26 februari 2008
Wanganui-Taupo-Napier-Taupo
Elke keer als ik mensen uitzwaai voelt het een beetje raar, maar dezelfde avond ontmoet ik weer nieuwe mensen. Niet dat dat vervangers zijn, maar op deze manier ben ik eigenlijk geen moment alleen. Ik kreeg wat mail met random vragen als:
- Is het echt allemaal zo rooskleurig als je in je Blog schrijft?
- Heb je nog geen moelijke momenten gehad?
- Welke maori's verberg je?
- Waar blijven de sappige details?
Well, ik zit nog steeds op het huil-moment te wachten en dat ik NL mis enzo. Tuurlijk zou ik nu dolgraag lekker een kopje thee drinken (of jullie de heerlijke Nieuw-Zeelandse wijn laten proeven!) met mijn Vriendjes&Vriendinnetjes en alle mooiigheden vertellen en de uren-lange verhalen bij de foto's vertellen, maar dat doe ik gewoon lekker als ik weer terug ben. Dat duurt gelukkig nog wel even, want ik ben hier nog laaaaaaaaaang niet klaar!
Maar echt, ik heb niet eens tijd om stil te staan. Soms is het na een paar dagen van overdonderende hoeveelheden socialiteit heerlijk om tijd voor mezelf te hebben en een beetje melangolisch te doen. Maar het voelt hier allemaal zo fijn, dat ik me echt niet rot kan voelen over wat dan ook. Paps, wees niet bang, ik kom echt terug.
Dus ja, rooskleurig.
De Maori's met hun gezicht vol inkt heb ik even aan me voorbij laten gaan (goh...) en voor verdere sappigheden heb ik de prive-mail uitgevonden. Mijn hele familie leest mee, he ;)
Ok, snel terug naar mijn avonturen...
De eerste avond "alleen" na m'n Tom-trip kwam ik gelijk weer nieuwe mensen tegen in Wanganui. 2 Duitse jongens en een Nederlander. Het gebruikelijk riedeltje kwam weer voorbij:
"Waar kom je vandaan? Hoe lang ben je in NZ? Hoe lang heb je nog? Ben je al op South Island geweest?"
Toen ik met Anke en Tobias in Auckland was hadden we het geniale idee om het over je favoriete kleur te hebben of over waar je naam vandaan komt en waarom je hem hebt. Misschien moet ik de boel maar eens doorbreken?
Wel een een gezellige avond trouwens met sterke verhalen en een grappige mix van talen.
De volgende dag zijn we wat galleriertjes en een museum in Queenspark afgegaan en m'n benen waren nog steeds pudding. Alle trappen heb ik uitgescholden, maar om alle toxics uit m'n zere benen te krijgen ben ik toch maar aan een loopje door Wanganui begonnen.
In town heb ik een nieuwe telefoon gekocht, want die andere was verdronken op Mt Taranaki.
Op de weg terug naar 't hostel zag ik aan de andere kant van de weg 3 prachtige oldtimers staan. Mooi op een rijtje voor een bijpassend gebouwtje. Ik stak de straat over om eens beter te kijken en een van de oude mannetjes van de tourclub begon wat te kletsen. Dus in vogelvlucht verteld eik over de afgelopen 4 weken en dat ik de volgende dag naar Taupo wilde gaan, maar nog niet zo goed wist hoe en hoe laat enzo.
Hij zei gelijk dat ze de volgende ochtend met de club en alle Ford Anglia's naar Taupo zouden gaan en dat er nog 2 plekken over waren dus als ik mee wilde rijden, dan kon dat makkelijk. WHAT?! Nog even gecheckd of het echt kon en ja hoor...als ik de volegnde morgen om 8 uur voor hun motel zou staan (4 deuren verderop...) dan kon ik ze de rest van de dag joinen. Geweldig! Wat zeg ik? Perfect!!!
Gratis ritje en ook nog eens in een supervette bak!
Echt bizar toevallig allemaal, ik heb echt alleen maar geluk hier.
