28 april 2008
26 april 2008
Back in Town
Na een rijtje hectische dagen heb ik eindelijk de rust om eens goed achter mijn toetsenbord te gaan zitten...
Over mijn week in Japan hebben jullie nog weinig kunnen lezen, dus hier komt 'ie dan!
Mount Fuji mocht ik dus niet op, dus ging ik met de Shinkansen (BulletTrain, soort van HSL) door naar het plaatsje met mijn naam. Best een eind nog, dus een paar uur later kwam ik aan op het treinstation Mikawa-Anjo. Erg lachen om mijn naam daar zo maar op een bordje te zien. Sja, ze komt al niet zo veel voor in Nederland..dus ben dit natuurlijk niet gewennd.
Het plaatsje zag er op het eerste gezicht erg grijs uit en het weer was ook nog eens shit, dus eerst maar eens een paraplu gekocht.
Het enige doel in Japan was in ieder geval geslaagd: Anjo in Anjo! Ben maar gelijk op zoek gegaan naar bordjes met mijn naam erop :)
Erg lachen steeds! Ze spreken mijn naam (ok, het is hùn plaatsnaam...) trouwens wel op een belachelijke manier uit.
Na een rondje door Anjo vertrok ik met de trein naar Nagoya waar ik bij een gebrek aan Backpackershostel in een heus hotel sliep. Wat een luxe! En allemaal voor mezelf!!! Dat is lang geleden, een kamer zonder company. Oeh, en extra dikke zachte handdoeken weer. Dat is toch echt een stukje beter dan die microfiber-dingen waar ik de afgelopen maanden mee leef. Eerst een hapje eten bij een local zelf-bakken-restaurant. Nul komma nul Engels, dus ineens kreeg ik een telefoon in m'n hand gedrukt...of ik aan het meisje aan de andere kant van de lijn even m'n bestelling door wilde geven: kon zij het voor ze vertalen. Het werkte wel.
Ik liep tegelijk naar buiten met een stel Japanners en na een beetj egeklets op straat vroegen ze of ik ook mee ging naar de foreigners bar. Dikke Prima. Leuk getafelvoetbald: ja, dat kunnen meisjes ook! Vet gewonnen, hihi! Snel weer terug naar m'n hotelkamer, want ik wilde natuurlijk wel even in mijn eentje genieten van die stille kamer.
Van Nagoya naar Kyoto was het maar een kort treinreisje dus daar had ik nog een hele dag voor me om eens lekker in die mooie stad rond te neuzen. 's Avonds kwam ik er achter dat ik allemaal leuke roommates had en nog meer leuke mensen in m'n hostel, dus voor de volgende avond spraken we af om wat leuks met z'n allen te gaan doen. We trokken nog een zakje Japanse nootjes open en het rook al zo naar vis... ineens word je aangekeken door zo'n uitgedroogd visje! Ok, met de wat-een-boer-niet-kent-mentaliteit kom je hier in Japan niet heel ver, maar dit ging d'r toch echt niet in...solly.
Over eten gesproken: het eerste wat je in de straten op zal vallen is de restaurantjes met realistische plastis modellen van de maaltijden. Er is hier een hele industrie voor die replica's: art studenten verven en de vrouwen zetten het geheel in elkaar. Plastic fantastic. Wat je op je bord krijgt is dus precies zo als het plastic voorbeeld, de stukjes taugé liggen bijna in dezelfde richting.
In Kyoto ging ik dus eerst nog wat touristische cultuurtripjes doen langs wat tempels. Heel mooi allemaal, maar het is echt niet mijn ding om in een rijtje met allemaal fotomakende trage mensen op je sokken (dat was eigenlijk het onderdeel wat me prima beviel, ghe...) over een uitgestippeld paadje te sjokken. Gelukkig was dat alleen een museumpje, dus de rest van het gebied kon ik lekker zelf bekijken. Ook nog even langs Kinkakuji (The Golden Pavilion). Flits-flits-flits!
Ook in de wijk Gion was het supermooi. Daar is de film Memoires from a Geisha en The Last Samurai opgenomen. Allemaal lantaarntjes en schone straten. Maar zelfs daar staan de vending machines. Die dingen word je echt in heel Japan mee doodgegooid. Ik denk zelfs dat ze op de top van Mount Fuji zelf zullen staan!
