28 april 2008
26 april 2008
Back in Town
Na een rijtje hectische dagen heb ik eindelijk de rust om eens goed achter mijn toetsenbord te gaan zitten...
Over mijn week in Japan hebben jullie nog weinig kunnen lezen, dus hier komt 'ie dan!
Mount Fuji mocht ik dus niet op, dus ging ik met de Shinkansen (BulletTrain, soort van HSL) door naar het plaatsje met mijn naam. Best een eind nog, dus een paar uur later kwam ik aan op het treinstation Mikawa-Anjo. Erg lachen om mijn naam daar zo maar op een bordje te zien. Sja, ze komt al niet zo veel voor in Nederland..dus ben dit natuurlijk niet gewennd.
Het plaatsje zag er op het eerste gezicht erg grijs uit en het weer was ook nog eens shit, dus eerst maar eens een paraplu gekocht.
Het enige doel in Japan was in ieder geval geslaagd: Anjo in Anjo! Ben maar gelijk op zoek gegaan naar bordjes met mijn naam erop :)
Erg lachen steeds! Ze spreken mijn naam (ok, het is hùn plaatsnaam...) trouwens wel op een belachelijke manier uit.
Na een rondje door Anjo vertrok ik met de trein naar Nagoya waar ik bij een gebrek aan Backpackershostel in een heus hotel sliep. Wat een luxe! En allemaal voor mezelf!!! Dat is lang geleden, een kamer zonder company. Oeh, en extra dikke zachte handdoeken weer. Dat is toch echt een stukje beter dan die microfiber-dingen waar ik de afgelopen maanden mee leef. Eerst een hapje eten bij een local zelf-bakken-restaurant. Nul komma nul Engels, dus ineens kreeg ik een telefoon in m'n hand gedrukt...of ik aan het meisje aan de andere kant van de lijn even m'n bestelling door wilde geven: kon zij het voor ze vertalen. Het werkte wel.
Ik liep tegelijk naar buiten met een stel Japanners en na een beetj egeklets op straat vroegen ze of ik ook mee ging naar de foreigners bar. Dikke Prima. Leuk getafelvoetbald: ja, dat kunnen meisjes ook! Vet gewonnen, hihi! Snel weer terug naar m'n hotelkamer, want ik wilde natuurlijk wel even in mijn eentje genieten van die stille kamer.
Van Nagoya naar Kyoto was het maar een kort treinreisje dus daar had ik nog een hele dag voor me om eens lekker in die mooie stad rond te neuzen. 's Avonds kwam ik er achter dat ik allemaal leuke roommates had en nog meer leuke mensen in m'n hostel, dus voor de volgende avond spraken we af om wat leuks met z'n allen te gaan doen. We trokken nog een zakje Japanse nootjes open en het rook al zo naar vis... ineens word je aangekeken door zo'n uitgedroogd visje! Ok, met de wat-een-boer-niet-kent-mentaliteit kom je hier in Japan niet heel ver, maar dit ging d'r toch echt niet in...solly.
Over eten gesproken: het eerste wat je in de straten op zal vallen is de restaurantjes met realistische plastis modellen van de maaltijden. Er is hier een hele industrie voor die replica's: art studenten verven en de vrouwen zetten het geheel in elkaar. Plastic fantastic. Wat je op je bord krijgt is dus precies zo als het plastic voorbeeld, de stukjes taugé liggen bijna in dezelfde richting.
In Kyoto ging ik dus eerst nog wat touristische cultuurtripjes doen langs wat tempels. Heel mooi allemaal, maar het is echt niet mijn ding om in een rijtje met allemaal fotomakende trage mensen op je sokken (dat was eigenlijk het onderdeel wat me prima beviel, ghe...) over een uitgestippeld paadje te sjokken. Gelukkig was dat alleen een museumpje, dus de rest van het gebied kon ik lekker zelf bekijken. Ook nog even langs Kinkakuji (The Golden Pavilion). Flits-flits-flits!
Ook in de wijk Gion was het supermooi. Daar is de film Memoires from a Geisha en The Last Samurai opgenomen. Allemaal lantaarntjes en schone straten. Maar zelfs daar staan de vending machines. Die dingen word je echt in heel Japan mee doodgegooid. Ik denk zelfs dat ze op de top van Mount Fuji zelf zullen staan!
's Avonds had ik dus met die lui uit het hostel afgesproken, maar ik zat inmiddels al weer in een ander hostel. Met z'n allen naar een Karaoke-bar. En sjonge wat een mooie avond weer. Het was een soort Karaoke-hotel. Met je groep had je een aparte ruimte met banken en een grote tafel (voor heel veel drankjes) en door de telefoon aan de muur kon je steeds weer een soort roomservice laten komen.
Na een tijdje stonden we met z'n allen op de banken te dansen in plaats van te zingen, maar met mijn zangkwaliteiten was dat ook maar het beste denk ik. Ik win nog steeds alle wedstrijden vals-zingen en ik begin d'r bijna trots op te worden.
Van Kyoto ging ik in minder dan 3 uur met de supersnelle trein terug naar Tokyo voor nog een bezoekje aan The Imperial Palace, maar dat was dicht. Balen, dan konden mijn shopactiviteiten gelijk beginnen. Heel naar natuurlijk!
Per ongeluk belandde ik in een shoppingmall waar alle kleding maat Japanse-meisjes was. Daar past Anjo natuurlijk niet in. Maar een shirtje zou toch moeten lukken. Even op zoek naar een pashokje maar daar mocht ik geen shirtje passen want dat zou onhychiënisch zijn. Huh? Ahja, die meiskes lopen daar allemaal met een tegel van make-up op hun hoofd...ja dan snap ik het wel. Maar kijk even mevrouw...dit is een Europese huid...geen zooi erop. Zet je bril even op graag. Na wat heen en weer geblaat mocht ik dan met een soort van zak over je hoofd een shirtje aantrekken.
Smile and wave! Gordijntje dicht, braaf het zakje mee en tuurlijk niet opgezet. Maar nee, vette pech met het shirtje!
Wegwezen daar.
De laatste dag in Tokyo heb ik me nog even goed verbaasd over alle Japannigheden en de hoeveelheid mensen overal.
Dinsdagochtend om 5 uur ging de wekker. Spullen gepakt en met mijn enorme lading spullen met de metro naar Tokyo centraal. Daar zullen ze ook heel blij geweest zijn dat ik met backpack en al instapte. In de trein of metro wordt trouwens veel geslapen, zelfs staand slapen kan heel prima!
Met de trein door naar Terminal 1 van Narita Airport...ik dacht dat ik daar mijn opgeslagen spullen kon ophalen, maar dat bleek Terminal 2 te zijn. Terug met de trein dus: vet in de stress!!!
Uiteindelijk was ik prima op tijd terug en kon ik alle shizzle herpakken zodat de kilo's op de juiste plek zaten. Op de heenweg vanuit Nederland vertrok ik met een backpack van 12 kilo en dan nog een klein beetje handbagage. Van Nieuw-Zeeland naar Japan ging ik met 18 kilo in de backpack en over de 7 kilo handbagage.
Van Japan terug naar Amsterdam zat ik op 21,5 kilo en over het gewicht van mijn handbagage zullen we het maar niet hebben. Gelukkig liet die vriendelijke mevrouw achter de balie me niet bijbetalen, want dat zou een heel duur grapje zijn geweest.
Bijna 11 uur en heel wat grappige gesprekken met de Japanner en Kiwi naast me was in weer veilig terug op Nederlandse bodem en stonden m'n ouders en Broer op me te wachten. In de auto zaten ze al wat geheimzinnig te doen, maar wist ik veel waar ze het over hadden.
Bij hun huis in Zeist aangekomen waren daar 2 vrienden van mijn ouder waar ik het ook heel goed mee kan vinden dus dacht dat dat het was.
Chinees besteld...en ineens stond een dochter van andere vrienden voor de deur. Ik dacht nog: "Zij komt hier al sinds haar geboorte en woont nu blijkbaar in Utrecht, dus allemaal best te volgen". Prima.