Zouden het de poppetjes in mijn tas zijn die me elke keer weer de goede kant op blazen?
Om 7 uur dus op om op tijd bij de buren te zijn...and hit the road Jack! Euhm...Phillip. Lekker touren in de lichte groene Ford Anglia uit 1963. Ergens onderweg even gestopt voor een morningtea en door naar SmashPalace. Dat is een autokerkhof waar zij wat "nieuwe" onderdelen hebben weggeplukt en ik een nummerplaat van een Ford Anglia Van. Mooi souvenirtje.
Als de dames er geen time-limit op hadden gezet zouden we daar over 2 dagen nog zijn!
Ok, verder met de car...langs Whakapapa, Tongariri National Park, Turangi, Lake Taupo en SightSeeingTourGuide Phillip heeft me voor de deur van m'n hostel in Taupo afgezet. Top lift!
Daar heb ik uiteraard (het is bijna geen verrassing meer) weer nieuwe mates opgepikt. Cornelia uit Denemarken en Nienke uit Utrecht. Jaja! Voor het eerst op m'n trip wa shet echt leuk om Nederlands te praten en deze keer ging het best vloeiend.
Op zondag wilde ik de Tongariro Crossing doen, maar die is tot dinsdag gesloten vanwege het weer. Wanneer er te veel wind staat of te bewolkt mag je er niet op...te gevaarlijk.
Mijn plan heb ik dus weer omgehusseld en ben ik met Nienke bij Huka Falls gaan kijken. Even het educatieve gedeelte: per seconde klettert er de hoeveelheid water van 3 olymische zwembaden door dat gat en het water is zo mooi blauw door de luchtbelletjes.
Daarna een wandelingetje op Craters of the Moon. Dat is net zo'n vulkanisch gebied als Rotorua, dus overal stoom en bubbelende modderpouls.
Die avond hebben we er weer een gezellige boel van gemaakt met de nodige wijntjes (sponsored by: de mensen op mijn goodbye-party). In Taupo ben ik uit geweest met Cornelia en daar kwamen we weer wat vrienden van haar tegen, dus dat was geen vroegertje voor mij. Pffft
De wekker/mobiel heb ik de volgende dag nog net niet tegen de muur gegooid, want die was nog maar een paar dagen van mij...maar echt blij werd ik er niet van.
Toch was het tijd om op te stappen, want ik wilde naar Napier aan de Oostkust. Het is een heel leuk stadje in Art Deco stijl en de enige plek op de weer-kaart met een zonnetje zonder wolken.
Deze keer was de lift niet in een rammelende auto, maar eentje met leren bekleding en climate-control en 1,5 uur later dropte meneer me in hartje Napier voor m'n hostel. Prachtig geregeld weer! Het hostel was een oud hotel, leuk stukje cultuur alleen de bedden waren wel de slechtste die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Als een koekblik werd ik de volgende dag wakker en heb m'n nachtrust nog maar wat verlengd op het steentjes-strand. Ook in Napier kwam ik weer wat oude bekenden tegen: deze keer de jongens van de Cave-trip.
De volgende nacht had ik een heel bijzondere slaapplek in gedachte, maar de oudste gevangenis van NZ (waar je in een cel slaapt) was volgeboekt tot Juli, dat grapje ging niet door. Nog maar een nachtje in het mooie hotelletje dan maar: he wat vreselijk!
Er werd me nog een lift terug naar Taupo aangeboden, maar ik had al een busticket gekocht...dus vanochtend stapte ik in alle vroegte in de bus en ontmoette ik Kathy. Ze slaapt nu ook in mijn hostel waar ik de vorige keer in Taupo ook was en vanmiddag hebben we ge-parasailt. Ik weet niet of het de juiste werkwoordvervoeging is, maar ik heb relaxed gebungeld onder een parachute aan een touw achter een boot. Allemaal mensen doen hier een sky-jump, maar dat is echt rete-duur en ik weet niet of ik daar nu wel centjes voor heb. Wie weet lees je over een paar weken alsnog dat ik het heb gedaan, maar ik acht de kans klein. Dit was in iedergeval ook al een mooi iets. Stil is het daarboven! Alleen af en toe wat geflapper. Een goed uitzicht op de Crossing die ik morgen ga doen en een top-view op Taupo.
