picton en is South Island aan de beurt!