Even later stond daar een vriend uit Arnhem. Ik snapt het niet helemaal: die heeft mijn adres in Zeist helemaal niet, Huh? Nougoed...nog even wat sla eten. Niet veel later stond vriendin Nienke voor de deur en terwijl mijn oogjes nog glommen, kwam Mattijs binnen. Toen begon het te dagen (ja hé, ik was moe hè!) en heb ik me er maar aan over gegeven. De hele woonkamer vol vrienden! Had Neil mooi even een welkomstfeestje georganiseerd! Super lief en ontzettend gezellig. Mijn ogen hingen wel onderaan m'n kin toen ik eenmaal m'n bed in stapte (in mijn hoofd was het half 10 in de ochtend en had ik dus een nacht overgeslagen), maar oh oh oh wat vond ik dit leuk! We moeten wel weer snel nog eens afspreken, want het lukte me weer eens niet om mijn aandacht te verdelen. Bounce bounce bounce, ik werd helemaal gek!
Sweet as BRO !!!
Sinds donderdag zit ik weer met al mijn spullen in Arnhem en de meeste dozen staan nog om me heen. Mijn agenda puilt weer uit van de socialigheden en ik denk dat ik even lang bezig ben met bijkomen en orde scheppen in de chaos als de duur van mijn hemelse reis !
Ben wel toe aan vakantie, ghe...
Ok, dit was mijn laatste Blog en ik hoop dat jullie meelezers er van genoten hebben. Gelukkig is het selectieve lezen uitgevonden voor dit soort lange geblaat... Voor een aantal zal het een hele nieuwe kijk op mijn leven en gedachtenwereld hebben opgeleverd, mooi! Welkom in Anjoland. Take it or leave it.
Met deze verrijking hobbel ik de komende tijd lekker voort in Nederland totdat mijn banksaldo weer op een prettig niveau is. Dan zal ik weer eens voorzichtig het Internet af speuren naar een mooi ticket naar weetikveelwaar!
Even afsluiten met een mooie quote: It's better to travel 1 mile than to read a thousand books...
Aan het ene leesboek dat ik mee had ben ik bijna niet toegekomen, maar nu kan ik dus nog even lekker nagenieten de Nieuw-Zeelandse reisverhalen van Andrew Stevinson. Mmm, smullen en weer lekker wegdromen...
Toedeloe,
Export-kiwi also known as Japanjo
21 april 2008
8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1...0 !
Over 12 uur sta ik met m'n boarding pass in m'n hand te wachten om het vliegtuig in te stappen... M'n weekje in Japan was wicked en als ik weer op Nederlandse bodem ben ga ik jullie alle bizarre en verbazingwekkende dingen vertellen in de vorm van een lap tekst met bijbehorende slideshow, maar nu eerst eens mijn overdreven hoeveelheid spullen inpakken en op zoek naar m'n kussen...Zzz !
Voor de die-hard-fans: dinsdag land ik met vlucht KL862 om 16.20 uur op Schiphol en hoop ik dat al mijn tassen netjes op de bagageband liggen. Mocht je weken lang aan een spandoek hebben gewerkt mag je die dan komen showen, leuk!
Hier even een paar verzoekjes voor het thuisfront:
- Een koelkast vol fruit
- De andere koelkast vol groenten
- Een pak sinaasappelsap (of 2) met extra vruchtvlees
- Verwarming op 25 graden
Thanks!!!
Wie heeft er trouwens al een enkeltje/retourtje Nieuw-Zeeland geboekt? Oh, m'n Nieuw-Zeelandse telefoonnummer doet het natuurlijk niet meer...en we schakelen weer vrolijk over naar m'n oude Nederlandse nummer die het hier in Japan @#$% niet deed.
16 april 2008
SNIK !!!
Ja, snik... NZ heb ik inmiddels gedag gezegd en zit nu al 2,5 dag in Japan dus is het wel tijd om nog even over mijn laatste dagen in Paradise te schrijven.
Een rijtje brandweerwagens bezorgen me een halve hartverzakking toen ik na het Bloggen terug kwam bij m'n hostel in Christchurch! Een gropje slaperige mensen stond voor de deur en het enige wat ik kon denk wat: F*CK, nee he !!! Maar toen ik de traat over stak hoorde ik gelijk al dat het fals alarm was... 4 knakkers waren het hostel binnengelopen en hadden zo'n rood kastje ingetikt plus nog wat ongein uitgehaald en dan rukt de brandweer gelijk uit met 4 dikke wagens. Gelukkig herkende de agent 1 van de 4 jongens op de bewakingscamera's, dus die kan een mooie rekening verwachten binnenkort.
Vrijdag wilde ik eigenlijk naar Akaroa op Banks Peninsula (een soort van Frans dorpje op het schiereiland naast Christchurch) gaan, maar het weer was grijzig dus een perfecte dag om de laatste dingen in Chch toen zoals een uitgebreider bezoekje aan het Art Center. 's Avonds had ik weer met Tom afgesproken want die zit toch vlakbij Christchurch. Nee, hij is niet mijn vriendje...we hebben gewoon een ontzettend mooie tijd in NZ gehad dus dit zou een goeie afsluiter hier zijn.
Zaterdag was een mooi dagje om door de Botanic Gardens te struinen en even in Brighton langs om een surfboard op te pikken. Bargain!
M'n spullen moest ik alvast inpakken want zondagochtend moesten we de room weer op tijd uit...pppft, wat een spullen! Ben met 2 tassen gekomen en ga met 3 naar Japan! Heb 2,5 maand erg light gereisd, maar nu...oef...de boel puilt uit!
Verder stond het weekend in het teken van luiheid en lamzakkerij. Dus zondag reden we naar Sumner Beach om m'n laatste Nieuw-Zeelandse zonnestrale n op te vangen...Zzz!
Terug naar Chch en na een reorganisatie van alle spullen was het tijd om tom voor de 3e keer uit te zwaaiien. Snif!
Toen het bijna nacht was heb ik de bus naar Christchurch Airport gepakt en me naast een rij andere wachtenden met m'n slaapzak in de hal gesetteld. Midden in de nacht d'r weer uit om naar Auckland te vliegen. De wielen waren nog niet van de grond of mijn ogen vielen al dicht. Oef, deze dag is te lang! Het was toch ontzettend bewolkt en kon niets van het land zien...
Gelukkig kon ik snel instappen om naar Tokyo te vliegen. 10,5 uur ! Wel fijn dat de stoel naast me vrij was en ik dus niet weer tussen en raampje en een "groot" iemand gedrukt zat!
Op Narita Airport heb ik m'n zware spullen die ik deze week niet nodig heb achter gelaten. Mijn Puppie-ogen deden het nog: Ik hoefde een dag minder te betalen en de goeie man gaf me een rol tape om mijn 2 tassen aan elkaar te plakken zodat ik maar voor 1 tas hoefde te betalen. Goeie binnenkomer hier in Japan.
Snel de trein in naar Asakusa (soort van suburb van Tokyo als ik het goed begrepen heb) om met een grote sprong in m'n bed te belanden. Laag plafond, toink!
Gister heb ik de hele dag in Tokyo rondgedwaald. Cherrie Blossom kijken in Ueno Prak, Tokyo towerop voor een goed uitzicht over de stad en in Akihabara (electronica-wijk) heb ik gekeken voor wat cheapy electro-spul.
Na een hele dag vol spannende indrukken en gestruin heb ik m'n hostel bij Minami-Senju opgezocht. Inchecken en naar buiten voor een Japanse hap. Daar trof ik een Amerikaan (een echte!) aan die het liefst een dikke vette burger zou zien, maar na een tijdje ging het best aardig met zin stokjes en een leuk gesprek is ook fijn na een dag vol verroeste handen&voeten gesprekken met Japanners die echt bijna geen Engels kunnen.
Terug in m'n hostel zat daar een groepje mensen zoals ik die op het punt stonden een barretje op te zoeken en vroegen of ik ook zin had om mee te gaan. Dikke Prima!
Even een snelle voorstelronde en wegwezen! Noorwegen, Finland, Amerika/China, Engeland, Japan en Nederland was vertegenwoordigd, dus dat was weer een goeie mix!
Ik wist niet dat Karaoke zo leuk kon zijn, ghe... Mooie avond, latertje!
