Nelson - Abel Tasman Coastal Track - West Coast - TranzAlpine Express

Pffffffft, hoogtijd voor een nieuwe Blog! De afgelopen anderhalve week heb ik in het meest bereikbaarheidsloze stuk van NZ (tot nu toe...) doorgebracht en ga dat nu even goedmaken met een meterslange Blog. Pak d'r maar een grote kop koofie of een slaapzak bij.

Eerst heb ik me eens goed in Nelson gesetteld voor een locale Art&Craft speurtocht. Het wemelt er van de kleine gallerietjes, freubeltentjes en museumachtige dingen dus dit was een goeie plek voor mij. Bij de plaatselijke glasblazer heb ik een klein cursusje gedaan en mijn eigen "ding" geblazen. Het is nu onderweg naar Nederland en de glasdame verzekerde me dat ze nog nooit een missing piece hebben gehad en pas 1 keer wat gebroken, dus hopelijk is de mijne niet de 2e in hun cariere.
Ik kan nog geen foto laten zien, want het moest gelijk in de oven om af te koelen (dat klinkt gek)...dus dan maar even de glasblazer die weer een van de populaire kiwi's aan het breien is.
Daarna door naar het museum van Wearable Art & Collectable Cars (apparte combi). Niet heel schokkend verrassend, maar een bezoekje waard.
Mijn 3-daagse trip in Abel Tasman National Park had ik inmiddels geplanned dus woensdagochtend (bijna in het donker!) pikte KayakGuide Reagan me op bij Paradiso Backpackers om vanaf Kaiteriteri met 4 anderen een potje te gaan kayakken.
SplitAppleRock was de bestemming: het vecht-object van God of the Land en God of the Sea. Geen van beide won het gevecht, dus hebben ze 'm volgens de mythe maar in 2en gehakt. Zie hier het resultaat...heaps of reislustigen (lees: touristen) zoals ik gaan er een kijkje nemen.
Die andere mensen die ik niet kende waren een stelletje trage dodo's, dus kon ik mooi relaxed van het paradijsje genieten en af en toe wat peddelen.
Vanaf Kaiteriteri bracht de watertaxi me naar Anchourage. Sjonge, hoe vaak kan je "Sweet As" in 5 minuten zeggen?? Deze cheaffeur was echt het toppunt!
Oh, even voor de info: Sweet...Bro...Sweet As...nog meer Bro... en nog veeeeel meer Sweet is hier heel hip om te zeggen.
Ik doe ook een beetje mee, maar dan in de vorm van een shirtje.
Goed, Anchourage dus.
Op het strand wilde ik een goed plekje zoeken om eerst een goed te lunchen...en wie kom ik tegen? De Ozzies Kath en Gaye van de lift (Picton naar Nelson). Leukleuk! Zij liepen een deel van het track dat ik ging doen, maar dan de andere kant op. Ik kon Gaye nog wel blij vertellen dat haar wijsheid die ze ergens in Nepal had opgedaan aardig klopte: If you walk 3 days, you can walk forever. In Marlborough Sound heb ik 3 hele dagen op een rij gelopen en sindsdien heb ik het idee dat ik alles aankan. Ok niet overdrijven Anjo. Maar mijn voeten zijn nog steeds mijn Grote Liefde op dit moment. Had Ewout toch een beetje gelijk (insiders-joke)
En weer door... op de weg naar Bark Bay Hut deed ik ook nog even het zijtakje naar Cleopatra's Pool. Dat is een poeltje water waar je kan badderen en er is een natuurlijke glijbaan omdat de rotsen er zo glad zijn. Dat moest ik natuurlijk uitproberen!
De eerste keer had ik niet door HOE glad de rots was en gleed dus knoeperhard naar beneden. Bounce-bounce! Daarvoor heb ik die billen dus gekregen, dank. Aan het eind kwam ik wat ongelukkig terecht en moest echt even checken of mijn bikini nog zat waar ie hoorde want ik kan me nog een embarrassing moment herinneren in een andere glijbaan toen ik 15 was (Ik durf te wedden dat Mattijs begint nu te gniffelen)
Ondertussen had ik daar vriendjes gemaakt met 2 Nederlandse meiden waarmee ik de rest naar Bark Bay Hut liep.
Rete-vroeg m'n slaapzak in, want jah...wat moet je anders zonder electriciteit?

Ik pleit voor een speciaal Snurkerseiland. Alle flapdrollen die dit meisje (dat normaal tegen de treinrails aan woont!) 's nachts wakker kunnen snurken moeten verbannen worden!