Morgen doen Kathy en ik samen de Crossing en ook de lift-aanbieder is er, dus kan ik alsnog een stukje met 'm samenreizen.
In m'n hostel hebben ze een sauna, dus daar zal ik morgenavond wel in te vinden zijn! Oef, ik voel m'n benen nu al!
Toedeloeoeoe!
20 februari 2008
Nog even samen verder...
Ik dacht zondag dus dat ik vanaf maandag alleen verder zou reizen, maar we gingen toch nog maar even door...
Maandag was het perfect surf-weer en deze keer heb ik me ook een beetje aan de golven gewaagd. Op een bodyboard welliswaar. Het had wat weg van het sandboarden bij 90Miles-beach! Na 2 uur had ik er wel genoeg van en ben ik gaan relaxen in New Plymouth terwijl tom nog even doorging met surfen. Lekker relaxed dagje voordat ik aan de Mount Taranaki zou beginnen.
Aardig op tijd ben ik 's ochtends bij het InfoCenter gedropped en met een goed zonnetje begon de dag: de tocht naar de krater van Mount Taranaki a.k.a. Mount Egmont. Het is de op 1 na hoogste top op North Island: dat is een van de bergen op de TongariroCrossing die ook nog op mijn lijstje staat voor deze week.
Goed, terug naar Mt Taranaki... Het begon allemaal heel gemoedelijk, maar dat was snel afgelopen! Na 1,5 uur was ik al bij de Lodge en zendmast...dus ik dacht: "Eitje". Oi, had ik dat maar niet gezegd! Toen begon het pas: Een uur traplopen om de mosjes en plantjes te beschermen en De Hell in het gravel: een pas van een halve meter en dan weer 40 cm naar beneden glijden! Ondertussen was ik wel 3 Canadezen tegengekomen om het leed mee te delen en na een paar uur ook het prachtige gevoel op de top!
Hele leuke mensen: Frans sprekend, maar ze pasten zich prima aan, want ik kon alleen wat losse woorden oppikken. Mijn Frans is nog verroester dan m'n Duits! Oef! Maar heel fijn om die slopende toch niet alleen te doen.
Jean maakte wat Indische thee en Isabelle+Karina maakten foto's en een film (daarvoor zijn zij in NZ). Ik heb ook filmpjes gemaakt op de top, maar die zijn echt veeeeeeeeeeel te groot om te uploaden. Die houden jullie dus nog tegoed als ik terug ben. Een echt Anjo-filmpje, dus ben gewaarschuwd!
Na 2 uur op de top te hebben rondgekeken (grote krater!) was het wel tijd om weer af te dalen. Mijn knieen waren het daar wat minder mee eens en vandaag protesteren mijn bovenbenen nog wat, maar het was echt mooie tocht terug. Door de wolken en iedereen gillen en blij als we een glimp konden vangen van het dorp beneden of de blauwe lucht.
Nackerd (nieuw woord voor in m'n woordenboek) maar voldaan stond ik aan het eind van de dag weer beneden en pikte m'n lift me op om door te rijden naar Wanganui. Daar ben ik vandaag lekker aan het chillen en vanochtend heb ik Tom uitgezwaaid. We hebben 1000 kilometer gemaakt en dat scheelde me heel wat busticketts! Hij is nu onderweg naar Wellington en wanneer ik ook op South Island ben gaan we proberen om nog een stukje samen te reizen: was een goede combinatie en voor mij ideaal om van A naar B te komen. Met zo'n bus kan je niet even stoppen wanneer je wilt of zomaar een afslag nemen omdat er op de bordjes iets interessants staat vermeld.
Morgen ga ik kijken hoe mijn week eruit gaat zien totdat ik in Wellington ben. Ik heb al wel een klein idee...