Vandaag heb ik er veel te lang over gedaan om met de trein naar Mount Fuji te komen en hier aangekomen mocht ik er niet op vanwege het slechte weer! Eerste tegenvaller in 3 maanden, dus niet klagen Anjo!
Deze week in Japan is er eentje van haasten-rennen-vliegen, dus morgenochtend ga ik al weer door naar Nagoya en niet te vergeten Anjo! Het liefst zou ik het plaatsnaambordje meenemen, maar heb niet zo'n zin in een enkeltje Japanse Gevangenis...dus houd het wel bij foto's.
10 april 2008
9 april 2008
Fox Glacier - Wanaka - Mt Cook - Lake Tekapo
En ineens was het April... de tijd vliegt en gelukkig ben ik de piloot!
Vanuit het mega-drukke Queenstown heb ik de bus naar Fox Glacier gepakt. Altijd leuk als de bus chauffeur allerlei achtergondinfo verteld. Dat is zowiezo erg interessant hier: iedereen wil informatie kwijt, dus zelf in het openbaar vervoer verteld de driver wat over de gebouwen/bergen/brug/schapen. Gratizzz sightseeing!
In fox Glacier was het erg druilerig, du smaar goed dat ik de glacier-tour de volegnde dag ging doen. vlak na mij kwam er een andere nieuwe roomie binnen en ze vroeg of ik zin had om late rop de dag mee te gaan naar Lake Matheson als het wat zou opklaren. Tuurlijk, zo'n lift sla ik nooit af.
Aan het eind van de middag stapten we dus in de auto voor een paar wandelingetjes. Mirror lake, en een geweldige sunset met het uitzicht op Mount Cook, Mount Tasman, de Glacier en even later weer een regenboog met 2 gouden potjes!
Even opwarmen bij een kop thee en vroeg het nestje in om de volgende dag fris en fruitig met een guide de hele dag op de gletsjer te gaan lopen en klimmen.
Blauw! Blauw ! Erg blauw ijs...euhm, compressed sneeuw. Maf, eerst loop je in een regenwoud en de volgende minuut sta je in de sneeuw. Kan allemaal hier. En ook nog eens een strak blauwe lucht. Kortom: dit was weer een prachtige (welke niet?!) !
Aan het eind was ik aardig gevloerd, maar had allemaal leuke meiden in m'n kamer dus had nog wel wat energie over om te klessebessen...girlstalk, heerlijk!
Toen ik even wat kleren stond te fatsoeneren schreeuwde Stephanie ineens: "Nou weet ik waar ik je eerder heb gezien !!!" Alleen dan in het Engels met een ontzettend grappig Oostenrijks accent, ghe...
Ik volgde haar even niet, maar toen kwam de uitleg. Toen ik uit was in Christchurch (weken geleden) zag ze een meisje (ja, ik dus) in de kroeg met een tof shirtje maar ik was zo druk met andere mensen aan het praten dus durfde ze me niet te vragen waar zij dat shirtje kon kopen.
Later zag ze hetzelfde shirtje met hetzelfde meisje erin in Queenstown, maar weer kwam het er niet van om te vragen dus weer vette pech.
En nu...nu kon ik het haar eindelijk vertellen. Oeh oeh oeh! Zij blij, mysterie opgelost.
In ruil voor de info moest ze een potje Fluxx met me spelen, maar binnen 10 minuten was ze verslaafd dus denk niet dat dat zo'n straf was.
Next destination...Wanaka. En je raad het al: kleine wereld...oude bekende! De supermarkt schijnt DE plek te zijn voor een rendez vous. Kristin liep daar zomaar in het wild en ze zat ook nog eens in hetzelfde hostel. Leuk! De rest van de avond heb ik dus met Kristin zitten bijkletsen. Die had ik sinds m'n laatste dag in Wellington niet meer gezien, dus we hadden heel wat bij te kletsen. Ondertussen liep daar m'n roomie Chelsea van gister voorbij. Ik had haar niet gedag kunnen zeggen, dus dat kwam mooi uit.
Vrijdag was een mooie dag om bij Puzzle World rond te loeren. Heeft wel wat weg van het Escher museum in Den Haag...
Kristin ging de volgende ochtend al vroeg weg en ik werd door de Eend opgehaald voor een wijntour. Lekker wijntjes proeven en overal rondkijken.
's Avonds hadden we wel zin in een filmpje, dus gingen Chelsea en ik naar de local cinema. Allemaal zachte plofbanken opgesteld, erg relaxed. Is American Gangster al in NL uit? Of lopen we hier ook zo achter? Ze is Amerikaans (ontzettend!), maar woont vanaf haar 10e op Hawaii...dus heb weer een mooi vakantie-adresje achter de hand.
Help, nu begint het einde van m'n reis in NZ toch wel erg dichtbij te komen...Mount Cook ligt al weer op me te wachten. Neee! Ik wil nog niet weg!
De hoogste berg van NZ kon ik natuurlijk niet op. Dat is alleen weggelegd voor echte mountaineers. Maar heb me de hele dag prima vermaakt in het gebied rondom de Cloud Piercer.
Het laatste stukje serieus loopwerk in NZ, blegh!
Van Mount Cook village (er is een school met 10 leerlingen, een hostel, een 5sterren-hotel (waarom?!), nog wat meer accomodaties en wat verdwaalde huisjes) bracht de bus me naar Lake Tekapo. Uitgeroepen tot beste plek in NZ om sterren te kijken omdat er zo weinig omgevingslicht is dat de boel kan verstoren. Dat hebben we dus gedaan en The Southern Cross was nog nooit zo mooi!
Vervolgens heb ik een semi-sip dagje bij het meer en op de Sir John bult gestrolld. Het water van Lake Tekaop is zo turquosie omdat er hier een mineraal in de stenen zit. Fijne wandeling, maar hoe meer ik ging nadenken hoe rotter ik me ging voelen en melangolischer ik werd. SNIF ! Ik wil nog niet weg hier: NZ is zoooooooooo mooi en ik ben er van gaan houden! Het liefst zou ik blijven, maar niet alles kan tegelijk. Ik weet zeker dat ik hier terug kom. Al is het over 36 jaar!
Gister ben ik weer in Christchurch aangekomen. Vandaag geshopped en nog een stukje cultuur meegepikt in de Art Gallery en bij een Maori-avond met allemaal muziek en dans. Moet maar snel eens m'n muziekcollectie uitbereiden...en m'n tas voor de emotionele baggage.
Ik denk dat dit de laatste blog vanuit NZ is, dus:
Kia Ora!
Oh, die kazige slideshow met de boomstronk is het beste als je snel doorklikt...anders gaat ie nergens over. Of misschien doet ie dat sowieso niet.
1 april 2008
30 maart 2008
Christchurch - Hanmer - Trip 2 met Tom - Queenstown
Zo, dat was me het weekje wel weer! Ik zit nu eindelijk even rustig op m'n kont om jullie bij te praten want de afgelopen anderhalve week zat weer barstensvol leukigheden.
Ook stond 'ie in het teken van kapotte spullen, maar als vrouw klaag je dan natuurlijk niet want dan kan je lekker shoppen!
In Christchurch aangekomen heb ik me dus even flink uitgeleefd op mijn bankaccount en heb op donderdag de bus gepakt naar Hanmer Spring. Daar heb ik de hele dag in de natural spa's gedobberd, mmm! Ik zag wat oudjes met een boek in de hotpool dus dat leek mij ook wel een geschikt moment om de mijne van de bodem van m'n tas te halen. Bedwelmd door de maffe luchtjes van de hotspring ben ik met m'n ontzettend grote witte fluffy leen-handdoek op een grasveldje in slaap gevallen. Muziekje erbij. Heaven! Zo ontspannen als een druifje zweefde ik weer terug naar m'n hostel en daar waren weer wat leuke Britten. Na een potje kokkerellen ben ik met de 2 meiden (ok, 35 en nog steeds backpackend en plan-loos) en 3 piloten in opleiding de kroeg in gedoken en kon ik ze het schokkende nieuws vertellen dat niet elke Nederlander op klompen loopt en in een molen woont. Nee?!