De 2e dag van de tocht had ik het wel gehad met alle Nederlandsigheid en vertrok alleen naar Awaroa Hut. Op het strand van Marine Reserve was Reagan bezig met een nieuwe Kayakgroep en herkende zijn blonde dreads, dus even ouwehoeren en weer verder.
Dit was een kort loop-dagje dus in no-time was ik in Awaroa en heb de rest van de middag aan mijn teint gewerkt op het strandje. Slapen op een strand garandeert brakheid, dus wa shet wel heel fijn dat er een paar meter verderop een frisse baai met water op me lag te wachten.
Daarna was ik precies op tijd om de low-tide oversteek naar de hut te maken. Dat is de "charme" van deze route: sommige delen kan je alleen oversteken wanneer het water op z'n laagste punt is en moet je wachten, dus kan je het niet in 2 dagen doen.
De volgende dag kon ik de oversteek niet droog doen omdat ik in Totaranui de bus terug naar Nelson moest halen, maar jah, gelukkig doet de zon zijn werk snel!
Terug in Nelson kon ik mooi meeliften met een kerel van het hostel die het daar met een bord en de bus stond te promoten bij het busstation en was ik weer terug bij Paradiso.
M'n Chileense roommates beleven maar lullen en me uitnodigen voor vanalles. Misschien stond er wel wat op mijn voorhoofd?

Op zaterdag was het weer tijd om Neldon te verlaten en de bus naar Punakaiki te nemen. Bij de supermarkt kwam ik Luke en Ben (de Engelsen waar ik in Paihia op North Island mee om ging) zomaar tegen maar had te veel haast om te blijven hangen. Een paar uur later werd ik bij Te Nikau Retreat afgezet en belandde ik in hun regenwoudje met allemaal schattige huisjes. De planten groeiden gewoon door in de keuken. Inmiddels wa shet high-tide en dus de beste tijd om naar PanCake Rocks te gaan. Een prachtig stukje natuurgeweld! Terug bij m'n Weka-hutje zat daar een van de meiden die ik 's middags met een hele grote auto had zien aankomen en heb lekker aso een lift gevraagd naar Greymouth voor de volgende dag. Tot nu toe werden de lifts steeds aangeboden maar ze vonden het prima :)
Brutalen hebben de halve wereld, toch?
Met de volgestouwde stationwagon dropten ze me zondag dus in het uitgestorven dorpje en heb ik me na een bezoekje aan een Jade Boulder Gallery op het balkonnetje van m'n hostel gestald.
Even later werd ik vergezeld door mensen en heb eindelijk het plan van Anke en mij uitgevoerd: het standaard backpackers gesprekje heb ik naar een nieuw level gebracht met de vraag naar hun favoriete kleur en de herkomst van hun naam. Ze moesten er erg hard om lachen maar waren blij dat ze eens niet het gebruikelijke riedeltje deden. Mooi!

Aan de West Coast kon een dagje naar Hokitika (Greenstone-city) natuurlijk niet ontbreken. Ik had nog het plan om daar een mooi stukje jade/greenstone te kopen, maar toen ik naar de prijskaartjes keek haakte ik wel af. Stelletje afzetters. Ok, het is een duur goedje, maar dan hoef je nog niet 4 keer zoveel te vragen als in de rest van het land.
In een van de winkeltjes stond daar zomaar Nederlandse Thomas die ik in Taupo een paar keer had gesproken. Toch grappig dat je zo veel mensen op hele andere plaatsen weer tegen het lijf loopt. NZ is niet zo groot, maar er is toch een zekere timing voor nodig.
's Avonds hebben we in de bar van het hostel St Patrick's Day gevierd ookal hadden ze geen Guinness, maar wel een berg kaarttrucjes van Crazy Gezi en een stelletje zatte locals die de tekst op mijn shirtje echt niet vonden kunnen maar toch wel vriendjes met me wilden worden omdat ik Nederlands was en ze tulpen en molens zo mooi vonden. Jaja...

Gister vertrok ik vanuit Greymouth naar Arthur's Pass voor een loopje van een paar uur. Aan het eind van de middag bracht de TranzAlpine Express me naar Christchurch in het Oosten. Het is echt een geweldig mooi route en heb dus het grootste deel van de rit op het viewdeck doorgebracht. Lekker met m'n kop in de wind, zoefffffffff!
In NZ hebben ze niet veel treinen...maar degene die ze hebben zijn geweldig!

Nu ben ik dus even een paar dagen aan de East Coast. Vanuit Christchurch ga ik even op en neer naar Kaikoura om whales te spotten en als het goed is naar Hamner Springs. Vrijdag moet ik weer terug zijn in Christchurch want dan ga ik naar een rugbymatch kijken. Crusaders tegen Waratahs. Dat doe ik natuurlijk uit een uitzonderlijke interesse voor het spelletje en niet voor die grote gespierde mannen...logisch toch?
Vanaf vrijdag heeft LiftTom even vrij van het werk wat ie nu in Ashburton aan het doen is dus dan gaan we weer meeten en misschien wel gezellig samen reizen. Even zien nog...

Zo, dit is weer een flinke hoeveelheid typwerk...pffft, tijd om naar buiten te gaan en lekker te shoppen. Christchurch is de meest stadse stad die ik hier in NZ heb gezien dus ik laat me eens goed onderdompelen.