Vanuit hier ga ik denk ik naar Taupo. Ik moet eerst echt bijkomen voordat ik aan de Tongariro-crossing begin, want dat is ook weer zo'n flinke dag! Ik heb nog geen mensen om mee te lopen, maar die ontmoet ik vast wel. Heel gemakkelijk hier.
Vanmiddag liep ik in het centrum van Wanganui en kwam ik 2 van de 3 Canadezen zomaar tegen: heel leuk! We hebben @adressen uitgewisseld om foto's te sturen. zij hebben een paar hele mooie van mij gemaakt. Even afwachten nog... Oh, en er zijn ook nog wat foto's van het bodyboarden, maar die komen over een tijdje...
Misschien zie ik Kristin nog in Wellington. daar is dan trouwens een Artfestival aan de gang, dus zal ik wel een paar dagen vertoeven voordat ik de overtocht naar South Island ga maken.
Veel plezier met alle foto's...zijn er een boel deze ronde!
Doeoeoeoeoeiii :)
-
17 februari 2008
Coromandel en de trip met Tom
Na m'n vorige Internet-sessie ben ik als een dolle op zoek gegaan naar een lift richting Coromandel. Dat is een prachtig gebied ten Oosten van Northland. De missie is niet geslaagd dus heb ik een busticket naar Whitianga gekocht. Maandagochtend heb ik afscheid genomen van m'n Lift Kristin en misschien zie ik haar over een paar weken nog eens in Wellington. Zou wel heel leuk zijn! De busrit kostte even wat, maar dan heb je wel gelijk een uitgebreide sightseeingtour door de bergen: Bocht-bocht-sjeeeesss-bocht-bocht-sjeesdoordebocht-rem-bocht !!!
Aangekomen bij Hostel on the Beach (letterlijk!) in Whitianga ben ik eerst maar eens over het strand gaan struinen, want het laatste deel van de busreis was niet echt een pretje. Er waren tijden dat ik de bus aardig zou hebben ondergeblaft (Dank aan Heyco voor het leren van dit ruim-toepasbare werkwoord), maar de laatste jaren heb ik mijn maag gelukkig goed onder controle!
Het hostel had Girls-rooms en mixed dorms, dus ik koos voor het laatste, want die meidenkamers zijn vaak een stuk saaier. Nou bleek ik wel het enige meisje te zijn in de mixed dorm, maar ach...wat maakt het uit?
's Avonds zat ik te kletsen met een van de roommates en hij vertelde dat hij+auto over 2 dagen naar Rotorua zou gaan. Wat een toeval dat dat nou net mijn plan was! Dus heb een lift gevraagd. Prima geregeld!
De volgende dag regende het, dus heb ik mijn heil gezocht in de plaatselijke Carving-studio. Carving is een van de creatieve uitspattingen van de Maori: hout of bot wordt bewerkt tot bijvoorbeeld een mooie hanger voor een ketting. Ze hadden verschillende voorbeelden, maar heb m'n eigen Fishhook gebrouwen. Gelukkig gebruiken ze daar wel een Dremel, ghe...maar het schuren kostte wel uren! Toen ik klaar was met mijn eigengemaakte ketting hield het op met regenen, top!
De volgende dag ben ik eerst zelf Shakespear Cliff opgelopen en daarna vertrokken LiftTom en ik naar HaheiBeach en GemstoneBeach om te snorkelen. Daarna een siesta gehouden bij Cathedral Cove en vervolgens naar Hot Water Beach om uit te puffen in een van de warme badjes.
Erg grappig! Allemaal mensen die op het juiste tijdstip (low tide) van de dag met hun schep op het strand verzamelen en hun holletje graven dat zich vult met warm water. Het is een vulkanisch gebied, dus het badje werd af en toe loei-heet! Goed voor de vet-verbranding, gheghe!
Even afgekoeld in de hoge koude golven en doorgesjeesd naar Whangamata. Toen we daar aankwamen waren alle supermarkten al gesloten dus gingen we naar de enige TakeAway die open was. Het bleek een Karaoke-tent waar de locals zich al volgietend goed vermaakten. Whaaa! Echt te erg om aan te horen, maar we hebben ons stuk gelachen en het eten was ook nog eens goed te doen.