's Nachts kon ik niet slapen en ik was niet de enige in mijn room, dus die kon mooi de regels van rugby uitleggen zodat ik voorbereid was voor de volgende dag!
Vrijdagmiddag hadden Tom (Ja, die ene van de 1000km op North Island) en ik op Cathedral Square in Christchurch afgesproken. Ik was eerder terug vanuit Hanmer dan verwacht dus heb mezelf lekker met mijn Kiwiboek in de zon gezet en ook nog genoten van al het straattheater. Vanalles te doen rond Pasen in ChCh!
En daar was ie dan...goed om Tom weer te zien na 5 weken. Hostel gezocht...auto geparkeerd...spullen gedropped en mijn kaartje voor de wedstrijd opgepikt bij het AMI Stadium. Tom wilde de match ook wel zien, dus ook voor hem een kaartje gehaald. Happie eten en terug naar het stadion voor een geweldig wedstrijd tussen de Crusaders en Waratahs.
Het is maar 80 minuten, dus het is niet dat je uren hoeft te zitten zoals bij Cricket (5 dagen!!!) En heel fijn dat het allemaal heel gemoedelijk gaat. Geen rookbommen, vechtpartijen en ander gezooi.
Zaterdag hebben we goed geshopped. Eindelijk ben ik dus de gelukkig eigenares van een MacPac daypack. Whoei! Gelukkig heb ik nu geen uitgescheurd binnenzakje meer en geen waterproof-layer verkruimeld overal op de bodem van m'n tas. fijn !
Aan het eind van de middag hebben we koffie/thee gedronken in the city met de "oom en tante" van Tom waar hij woont tijdens het werk in Ashburton. Hele aardige Kiwi's en we kregen een berg marchmellow-eggs want we konden natuurlijk geen pasen zonder eieren doen. Dit snoeperijtje heeft wat weg van Chocolate Fishes. Mjam! Ik neem wel wat mee naar NL dus trek maar vast een nummertje voor als je er ook eentje wilt proeven.
's Avonds heb ik de befaamde mexicaanse hap op zijn Anjo's gemaakt en er was een livebandje in The Yellow Cross, dus daar heen geweest. Ik was echt even toe aan een overdosis muziek dus dat is helemaal goedgekomen. Het was al weer bijna licht toen we het hostel terug hadden gevonden.
Met ons brakke kop maakten we zondag een veel te lange rit van Christchurch naar een plaatsje vlak boven Dunedin (Seacliff) en onderweg zijn we nog even bij John&Mary (die familie dus) langsgegaan want dat was op de weg. Lekker weer met m'n voeten op het dashboard van de Ford Telstar! Past precies. Daarna de benen gestrekt bij Mouraki Boulders: die perfect ronde rotsen. En verderop yellow-eye pinguins en seals gespot. Wat zijn pinguins grappige beesten, zeg!
Daarna dus door naar Seacliff voor een slaap-inhaal-sessie en de volgende dag door naar Dunedin voor wat CD-shopping want de muziekcollectie is erg beperkt voor de lange ritten.
Bij the Steepest Street of the World (ik dacht echt dat die in San Francisco was, maargoed...deze staat in het Guinnessbook of records) zijn we nog even omhoog gekropen en gestrand in Owaka.
Dinsdag was weer een touristisch dagje in de auto. Door Catlins (een ontzettend mooi en ruig gebied aan de zuidkust van South Island) reden we naar Curio Bay en Slope Point: het meest zuiderlijke puntje van South Island.
Ik heb me m'n hele reis op NZ al afgevraagd waar ze die 40 miljoen schapen hadden verstopt want zoveel had ik er nog niet echt gezien. Nou, daar dus! We hebben hier 4 miljoen inwoners, dus dat is best een kromme schaap-mens-verdeling.
Die schapen staan daar allemaal lekker te scheten en het gat in de ozonlaag op peil te houden. Ok, het verhaal is wat gecompliceerder, maar de schapen hebben wel een aardige vinger in de pap (poot in de drap?).
Het hostel in Invercargill was vol, maar de eigenaar nam ook wel eens gasten in huis dus lagen we daar in een kamer met allemaal familiefoto's en kindertekeningen, gheghe...
Vanuit Invercargill vloog ik woensdag naar Stewart Island. Je kan ook een uur met de ferrie maar omdat ik een standby-ticket had kon ik voor dezelfde prijs in 20 mnuten met de vlieger. Lucky me!
Vlak voor department herinnerde ik me ineens dat mijn mes (is voor mij echt een outdoor-tool) nog in mijn rugzak/handbagage zat. Ik wist niet of er nog een tassencontrole zou komen dus brave ik ging dat snel nog bij de balie melden en vragen hoe ik dat kon oplossen. Wat zegt die man?
Euhm, je vliegtuig vertrek over 5 minuten en je tas zit al in het ruim...dus sssssjt...niks zeggen en gewoon instappen. Ok, doe ik.
Krappe bedoelin gin zo'n vliegtuigje, maar fantastisch!
Op Steward Island heb ik lekker gerelaxed, gewandeld en genoten van het uitzicht vanuit m'n hostel. Die had de naam The View en maakte dat meer dan waar! Eindelijk heb ik het Kiwi-sign gezien :)
's Avonds wilde ik aan de andere kant van het eiland naar de zonsondergang kijken, maar was te laat (en er zat een berg in de weg) dus de volgende dag piep-vroeg m'n wekker gezet voor de sunrise. Als bonus kreeg ik ook nog eens een volledige regenboog dus mijn dag begon lekker.
Later op de dag sloeg het weer om en vond ik het rond 3 uur wel weer welletjes met al die regen. Ik moest nog 2,5 uur op m'n vliegtuigje terug wachten...wat te doen? Nog geen 5 minuten na die vraag-gedachte werd in het "dorpje" (1 baai met een grasveldje en wat straten) aangesproken door een man met een briefje in zijn hand met mijn naam erop.
Of ik dat was? Meer dan verbaasd vroeg ik om uitleg...en wat bleek? Ze wilden het vliegtuig eerder terug naar Invercargill sturen, maar moesten dan wel de 5e pasagier (ik) vinden. Het groepje van 4 had namelijk een verzoek ingediend...
Het eiland is maar klein en de kans was aanwezig dat ik ergens rond het flight-depot zou uithangen dus hebben ze die man erop uit gestuurd om mij te vinden. Goed, ik kon dus gelijk instappen en even later stond ik weer in Invercargill en kwam Tom me oppikken.
Even langs Bluff gegaan bij de andere paal met gele bordjes en daarna als een dolle door naar Manapouri. In het pikkedonker kwamen we daar aan (Niggie, die head-torch is echt ontzettend handig!) en de volgende ochtend werden we in het zelfde donker opgepikt voor een kayaktrip in Doubtful Sound. Aan de westkust zijn de fiorden en daar kan je dus een vredig dagje peddelen met een guide. Dik ingepakt en met een oorflap-pet op... Het regende veel, maar daardoor barste het van de watervallen. Er waren er ook een paar waar je onderdoor kon kayakken dus ook nog een paar keer gedouched onderweg...
Als dikke dikke vette bonus hadden we een paar keer gezelschap van een groepje dolfijnen en tijdens de lunch met warme soup deden ze zelfs een paar flips!
Aan het eind van de tocht ben ik nog even het ijs-en-ijs-koude water ingesprongen (zonder wetsuit, whak!), maar oi oi oi...wat een mooie dag!
Van Manapouri reden we 's avonds nog naar Queenstown (de 'adrenalin capital' van NZ) waar we uit luiheid maar uit eten zijn gegaan.
Tussen de zonnestralen door hebben we eergister door town gestruind. Gezellige straatjes, een marktje en overal wemelt het van de spannende en hartslagverhogende activiteiten.
De bungyjumpers, parasailers, riversurfers, skyjumpers en andere enthousiastelingen vliegen om je oren: niks is heftig genoeg...en ik heb me nog kunnen beheersen om een sprongetje te wagen.
Ineens zag ik in een ooghoek Tim voorbij komen. Ik ken hem van een zatte avond in Taupo en later zag ik'm nog in Wellington...it's a small World! Even kletsen en weer verder.
