26 februari 2008
Wanganui-Taupo-Napier-Taupo
Elke keer als ik mensen uitzwaai voelt het een beetje raar, maar dezelfde avond ontmoet ik weer nieuwe mensen. Niet dat dat vervangers zijn, maar op deze manier ben ik eigenlijk geen moment alleen. Ik kreeg wat mail met random vragen als:
- Is het echt allemaal zo rooskleurig als je in je Blog schrijft?
- Heb je nog geen moelijke momenten gehad?
- Welke maori's verberg je?
- Waar blijven de sappige details?
Well, ik zit nog steeds op het huil-moment te wachten en dat ik NL mis enzo. Tuurlijk zou ik nu dolgraag lekker een kopje thee drinken (of jullie de heerlijke Nieuw-Zeelandse wijn laten proeven!) met mijn Vriendjes&Vriendinnetjes en alle mooiigheden vertellen en de uren-lange verhalen bij de foto's vertellen, maar dat doe ik gewoon lekker als ik weer terug ben. Dat duurt gelukkig nog wel even, want ik ben hier nog laaaaaaaaaang niet klaar!
Maar echt, ik heb niet eens tijd om stil te staan. Soms is het na een paar dagen van overdonderende hoeveelheden socialiteit heerlijk om tijd voor mezelf te hebben en een beetje melangolisch te doen. Maar het voelt hier allemaal zo fijn, dat ik me echt niet rot kan voelen over wat dan ook. Paps, wees niet bang, ik kom echt terug.
Dus ja, rooskleurig.
De Maori's met hun gezicht vol inkt heb ik even aan me voorbij laten gaan (goh...) en voor verdere sappigheden heb ik de prive-mail uitgevonden. Mijn hele familie leest mee, he ;)
Ok, snel terug naar mijn avonturen...
De eerste avond "alleen" na m'n Tom-trip kwam ik gelijk weer nieuwe mensen tegen in Wanganui. 2 Duitse jongens en een Nederlander. Het gebruikelijk riedeltje kwam weer voorbij:
"Waar kom je vandaan? Hoe lang ben je in NZ? Hoe lang heb je nog? Ben je al op South Island geweest?"
Toen ik met Anke en Tobias in Auckland was hadden we het geniale idee om het over je favoriete kleur te hebben of over waar je naam vandaan komt en waarom je hem hebt. Misschien moet ik de boel maar eens doorbreken?
Wel een een gezellige avond trouwens met sterke verhalen en een grappige mix van talen.
De volgende dag zijn we wat galleriertjes en een museum in Queenspark afgegaan en m'n benen waren nog steeds pudding. Alle trappen heb ik uitgescholden, maar om alle toxics uit m'n zere benen te krijgen ben ik toch maar aan een loopje door Wanganui begonnen.
In town heb ik een nieuwe telefoon gekocht, want die andere was verdronken op Mt Taranaki.
Op de weg terug naar 't hostel zag ik aan de andere kant van de weg 3 prachtige oldtimers staan. Mooi op een rijtje voor een bijpassend gebouwtje. Ik stak de straat over om eens beter te kijken en een van de oude mannetjes van de tourclub begon wat te kletsen. Dus in vogelvlucht verteld eik over de afgelopen 4 weken en dat ik de volgende dag naar Taupo wilde gaan, maar nog niet zo goed wist hoe en hoe laat enzo.
Hij zei gelijk dat ze de volgende ochtend met de club en alle Ford Anglia's naar Taupo zouden gaan en dat er nog 2 plekken over waren dus als ik mee wilde rijden, dan kon dat makkelijk. WHAT?! Nog even gecheckd of het echt kon en ja hoor...als ik de volegnde morgen om 8 uur voor hun motel zou staan (4 deuren verderop...) dan kon ik ze de rest van de dag joinen. Geweldig! Wat zeg ik? Perfect!!!
Gratis ritje en ook nog eens in een supervette bak!
Echt bizar toevallig allemaal, ik heb echt alleen maar geluk hier.
Zouden het de poppetjes in mijn tas zijn die me elke keer weer de goede kant op blazen?