Vanuit Whangamata reden we naar Rotorua. Daar was een park met allemaal bubbelende modderpoels en veel stoom. Gewoon zomaar langs de weg! Het tochtje van en naar de supermarkt duurde 3 uur, terwijl het nog geen 20 minuten van het hostel vandaan was. Vraag mij niet waarom we 3 keer verkeerd konden lopen, maar de straten van Rotorua zijn lang en voordat je door hebt dat je de verkeerde te pakken hebt...ben je zo weer even verder, poef.
Met onze berg groenten en pizza-bases hebben we een Wie-heeft-de-beste-pizza Contest gedaan en ik vind dat ik gewonnen heb, maar de tegenpartij kon natuurlijk niet toegeven.
In het hostel hadden ze een groot Spa Bath, dus daar hebben we 's avonds met 2 bejaarde Australiers in gezeten. Oi, vet lekker warm! Slept like a baby...
Wakker wordend in Rotorua bleek de lucht erg grijs, dus hebben we de zon opgezocht in Mt Manganui. Tom ging surfen en ik heb me de hele middag vermaakt met m'n wandelschoenen op de berg.
's avonds reden we door naar Waitomo omdat ik de volgende dag een cave-trip ging doen. Waarom het hostel zo goedkoop was bleek wel toen we daar aankwamen, maar ik denk dat het een van de meest memorabele avonden tot nu toe was!
Met een groepje cave-klimmers en 3 Amerikaanse lesbies (waarvan er 2 knetter-lam waren) hebben we ons goed vermaakt in het oude scoutinggebouw. Een spelletje Fluxx ging wat minder gesmeerd deze keer, maar och wat geestig allemaal.
Zaterdag heb ik me dus gewaagd aan een potje RapRaft'nRock! Echt geweldig!!! Met z'n 6en en een Guide abseil je eerst de grot in om vervolgens veel door het water te banjeren. In een rubber band te dobberen, glowworms te bekijken en door smalle gangetjes te kruipen. Aan het eind was het nog een flinke klim om er weer uit te komen en me uit m'n wetsuit te wurmen!
Met een van de jongens van de groep heb ik een foto CDtje gekocht, dus die komen zo ook voorbij in de slideshow! Ik ben de enige met een groene helm, dus dat is makkelijk om te vinden.
Die avond zijn we nog in Waitomo gebleven, maar dan in een ander hostel. Ik was aardig gevloerd! Pffft!
Vandaag staat voor mij in het teken van "Orde scheppen in de chaos" en chillen. Vanochtend zijn Tom en ik naar New Plymouth gereden en vanaf morgen ga ik waarschijnlijk weer mijn eigen weg. Tom heeft me uiteraard ook weer flink wat bijgeleerd uit zijn Engelse ViezeWoordenboek en in de auto hadden we goeie speakers en gelukkig kwam onze muzieksmaak overeen, dus heb ik weer wat nieuwe bands om te downloaden als ik thuis ben. Dat duurt gelukkig nog wel even, maar toch handig om even op te schrijven!
Het plan is om wat dagen gaan lopen in Whanganui National Park en natuurlijk de Tongariro Crossing te doen. Dat is "Mordor" uit de Lord of the Rings. Volgens de verhalen is het een overweldigend mooi vulkaan-gebied.
Ook wil ik nog naar Taupo (ParaSailen?), Napier, Lake Waikaremoana voordat ik North Island gedag zeg in Wellington, maar in m'n volgende Blog lezen jullie wat er van dit plan terecht is gekomen. Mijn Plan2 is helemaal door elkaar gehusseld door de handigheid van Tom zijn auto, maar ik ben wel op plaatsen geweest waar ik zonder de auto niet zou zijn gekomen! Super-lift!
Eens zien of Photobucket een beetje meewerkt...anders komen de foto's later.