Terug in het hostel wilde ik mijn journal eens flink bijwerken, dus schoof aan tafel en dacht de jongen al eerder gezien te hebben. Ik zat nog geen 3 minuten of ik was al weer met 2 kerels (Wout en Stan) aan het kletsen. Na een tijdje vroeg die ene waar ik vandaan kwam. Nederland. Hij: Oh, dat is dan makkelijk...wij ook! En hoppa...de Nederlandigheid was terug. Al snel kwamen we er achter dat Stan tegelijk met mij op Steward Island was en dat we elkaar daar dus al eerder hadden gezien. Geestige uitpluizing. Tom en ik hadden al het plan om die avond naar de Minus 5 degrees bar te gaan, maar toen hij even later bij ons Nederlandse kletspraatje aanschoof was het zo leuk dat we maar gewoon met z'n 4en zijn gegaan. Zeer geslaagde combi! De 2 Nederlandse jongens komen allebei uit Nijmegen of ergens daar vlakbij, dus we hebben nu al een kleine reuni op het programma staan als we allemaal weer terug zijn in NL...lekker om de hoek.
De ijsbar was een hele ervaring. Winterjas met gangster-bont-kraag...handschoenen en een beker van ijs die je aan het eind kapot kan gooien. De alcohol slaat gloepens-snel in door de kou en eenmaal terug op straat is het natuurlijk heel lekker warm.
Als oudste van het gezelschap kwam ik 3 andere tenten niet in omdat ik er zo jong uit zag en geen ID bij me had...pffft, maar uiteindelijk in een leuke bar beland. En neeeeeeee, kwam ik daar zomaar 3 oude bekenden uit Paihia tegen. Weer dat kleine wereldje.
Rond 6en was het bedtijd en 2 uur later stond Wout klaar voor een bungyjump. Held! Met je kater-hoofd...
Na een veel te late check-out heb ik Tom uitgezwaaid. Die is vandaag weer aan het werk dus de komende 2 weken (de laatste 2 in NZ...snik!) reis ik weer alleen rond.
Vandaag is mijn laatste dag in Queenstown. Met de Gondola ben ik naar Skycity gegaan. Vanuit daar kan je allerlei spring-gerelateerde activities doen, maar ik ben vanuit daar een daywalk gaan doen op het Ben Lomond Track.
Morgenochtend vertrek ik naar Fox Glaciers om woensdag om de gletsjers te gaan lopen. Donderdag pak ik de bus (terug) naar Wanaka. Schijnt een heel mooi dorpje te zijn en ik ga zeker een wijntour doen. Een paar dagen later door naar Mount Cook (de hoogste mountain van NZ! En daar zal waarschijnlijk mijn laatste heftige loopavontuur van deze trip zijn. De laatste paar dagen in NZ zullen rond en in Christchurch zijn, want vanuit daar vlieg ik 14 April naar Tokyo.
Maar voor dat het zo ver is geniet ik nog zo veel als ik kan in the land of the long white cloud en zal ik nog wel eens Bloggen.
19 maart 2008
18 maart 2008
Nelson - Abel Tasman Coastal Track - West Coast - TranzAlpine Express
Pffffffft, hoogtijd voor een nieuwe Blog! De afgelopen anderhalve week heb ik in het meest bereikbaarheidsloze stuk van NZ (tot nu toe...) doorgebracht en ga dat nu even goedmaken met een meterslange Blog. Pak d'r maar een grote kop koofie of een slaapzak bij.
Eerst heb ik me eens goed in Nelson gesetteld voor een locale Art&Craft speurtocht. Het wemelt er van de kleine gallerietjes, freubeltentjes en museumachtige dingen dus dit was een goeie plek voor mij. Bij de plaatselijke glasblazer heb ik een klein cursusje gedaan en mijn eigen "ding" geblazen. Het is nu onderweg naar Nederland en de glasdame verzekerde me dat ze nog nooit een missing piece hebben gehad en pas 1 keer wat gebroken, dus hopelijk is de mijne niet de 2e in hun cariere.
Ik kan nog geen foto laten zien, want het moest gelijk in de oven om af te koelen (dat klinkt gek)...dus dan maar even de glasblazer die weer een van de populaire kiwi's aan het breien is.
Daarna door naar het museum van Wearable Art & Collectable Cars (apparte combi). Niet heel schokkend verrassend, maar een bezoekje waard.
Mijn 3-daagse trip in Abel Tasman National Park had ik inmiddels geplanned dus woensdagochtend (bijna in het donker!) pikte KayakGuide Reagan me op bij Paradiso Backpackers om vanaf Kaiteriteri met 4 anderen een potje te gaan kayakken.
SplitAppleRock was de bestemming: het vecht-object van God of the Land en God of the Sea. Geen van beide won het gevecht, dus hebben ze 'm volgens de mythe maar in 2en gehakt. Zie hier het resultaat...heaps of reislustigen (lees: touristen) zoals ik gaan er een kijkje nemen.
Die andere mensen die ik niet kende waren een stelletje trage dodo's, dus kon ik mooi relaxed van het paradijsje genieten en af en toe wat peddelen.
Vanaf Kaiteriteri bracht de watertaxi me naar Anchourage. Sjonge, hoe vaak kan je "Sweet As" in 5 minuten zeggen?? Deze cheaffeur was echt het toppunt!
Oh, even voor de info: Sweet...Bro...Sweet As...nog meer Bro... en nog veeeeel meer Sweet is hier heel hip om te zeggen.
Ik doe ook een beetje mee, maar dan in de vorm van een shirtje.
Goed, Anchourage dus.
Op het strand wilde ik een goed plekje zoeken om eerst een goed te lunchen...en wie kom ik tegen? De Ozzies Kath en Gaye van de lift (Picton naar Nelson). Leukleuk! Zij liepen een deel van het track dat ik ging doen, maar dan de andere kant op. Ik kon Gaye nog wel blij vertellen dat haar wijsheid die ze ergens in Nepal had opgedaan aardig klopte: If you walk 3 days, you can walk forever. In Marlborough Sound heb ik 3 hele dagen op een rij gelopen en sindsdien heb ik het idee dat ik alles aankan. Ok niet overdrijven Anjo. Maar mijn voeten zijn nog steeds mijn Grote Liefde op dit moment. Had Ewout toch een beetje gelijk (insiders-joke)
En weer door... op de weg naar Bark Bay Hut deed ik ook nog even het zijtakje naar Cleopatra's Pool. Dat is een poeltje water waar je kan badderen en er is een natuurlijke glijbaan omdat de rotsen er zo glad zijn. Dat moest ik natuurlijk uitproberen!
De eerste keer had ik niet door HOE glad de rots was en gleed dus knoeperhard naar beneden. Bounce-bounce! Daarvoor heb ik die billen dus gekregen, dank. Aan het eind kwam ik wat ongelukkig terecht en moest echt even checken of mijn bikini nog zat waar ie hoorde want ik kan me nog een embarrassing moment herinneren in een andere glijbaan toen ik 15 was (Ik durf te wedden dat Mattijs begint nu te gniffelen)
Ondertussen had ik daar vriendjes gemaakt met 2 Nederlandse meiden waarmee ik de rest naar Bark Bay Hut liep.
Rete-vroeg m'n slaapzak in, want jah...wat moet je anders zonder electriciteit?
Ik pleit voor een speciaal Snurkerseiland. Alle flapdrollen die dit meisje (dat normaal tegen de treinrails aan woont!) 's nachts wakker kunnen snurken moeten verbannen worden!
De 2e dag van de tocht had ik het wel gehad met alle Nederlandsigheid en vertrok alleen naar Awaroa Hut. Op het strand van Marine Reserve was Reagan bezig met een nieuwe Kayakgroep en herkende zijn blonde dreads, dus even ouwehoeren en weer verder.
Dit was een kort loop-dagje dus in no-time was ik in Awaroa en heb de rest van de middag aan mijn teint gewerkt op het strandje. Slapen op een strand garandeert brakheid, dus wa shet wel heel fijn dat er een paar meter verderop een frisse baai met water op me lag te wachten.