Om 7 uur dus op om op tijd bij de buren te zijn...and hit the road Jack! Euhm...Phillip. Lekker touren in de lichte groene Ford Anglia uit 1963. Ergens onderweg even gestopt voor een morningtea en door naar SmashPalace. Dat is een autokerkhof waar zij wat "nieuwe" onderdelen hebben weggeplukt en ik een nummerplaat van een Ford Anglia Van. Mooi souvenirtje.
Als de dames er geen time-limit op hadden gezet zouden we daar over 2 dagen nog zijn!
Ok, verder met de car...langs Whakapapa, Tongariri National Park, Turangi, Lake Taupo en SightSeeingTourGuide Phillip heeft me voor de deur van m'n hostel in Taupo afgezet. Top lift!
Daar heb ik uiteraard (het is bijna geen verrassing meer) weer nieuwe mates opgepikt. Cornelia uit Denemarken en Nienke uit Utrecht. Jaja! Voor het eerst op m'n trip wa shet echt leuk om Nederlands te praten en deze keer ging het best vloeiend.
Op zondag wilde ik de Tongariro Crossing doen, maar die is tot dinsdag gesloten vanwege het weer. Wanneer er te veel wind staat of te bewolkt mag je er niet op...te gevaarlijk.
Mijn plan heb ik dus weer omgehusseld en ben ik met Nienke bij Huka Falls gaan kijken. Even het educatieve gedeelte: per seconde klettert er de hoeveelheid water van 3 olymische zwembaden door dat gat en het water is zo mooi blauw door de luchtbelletjes.
Daarna een wandelingetje op Craters of the Moon. Dat is net zo'n vulkanisch gebied als Rotorua, dus overal stoom en bubbelende modderpouls.
Die avond hebben we er weer een gezellige boel van gemaakt met de nodige wijntjes (sponsored by: de mensen op mijn goodbye-party). In Taupo ben ik uit geweest met Cornelia en daar kwamen we weer wat vrienden van haar tegen, dus dat was geen vroegertje voor mij. Pffft
De wekker/mobiel heb ik de volgende dag nog net niet tegen de muur gegooid, want die was nog maar een paar dagen van mij...maar echt blij werd ik er niet van.
Toch was het tijd om op te stappen, want ik wilde naar Napier aan de Oostkust. Het is een heel leuk stadje in Art Deco stijl en de enige plek op de weer-kaart met een zonnetje zonder wolken.
Deze keer was de lift niet in een rammelende auto, maar eentje met leren bekleding en climate-control en 1,5 uur later dropte meneer me in hartje Napier voor m'n hostel. Prachtig geregeld weer! Het hostel was een oud hotel, leuk stukje cultuur alleen de bedden waren wel de slechtste die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Als een koekblik werd ik de volgende dag wakker en heb m'n nachtrust nog maar wat verlengd op het steentjes-strand. Ook in Napier kwam ik weer wat oude bekenden tegen: deze keer de jongens van de Cave-trip.
De volgende nacht had ik een heel bijzondere slaapplek in gedachte, maar de oudste gevangenis van NZ (waar je in een cel slaapt) was volgeboekt tot Juli, dat grapje ging niet door. Nog maar een nachtje in het mooie hotelletje dan maar: he wat vreselijk!
Er werd me nog een lift terug naar Taupo aangeboden, maar ik had al een busticket gekocht...dus vanochtend stapte ik in alle vroegte in de bus en ontmoette ik Kathy. Ze slaapt nu ook in mijn hostel waar ik de vorige keer in Taupo ook was en vanmiddag hebben we ge-parasailt. Ik weet niet of het de juiste werkwoordvervoeging is, maar ik heb relaxed gebungeld onder een parachute aan een touw achter een boot. Allemaal mensen doen hier een sky-jump, maar dat is echt rete-duur en ik weet niet of ik daar nu wel centjes voor heb. Wie weet lees je over een paar weken alsnog dat ik het heb gedaan, maar ik acht de kans klein. Dit was in iedergeval ook al een mooi iets. Stil is het daarboven! Alleen af en toe wat geflapper. Een goed uitzicht op de Crossing die ik morgen ga doen en een top-view op Taupo.
Morgen doen Kathy en ik samen de Crossing en ook de lift-aanbieder is er, dus kan ik alsnog een stukje met 'm samenreizen.
In m'n hostel hebben ze een sauna, dus daar zal ik morgenavond wel in te vinden zijn! Oef, ik voel m'n benen nu al!
Toedeloeoeoe!