10 februari 2008
Laatste stuk Northland
Vlak na m'n laatste Blog vroeg ik me nog af of Paps&Mams de "verjaardag-bel-traditie" zouden voortzetten (Telefoon om 0.00 precies) ...ookal zit ik aan de andere kant van de Wereld met een vrij hoog beltarief. Maar toen ik m'n Muppetshow-ringtone hoorde was de vraag weg. Zo leuk! Bij jullie was ik nog niet jarig...maar dat doet er natuurlijk niet toe, ghe...
Midden in de nacht stond ik daar: op m'n flipflops in een rokje en shirtje: warm zat! De laatste keer dat het zo warm was op 6 februari is 19 jaar geleden toen ik 7 jaar werd in Isreal!
Goed begin van de dag...ookal ging ik vrij snel op zoek naar Dromenland. Ik droom volgens mij trouwens in het Engels.
Op 6 februari was het hier dus Waitangi Day en zijn we met de mensen van m'n Dorm (waar ik de hele tijd in Paihia trouwens steeds mee op ben getrokken) naar WaitangiGround gegaan om ons te mengen met alle Maori-activiteiten. Het deed me erg denken aan Koninginnedag: slenteren tussen allerlei standjes en muziek/dans dingen, maar erg leuk om zo'n nationale feestdag mee te maken. de getatoeerde gezichten zijn nog wat wennen, maar d'r zaten heel wat mooie creaties bij!
Als "lunch" heb ik getracteerd op chocoladetaart: Alles wat een vrouw nodig heeft !
Even later kwam er een Nederlander ons hostel binnen en de eigenaar stuurde 'm gelijk door naar mij. Ik merk dat ik het heel vervelend vind om Nederlands te praten want de switch is zo lastig. Ik struikel over alles, dus laat ik het lekker bij Engels.
's Avonds heb ik met Kristin de dag afgesloten met een goeie (al zeg ik het zelf...) Anjo-hap. Oef, tortilla's zoals ik ze het liefst eet, maar dan met de middelen van hier.
De "Nederlandse lessen" aan de Engelsen zijn jammer genoeg voorbij. Het bleef een beetje hangen bij "Hallo vogel, hoe gaat het?" en "Doei", maar de uitspraak verbeterde met de dag, hihi. Natuurlijk konden ze mij ook nog wat leren, maar dat beperkte zich vooral tot de dingen die je niet van je ouders leert en zou ik natuurlijk nooooooit onthouden ;)
De meesten van de groep waren inmiddels vertrokken en de dagen erna ben ik met Kristin opgetrokken. Gezellige Meis uit Duitsland (Alweer ja.) Omdat we de Cape Reinga tour hadden gedaan kregen we een gratis ferrie-tripje naar Russel, dus dat konden we niet laten lopen. Ook Duitsers zijn dol op korting en gratis dingen, dus wij Nederlanders zijn niet de enige schuldigen...
Heerlijk dagje gelopen tussen de typische Engelse huisjes, de eerste kerk van Nieuw-Zeeland (flink gerestaureerd trouwens!) en liggen tukken op LongBeach!
Tussendoor zag ik dat ik bergen verjaardagsmails en smsjes had. Whaaaaaa!!! Stiekum erg leuk :) Danki!!! Ik voel me al jaren 22 (soms 19, haha) en dat zal de komende jaren misschien nog wel blijven. Dikke prima. En zolang ik eveb lang rimpelloos blijf als m'n moeder is er niets aan de hand.
De afgelopen dagen zijn we met haar auto op pad gegaan over Northland (dat is ongeveer het hele stuk boven Auckland).
Een spoedbezoekje aan de Toilets of Hundertwasser in KawaKawa...Waipoua Kauri Forrest. De ECHTE joekels van bomen kon je alleen van een afstandje bekijken omdat anders de wortels konden beschadigen, maar heb wel even lekker de Boomknuffelaar uitgehangen met een van de kleinere Kauri's. En zweef!