Daarna was ik precies op tijd om de low-tide oversteek naar de hut te maken. Dat is de "charme" van deze route: sommige delen kan je alleen oversteken wanneer het water op z'n laagste punt is en moet je wachten, dus kan je het niet in 2 dagen doen.
De volgende dag kon ik de oversteek niet droog doen omdat ik in Totaranui de bus terug naar Nelson moest halen, maar jah, gelukkig doet de zon zijn werk snel!
Terug in Nelson kon ik mooi meeliften met een kerel van het hostel die het daar met een bord en de bus stond te promoten bij het busstation en was ik weer terug bij Paradiso.
M'n Chileense roommates beleven maar lullen en me uitnodigen voor vanalles. Misschien stond er wel wat op mijn voorhoofd?
Op zaterdag was het weer tijd om Neldon te verlaten en de bus naar Punakaiki te nemen. Bij de supermarkt kwam ik Luke en Ben (de Engelsen waar ik in Paihia op North Island mee om ging) zomaar tegen maar had te veel haast om te blijven hangen. Een paar uur later werd ik bij Te Nikau Retreat afgezet en belandde ik in hun regenwoudje met allemaal schattige huisjes. De planten groeiden gewoon door in de keuken. Inmiddels wa shet high-tide en dus de beste tijd om naar PanCake Rocks te gaan. Een prachtig stukje natuurgeweld! Terug bij m'n Weka-hutje zat daar een van de meiden die ik 's middags met een hele grote auto had zien aankomen en heb lekker aso een lift gevraagd naar Greymouth voor de volgende dag. Tot nu toe werden de lifts steeds aangeboden maar ze vonden het prima :)
Brutalen hebben de halve wereld, toch?
Met de volgestouwde stationwagon dropten ze me zondag dus in het uitgestorven dorpje en heb ik me na een bezoekje aan een Jade Boulder Gallery op het balkonnetje van m'n hostel gestald.
Even later werd ik vergezeld door mensen en heb eindelijk het plan van Anke en mij uitgevoerd: het standaard backpackers gesprekje heb ik naar een nieuw level gebracht met de vraag naar hun favoriete kleur en de herkomst van hun naam. Ze moesten er erg hard om lachen maar waren blij dat ze eens niet het gebruikelijke riedeltje deden. Mooi!
Aan de West Coast kon een dagje naar Hokitika (Greenstone-city) natuurlijk niet ontbreken. Ik had nog het plan om daar een mooi stukje jade/greenstone te kopen, maar toen ik naar de prijskaartjes keek haakte ik wel af. Stelletje afzetters. Ok, het is een duur goedje, maar dan hoef je nog niet 4 keer zoveel te vragen als in de rest van het land.
In een van de winkeltjes stond daar zomaar Nederlandse Thomas die ik in Taupo een paar keer had gesproken. Toch grappig dat je zo veel mensen op hele andere plaatsen weer tegen het lijf loopt. NZ is niet zo groot, maar er is toch een zekere timing voor nodig.
's Avonds hebben we in de bar van het hostel St Patrick's Day gevierd ookal hadden ze geen Guinness, maar wel een berg kaarttrucjes van Crazy Gezi en een stelletje zatte locals die de tekst op mijn shirtje echt niet vonden kunnen maar toch wel vriendjes met me wilden worden omdat ik Nederlands was en ze tulpen en molens zo mooi vonden. Jaja...
Gister vertrok ik vanuit Greymouth naar Arthur's Pass voor een loopje van een paar uur. Aan het eind van de middag bracht de TranzAlpine Express me naar Christchurch in het Oosten. Het is echt een geweldig mooi route en heb dus het grootste deel van de rit op het viewdeck doorgebracht. Lekker met m'n kop in de wind, zoefffffffff!
In NZ hebben ze niet veel treinen...maar degene die ze hebben zijn geweldig!
Nu ben ik dus even een paar dagen aan de East Coast. Vanuit Christchurch ga ik even op en neer naar Kaikoura om whales te spotten en als het goed is naar Hamner Springs. Vrijdag moet ik weer terug zijn in Christchurch want dan ga ik naar een rugbymatch kijken. Crusaders tegen Waratahs. Dat doe ik natuurlijk uit een uitzonderlijke interesse voor het spelletje en niet voor die grote gespierde mannen...logisch toch?
Vanaf vrijdag heeft LiftTom even vrij van het werk wat ie nu in Ashburton aan het doen is dus dan gaan we weer meeten en misschien wel gezellig samen reizen. Even zien nog...
Zo, dit is weer een flinke hoeveelheid typwerk...pffft, tijd om naar buiten te gaan en lekker te shoppen. Christchurch is de meest stadse stad die ik hier in NZ heb gezien dus ik laat me eens goed onderdompelen.
10 maart 2008
Daaaaaag North Island, Haaaaaai South Island !
Vlak na m'n vorige Blog werd ik opgepikt om naar Karori Wildlife Sanctuary te gaan. Een goeie NightTour stond op het programma. Op zoek naar de Kiwi-Vogel!!! Eerst kregen we het op een CDtje te horen en toen we later door het donkere bos struinden klonk het zelfde geluid ergens verderop. Niet veel later liep de Kiwi op 20cm afstand van m'n voeten! Er zijn er niet zo veel van en ze laten zich ook nog eens niet zomaar zien, dus dit was allemaal wel heel perfect getimed.
Mooie bonus :) Alle Kiwi's in the Pocket...
De volgende ochtend kon ik nog mooi met Kristin even ontbijten voordat ik de ferrie naar South Island zou pakken. Afscheid genomen van Welly...op naar de ferrie!
Op het dek kwam ik 2 meiden tegen die ik later op The Queen Charlotte Track weer zou zien, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Vlak daarna zaten 2 Nederlandse jongens wat te klunzen en te lachen om de debiele foto's die ze aan het maken waren. Ze begrepen niet helemaal waarom ik mee zat te gniffelen, maar toen ik er wat Nederlandse woorden had uitgeperstwas het duidelijk dat ik hen gewoon kon verstaan. De rest van de rit leuk geouwehoerd en mailadressen uitgewisseld voor als ik nog eens een lift nodig had op South Island. Altijd handig...
Aangekomen in Picton zag het er maar somber uit. Grijs, bah! Ik wil zon!!! De volgende dag had ik met Anke afgesproken. Na de eerste 2 dagen in Auckland had ik haar niet meer echt gesproken, dus dat was wel heel leuk om reisverhalen uit te wisselen. 's Avonds gerelaxed, want de wekker zou vroeg rinkelen om The Queen Charlotte Track te gaan doen.
Zo'n boot-company dropte me 's ochtends bij Ship Cove om me vervolgens 3 dagen m'n gang te laten gaan. De eerste dag was vooral bewolkt, maar heerlijk om het grootste deel van de 71km bij af te leggen. Voor het eerst op m'n grote trip had ik eens goed de tijd om met mezelf te kletsen! Lekker alleen, fijn alleen. Onderweg kwam ik wel steeds wat mensen tegen, maar vooral bikers en ook weer die 2 meiden van de ferrie dus. Na een uur of 7 was de gespreksstof wel op en bood mijn MP3-speler het juiste vermaak. Zijn batterijtje hield er eerder mee op dan die van mij en moe maar lekker cliché voldaan kwam ik aan bij Mahana Homestead Lodge. De eigenaren vonden mijn naam zoooo leuk. Ze heten John en Ann: hun e-mailadres is iets met ANJO, haha! Ik kon kiezen uit een normale dorm met stapelbedden of m'n eigen caravan. Terwijl ik aan het genieten was van 2 chocolade fishes (dat is een heel typisch Nieuw-Zeelands snoepje wat kreeg als welkompje) koos ik natuurlijk voor de caravan! Geniaal. Lekker geen snurkers...mmm...als een roosje heb ik door Dromenland gehuppeld.
De 2e dag van het track was lekker zonnig en wildbezaaid met uiterst fraaie cartoon-achtige paddestoelen. Heb er maar geen hapje van genomen.
Bij BlackRockShelter zag ik dat Isabelle&Karina (twee van de 3 Canadezen) ook het hikers-boek hadden getekend. Ik kreeg een glimlach op m'n gezicht en dacht nog even terug aan onze tocht op Mt Taranaki :)
Vandaag heb ik ook weer goed tegen mezelf aan zitten/lopen kletsen en ineens was ik al bij Portage Bay. goed nieuws want mijn voeten vonden het wel weer genoeg voor vandaag.
Daar lag een pakketje tent voor me klaar die ik gehuurd had dus kon ik camperen bij Cowshed Bay.
Het lag naast een luxe resort, dus daar heb ik me 's avonds fijn verwend met een goede hap en een lekker glaasje Nieuw-Zeelands druivensap.
Ze hadden daar alleen grote tafels voor 4 personen dus had ik mooi de ruimte voor al m'n boekjes enzo...dacht ik! Al snel kwam er een man vragen of ik daar alleen zat te zitten of ook echt wat ging eten. Ik zei dat z'n gezelschap en hij me best mocht vergezellen want alle andere tafels waren bezet en ik had ech tniet 4 plekken nodig. Hij ging even in overleg en ineens zat ik daar met 3 Australiers te babbelen en dineren. Toen zij aftaaiden kwam een andere vent die ik steeds op het tracj tegenkwam bij me aan tafel. Gezellige boel daar. Toch maar weer terug naar m'n tentje...
De laatste dag vloog voorbij! Ik dacht nog even dat ik niet op tijd bij de boot terug zou zijn, maar ik ging als een trein en was er een uur te vroeg. Lekkere finish was dat. Ook zag ik de 3 Aussies nog even.
Met de watertaxi zijn we terugggesjoefd naar Picton en daar boden Gaye en Kath me een lift aan voor de volgedne dag aan. Zij gingen ook naar Nelson, dus dat kwam weer goed uit! Het geluk en de goeie mensen blijven maar komen :)
Gisterochtend had ik dus op het terrasje met ze afgesproken en na wat koffiegeleut vertrokken we met de Reliable Vehicle naar Nelson. Het Zonnigste plekje van NZ en ergens daar is ook het midden van het land.
Daar heb ik een ontzettend relaxed hostel uitgekozen en hier settel ik me de komende dagen. Ze hebben een zwembad! Dat vraagt om een goede plons vanavond. En ik slaap in een houten tent. Zij noemen het een Tipi...is het niet. Het is een beetje een sport geworden om bunkbedrooms te vermijden.
Ik heb wel een globaal plan gemaakt voor South Island. Eens zien wat het deze keer in de war schopt :)
3 maart 2008
Tongariro Crossing en Wellington
4.30 uur...de wekker. What?! Ja, eindelijk ging de Tongariro Crossing gelopen worden. Had me er al dagen op verheugd, niet op de wekker trouwens. Maar jah...
Half 6 werden Kathy, Shane en ik voor de deur opgepikt door de shuttlebus en kon ik nog een klein tukje doen. Ok, daar gaan we dan!
Het is een overweldigend mooi gebied, dus dit was weer een flink potje genieten!!!
Bij Mount Ngauruhoe (probeer dat maar eens uit te spreken: zelf na een paar weken oefening van de Maori-taal blijf ik struikelen) ben ik lekker doorgelopen. Een slopende tocht met alleen maar gravel...daar had ik he-le-maal geen zin in! Had al wel genoeg gravel gezien op Mt Taranaki, dus hoefd eme niet schuldig te voelen. Kathy en Shane zou ik later wel weer zien, wamt ik ging wel de andere top doen. Op m'n weg naar Mt Tongariro werd mijn Nederlandsigheid herkend door ene Peter en samen deden we het side track naar de top van Mt Tongariro. Even lunchen op 1967m en daarna weer terug naar the main track. Daar kwamen we de bikkels weer tegen: wat een timing. Met z'n 4en hebben we de rest van de tocht uitgelopen: gezellig en relaxed. Veeeeeeeel te veel foto's gemaakt en Peter heeft me steeds als een Japanner op de foto gezet...deze keer zit ik dus niet steeds in het hoekje. Handig! Prachtige kleuren op de bergen en oei, wat zijn die meertjes mooi helder groen! NO swimming, en vooral niet uit drinken!!!
Ik kon het niet laten om mijn uitzicht na een Slash met jullie te delen...ik denk dat ik 'm thuis uitvergroot op de binnenkant van de wc-deur ga plakken.
Bij Ketetahi Hut hebben we Peter achtergelaten want daar hield zijn stuk van The Northern Circuit (een meerdaagse huttentocht) op. Als een dolle zijn we naar beneden gespurt om de bus te halen en aan het eind kwam ik Kristin toevallig tegen. Leuk! Tot later!
Na de beste dagtocht van NZ voelde ik me prima...niet eens moe eigenlijk. Terug bij het hostel waren alle douches bezet, maar die hadden we wel hard nodig, dus zijn we ons gaan verfrissen bij Hot Water Stream. Echt geniaal! Het water dat naar beneden komt klateren is ergens in een vulkanisch gebied opgewarmd en mengt zich met het koude water van Waikato river. Er zijn wat kleine badjes en een hete waterval. Kan je zelf je eigen temperatuur kiezen. Mmm, heaven!
Ik heb me ook nog even aan wat zwemslagen in de rivier gewaagd. Weer genieten! En goed voor de spiertjes :) Sweet as!
Daar kwamen we Paul tegen die de volgende dag ook met Shane mee naar Wellington zou liften en 's avonds werd het geen latertje...slaap is het woord.
Ok, spullen in de grote auto en gaan met die bak. 6 uur lang...pffft! Paul heeft ongeveer 5 uur en 3 kwartier liggen tukken met z'n hoofd op het comfortabele randje van het naar beneden gedraaide raam en Shane bracht ons lekker cheap naar Wellington. Bij World Wide Backpackers hadden ze maar 1 nachtje plek voor ons, dus de volgende dag verhuisden we naar Rosemere. Vervolgens zaten we wel elke avond bij WWB te socializen want daar waren van die leuke mensen.
Ook nog naar de seals wezen kijken. We hadden niet op de kaart gekeken dus dachten dat het een half uur rijden was ofzo. Het bleek toch echt 2 uur te zijn! Toch maar doorgereden... Vlak voor Cape Pallister lagen die luie beesten daar wat te lamzakken. Wel een gezellig uitstapje met Shane en zijn vriend uit Ierland...en daar weer een reismaatje van.De hoge trap naar het lighthouse kon natuurlijk niet worden overgeslagen. Op de terugweg bij een baaitje zagen we nog wat kleintjes en voor het eerst in m'n leven heb ik noodles gegeten met het geluid van een zeehond op de achtergrond!
Onderweg terug naar Welly was er ergens een StockCar race aan de gang. Erg lachen om daar even bij te kijken. Heel typisch! Rondjes scheuren in een classic car die niks meer te maken heeft met een classic car.
Weer een avondje in World Wide Backpackers...deze keer was het tijd voor een spelletje. Het klonk allemaal erg simpel en ik was de enige nuchtere dus dacht wel dat het mogelijk was om niet te verliezen. NOT! Beetje jammer alleen dat de verliezer onder de brandslang ging. Gelukkig is het hier ook 's avonds nog steeds warm...dus eigenlijk was het wel verfrissend. Daarna wezen dansen bij MightyMighty: de best-verstopte club van de stad.
Gister was een mooie dag om bij Te Papa Museum rond te loeren en ook bij City Gallery heb ik een stukje cultuur meegepikt. Vandaag is mijn laatste dag in Windy Wellington en heb ik nog even door de botanic gardens gestruind en de Echte Treaty van Waitangi bekeken in de kluis van The Archives en vanavond ga ik bij een NightTour in WildLife Sanctuary met m'n zaklampje checken of ik voor het eerst een kiwi kan zien. Ik ben al overdonderd door kiwi-people en kiwi-fruit...dus nu is het wel eens tijd voor het vogeltje!
Morgen pak ik de ferrie naar Picton en is South Island aan de beurt!
26 februari 2008
Wanganui-Taupo-Napier-Taupo
Elke keer als ik mensen uitzwaai voelt het een beetje raar, maar dezelfde avond ontmoet ik weer nieuwe mensen. Niet dat dat vervangers zijn, maar op deze manier ben ik eigenlijk geen moment alleen. Ik kreeg wat mail met random vragen als:
- Is het echt allemaal zo rooskleurig als je in je Blog schrijft?