In Dargaville zijn we wezen kijken bij een Woodturner Gallary. Er zitten echt prachtige dingen bij, maar zoals met alle souvenirshopjes zitten ze er vaak flink naast! glimmende schelpjes in het hout gelegd enzo. Of een dikke laag glimmende lak over een geweldig stuk hout...niet echt mijn ding!
Na allerlei korte stops onderweg zijn we in een keer doorgestoomd naar Waipu. Daar hebben we een goede combinatie van landen beleefd: Een Nederlandse met een Duitse in een Italiaans restaurant met een Schotse kok in Nieuw-Zeeland. Top-combi!
Verder was het een dorpje met een paar huisjes, wat grassprieten, hier en daar een mens en 10 schapen. Zoiets.
Eigenlijk ben ik nu voor het eerst pas "echt" met een meisje omgegaan. Meestal zijn ze niet zo toegankelijk omdat ze samen met een vriendin reizen.
Vandaag eindigt onze samen-trip en ben ik hard op zoek naar iemand voor een lift naar Coromandel. Als het niet lukt om met iemand de benzine te delen nee ik gewoon de bus richting daar of wijzig m'n plannen. Ben nog geen elk plan volledig gevolgd, maar loop prima op "schema" voor de hoeveelheid tijd die ik in NZ heb.
Tussendoor heb ik wat globale plannen gemaakt voor mijn trip over het Noordereiland. Er staan weer een paar leuke cadeautjes te wachten!
De foto's zijn deze keer wat karig omdat ik meer bezig was met alle socialigheden deze week en vanuit de Mazda 626 was het niet zo'n succes.
6 februari 2008
5 februari 2008
Auckland and around + Northland
Mijn laatste Blog als 25-jarige...
Afgelopen week was er eentje van "plannen en gelijk wer wijzigen". Woensdag ben ik dus met de ferrie van Auckland naar Waiheke Island gegaan. Daar is het altijd 3 a 4 graden warmer dan in Auckland...pffft! Bij Hekerua Lodge (wat een hippies!) hadden ze wel een klein zwembadje maar omdat dat water zoooo koud was zou "verfrissend" een flinke understatement zijn en heb ik me er niet aan gewaagd. Mijn bijna-bejaarde hart kon het ech tniet aan. Tijdens het koken werd ik gespot door een Duitse vent die daar met 2 andere buren was. Is half Duitsland leegelopen ofzo? Ze zitten hier echt overal! Zij hadden ook loopplannen voor de volgende dag en dat kwam dus mooi uit. Ze gezegd, zo gedaan...
Vroeg d'r uit en na een goed ontbijt vertrok ik met Ole, Alex en Andi voor een goede wandeling over het eiland. Bij Palm Beach blijven plakken en daarna met e bus naar Rocky Bay. Voor de camcorder van Ole heb ik nog even voor reisleidster gespeeld (nieuwe roeping :p) en Koi Island gepromoot. Voor de fanatiekelingen: zoek maar eens op...het heeft misschien een diameter van 5 meter en staat serieus op de kaart! Het filmpje is echt rijp voor YouTube, dus ik hoop dat hij het me mailt.
Aan het eind van de dag heb ik m'n spullen gepakt en ben ik terug gegaan naar Aucklans omdat er de komende dagen geen betaalbare accomodatie beschikbaar was. Bij The Fat Camel hadden ze gelukkig nog een bed voor me en heb ik me de avond stuk gelachen met een groep uit New Caledonie (Noooit van gehoord en heb geen idee of ik het goed schrijf). Die lui spraken een paar woorden Engels, dus de conversatie was wat beperkt maar erg gezellig!
Vrijdag bleef ik ook nog rond Auckland hangen en ben ik naar Davonport gegaan. Erg mooie suburb van Auckland aan de andere kant van het water. Langs de baai ben ik naar NorthHead gelopen: dat is een oude militaire uitkijkpost en in de oorlog wa shet er wat minder fraai, maar nu is het een prachtig gebied om lekker melangolisch te zijn.