- Heb je nog geen moelijke momenten gehad?
- Welke maori's verberg je?
- Waar blijven de sappige details?
Well, ik zit nog steeds op het huil-moment te wachten en dat ik NL mis enzo. Tuurlijk zou ik nu dolgraag lekker een kopje thee drinken (of jullie de heerlijke Nieuw-Zeelandse wijn laten proeven!) met mijn Vriendjes&Vriendinnetjes en alle mooiigheden vertellen en de uren-lange verhalen bij de foto's vertellen, maar dat doe ik gewoon lekker als ik weer terug ben. Dat duurt gelukkig nog wel even, want ik ben hier nog laaaaaaaaaang niet klaar!
Maar echt, ik heb niet eens tijd om stil te staan. Soms is het na een paar dagen van overdonderende hoeveelheden socialiteit heerlijk om tijd voor mezelf te hebben en een beetje melangolisch te doen. Maar het voelt hier allemaal zo fijn, dat ik me echt niet rot kan voelen over wat dan ook. Paps, wees niet bang, ik kom echt terug.
Dus ja, rooskleurig.
De Maori's met hun gezicht vol inkt heb ik even aan me voorbij laten gaan (goh...) en voor verdere sappigheden heb ik de prive-mail uitgevonden. Mijn hele familie leest mee, he ;)
Ok, snel terug naar mijn avonturen...
De eerste avond "alleen" na m'n Tom-trip kwam ik gelijk weer nieuwe mensen tegen in Wanganui. 2 Duitse jongens en een Nederlander. Het gebruikelijk riedeltje kwam weer voorbij:
"Waar kom je vandaan? Hoe lang ben je in NZ? Hoe lang heb je nog? Ben je al op South Island geweest?"
Toen ik met Anke en Tobias in Auckland was hadden we het geniale idee om het over je favoriete kleur te hebben of over waar je naam vandaan komt en waarom je hem hebt. Misschien moet ik de boel maar eens doorbreken?
Wel een een gezellige avond trouwens met sterke verhalen en een grappige mix van talen.
De volgende dag zijn we wat galleriertjes en een museum in Queenspark afgegaan en m'n benen waren nog steeds pudding. Alle trappen heb ik uitgescholden, maar om alle toxics uit m'n zere benen te krijgen ben ik toch maar aan een loopje door Wanganui begonnen.
In town heb ik een nieuwe telefoon gekocht, want die andere was verdronken op Mt Taranaki.
Op de weg terug naar 't hostel zag ik aan de andere kant van de weg 3 prachtige oldtimers staan. Mooi op een rijtje voor een bijpassend gebouwtje. Ik stak de straat over om eens beter te kijken en een van de oude mannetjes van de tourclub begon wat te kletsen. Dus in vogelvlucht verteld eik over de afgelopen 4 weken en dat ik de volgende dag naar Taupo wilde gaan, maar nog niet zo goed wist hoe en hoe laat enzo.
Hij zei gelijk dat ze de volgende ochtend met de club en alle Ford Anglia's naar Taupo zouden gaan en dat er nog 2 plekken over waren dus als ik mee wilde rijden, dan kon dat makkelijk. WHAT?! Nog even gecheckd of het echt kon en ja hoor...als ik de volegnde morgen om 8 uur voor hun motel zou staan (4 deuren verderop...) dan kon ik ze de rest van de dag joinen. Geweldig! Wat zeg ik? Perfect!!!
Gratis ritje en ook nog eens in een supervette bak!
Echt bizar toevallig allemaal, ik heb echt alleen maar geluk hier.
Zouden het de poppetjes in mijn tas zijn die me elke keer weer de goede kant op blazen?
Om 7 uur dus op om op tijd bij de buren te zijn...and hit the road Jack! Euhm...Phillip. Lekker touren in de lichte groene Ford Anglia uit 1963. Ergens onderweg even gestopt voor een morningtea en door naar SmashPalace. Dat is een autokerkhof waar zij wat "nieuwe" onderdelen hebben weggeplukt en ik een nummerplaat van een Ford Anglia Van. Mooi souvenirtje.
Als de dames er geen time-limit op hadden gezet zouden we daar over 2 dagen nog zijn!
Ok, verder met de car...langs Whakapapa, Tongariri National Park, Turangi, Lake Taupo en SightSeeingTourGuide Phillip heeft me voor de deur van m'n hostel in Taupo afgezet. Top lift!
Daar heb ik uiteraard (het is bijna geen verrassing meer) weer nieuwe mates opgepikt. Cornelia uit Denemarken en Nienke uit Utrecht. Jaja! Voor het eerst op m'n trip wa shet echt leuk om Nederlands te praten en deze keer ging het best vloeiend.
Op zondag wilde ik de Tongariro Crossing doen, maar die is tot dinsdag gesloten vanwege het weer. Wanneer er te veel wind staat of te bewolkt mag je er niet op...te gevaarlijk.
Mijn plan heb ik dus weer omgehusseld en ben ik met Nienke bij Huka Falls gaan kijken. Even het educatieve gedeelte: per seconde klettert er de hoeveelheid water van 3 olymische zwembaden door dat gat en het water is zo mooi blauw door de luchtbelletjes.
Daarna een wandelingetje op Craters of the Moon. Dat is net zo'n vulkanisch gebied als Rotorua, dus overal stoom en bubbelende modderpouls.
Die avond hebben we er weer een gezellige boel van gemaakt met de nodige wijntjes (sponsored by: de mensen op mijn goodbye-party). In Taupo ben ik uit geweest met Cornelia en daar kwamen we weer wat vrienden van haar tegen, dus dat was geen vroegertje voor mij. Pffft
De wekker/mobiel heb ik de volgende dag nog net niet tegen de muur gegooid, want die was nog maar een paar dagen van mij...maar echt blij werd ik er niet van.
Toch was het tijd om op te stappen, want ik wilde naar Napier aan de Oostkust. Het is een heel leuk stadje in Art Deco stijl en de enige plek op de weer-kaart met een zonnetje zonder wolken.
Deze keer was de lift niet in een rammelende auto, maar eentje met leren bekleding en climate-control en 1,5 uur later dropte meneer me in hartje Napier voor m'n hostel. Prachtig geregeld weer! Het hostel was een oud hotel, leuk stukje cultuur alleen de bedden waren wel de slechtste die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Als een koekblik werd ik de volgende dag wakker en heb m'n nachtrust nog maar wat verlengd op het steentjes-strand. Ook in Napier kwam ik weer wat oude bekenden tegen: deze keer de jongens van de Cave-trip.
De volgende nacht had ik een heel bijzondere slaapplek in gedachte, maar de oudste gevangenis van NZ (waar je in een cel slaapt) was volgeboekt tot Juli, dat grapje ging niet door. Nog maar een nachtje in het mooie hotelletje dan maar: he wat vreselijk!
Er werd me nog een lift terug naar Taupo aangeboden, maar ik had al een busticket gekocht...dus vanochtend stapte ik in alle vroegte in de bus en ontmoette ik Kathy. Ze slaapt nu ook in mijn hostel waar ik de vorige keer in Taupo ook was en vanmiddag hebben we ge-parasailt. Ik weet niet of het de juiste werkwoordvervoeging is, maar ik heb relaxed gebungeld onder een parachute aan een touw achter een boot. Allemaal mensen doen hier een sky-jump, maar dat is echt rete-duur en ik weet niet of ik daar nu wel centjes voor heb. Wie weet lees je over een paar weken alsnog dat ik het heb gedaan, maar ik acht de kans klein. Dit was in iedergeval ook al een mooi iets. Stil is het daarboven! Alleen af en toe wat geflapper. Een goed uitzicht op de Crossing die ik morgen ga doen en een top-view op Taupo.
Morgen doen Kathy en ik samen de Crossing en ook de lift-aanbieder is er, dus kan ik alsnog een stukje met 'm samenreizen.
In m'n hostel hebben ze een sauna, dus daar zal ik morgenavond wel in te vinden zijn! Oef, ik voel m'n benen nu al!
Toedeloeoeoe!