Op de weg terug naar de ferrie vroeg een Franse jongen naar de vertrektijden en al snel werd het een "kijk-eens-wat-ik-gefotografeerd-heb"-gesprek. Terug in de city had ik natuurlijk weer een hostel nodig, maar The Fat Camel had ik inmiddels wel gezien, dus tijd voor wat nieuws! In QueenstownHostel heb ik me prima vermaakt met poulende mensen en een slechte (en daardor erg goeie) film.
De volgende dag was het eindelijk zo ver: m'n vertrek naar Northland! Maar eerst nog even een bezoekje aan Auckland Museum. Een goed stukje cultuur om gezien te hebben. Om half 6 zat ik in de bus naar Whangarei en 3 uur later stond ik ineens in een uitgestorven dorpje. Met m'n backpack en water kroop ik de bult op naar het hostel...wat een dooie boel daar! Ik had gedacht om daar de zondag ook nog te blijven, maar alles wat ik daar kon doen was snorkelen en dat kan ook in The Bay of Islands, dus wegwezen!!!
De bus naar Paihia vertrok lekker vroeg, dus kon nog fijn van een dagje in Paihia genieten.
Ik slaap hier in een prima Dorm met in totaal 6 bedden. Samen met de 3 Engelsen, 1 Israelier en de Duitse Kritin zijn we vrijwel gelijk naar het strand gegaan voor een goeie frisse duik. Weer zo'n gezellig groep met kaartspelletjes, wijn drinken, slap hangen en lachen om alles. Top!
Om de rest van het hostel 's avonds niet te storen zijn we met z'n allen naar het strand vertrokken om verder te ouwehoeren. Zo veel sterren heb ik trouwens in jaren niet gezien!!! Misschien moet ik een wat mindr vaak in een stad zijn, dan wordt m'n uitzicht niet zo verpest door de lampen, ghe...
Deze mensen zijn gelukkig ook van het lopen, dus de 2e dag zijn we met de hele Dorm naar Haruru Falls gegaan. Lekker loopje van een paar uur door de swamp en in de schaduw van de bomen en daarna lekker spatteren bij de waterval. Prima dag!
Vandaag heb ik mezelf een vervroegd verjaardagscadeautje gegeven en ben ik met Kristin en een grote groep backpackers naar Cape Reinga gegaan. Dat is een bustour. Opzich ben ik niet zo van de bustours, maar het is echt niet te doen met je eigen auto of public transport. In alle vroegte werden we opgepikt om bij de Kauribomen te kijken, allerlei stops onderweg bij mooie strandjes en om uiteindelijk natuurlijk bij Cape Reinga uit te komen. Dat is het uiterste puntje van NZ op het noorden van het Noordereiland. Hier komen de Pasific Ocean en de Tasman Sea bij elkaar: heel mooi om te zien, je ziet de twee stromen van golven letterlijk tegen elkaar botsen van de twee verschillende waters.
Daarna zijn we gaan sandboarden. Echt lachen en gaat rete-hard! Mijn snelheid is zo op de foto's niet te zien natuurlijk, maar geloof me maar. Heb geen Bungyjump nodig voor die thrill! Echt alles zat onde rhet zand: in de bus wilde ik even wat muziek luisteren, maar toen ik m'n oordopjes indeed hoorde ik "Kggrkts-kgggrkts"... zand!
Als toetje kregen we een lange rit over 90 miles beach (is trouwens een officiele Highway) en reden we weer terug naar Paihia. Mooi cadeautje dacht ik zo!
Hier in Paihia kwam ik net trouwens 4 mensen uit m'n Fat Camel-tijd tegen. 2 daarvan had ik ook al op Waiheke Island gezein en die andere 2 zijn de Argentijnen. Erg leuk...kleine wereld! Morgenavond komen ze ook een wijntje drinken op mijn 26-jaarschap, maaroverdag is het eerst is het taart-tijd en gaan we ons met de Dorm-groep vermaken bij alle activiteiten rond Waitangiday...feest!
Zo, ik heb weer een flinke lap tekst van gebakken en zal zo nog een scheut smul-foto's uploaden.