's Avonds had ik dus met die lui uit het hostel afgesproken, maar ik zat inmiddels al weer in een ander hostel. Met z'n allen naar een Karaoke-bar. En sjonge wat een mooie avond weer. Het was een soort Karaoke-hotel. Met je groep had je een aparte ruimte met banken en een grote tafel (voor heel veel drankjes) en door de telefoon aan de muur kon je steeds weer een soort roomservice laten komen.
Na een tijdje stonden we met z'n allen op de banken te dansen in plaats van te zingen, maar met mijn zangkwaliteiten was dat ook maar het beste denk ik. Ik win nog steeds alle wedstrijden vals-zingen en ik begin d'r bijna trots op te worden.
Van Kyoto ging ik in minder dan 3 uur met de supersnelle trein terug naar Tokyo voor nog een bezoekje aan The Imperial Palace, maar dat was dicht. Balen, dan konden mijn shopactiviteiten gelijk beginnen. Heel naar natuurlijk!
Per ongeluk belandde ik in een shoppingmall waar alle kleding maat Japanse-meisjes was. Daar past Anjo natuurlijk niet in. Maar een shirtje zou toch moeten lukken. Even op zoek naar een pashokje maar daar mocht ik geen shirtje passen want dat zou onhychiënisch zijn. Huh? Ahja, die meiskes lopen daar allemaal met een tegel van make-up op hun hoofd...ja dan snap ik het wel. Maar kijk even mevrouw...dit is een Europese huid...geen zooi erop. Zet je bril even op graag. Na wat heen en weer geblaat mocht ik dan met een soort van zak over je hoofd een shirtje aantrekken.
Smile and wave! Gordijntje dicht, braaf het zakje mee en tuurlijk niet opgezet. Maar nee, vette pech met het shirtje!
Wegwezen daar.
De laatste dag in Tokyo heb ik me nog even goed verbaasd over alle Japannigheden en de hoeveelheid mensen overal.
Dinsdagochtend om 5 uur ging de wekker. Spullen gepakt en met mijn enorme lading spullen met de metro naar Tokyo centraal. Daar zullen ze ook heel blij geweest zijn dat ik met backpack en al instapte. In de trein of metro wordt trouwens veel geslapen, zelfs staand slapen kan heel prima!
Met de trein door naar Terminal 1 van Narita Airport...ik dacht dat ik daar mijn opgeslagen spullen kon ophalen, maar dat bleek Terminal 2 te zijn. Terug met de trein dus: vet in de stress!!!
Uiteindelijk was ik prima op tijd terug en kon ik alle shizzle herpakken zodat de kilo's op de juiste plek zaten. Op de heenweg vanuit Nederland vertrok ik met een backpack van 12 kilo en dan nog een klein beetje handbagage. Van Nieuw-Zeeland naar Japan ging ik met 18 kilo in de backpack en over de 7 kilo handbagage.
Van Japan terug naar Amsterdam zat ik op 21,5 kilo en over het gewicht van mijn handbagage zullen we het maar niet hebben. Gelukkig liet die vriendelijke mevrouw achter de balie me niet bijbetalen, want dat zou een heel duur grapje zijn geweest.
Bijna 11 uur en heel wat grappige gesprekken met de Japanner en Kiwi naast me was in weer veilig terug op Nederlandse bodem en stonden m'n ouders en Broer op me te wachten. In de auto zaten ze al wat geheimzinnig te doen, maar wist ik veel waar ze het over hadden.
Bij hun huis in Zeist aangekomen waren daar 2 vrienden van mijn ouder waar ik het ook heel goed mee kan vinden dus dacht dat dat het was.
Chinees besteld...en ineens stond een dochter van andere vrienden voor de deur. Ik dacht nog: "Zij komt hier al sinds haar geboorte en woont nu blijkbaar in Utrecht, dus allemaal best te volgen". Prima.
Even later stond daar een vriend uit Arnhem. Ik snapt het niet helemaal: die heeft mijn adres in Zeist helemaal niet, Huh? Nougoed...nog even wat sla eten. Niet veel later stond vriendin Nienke voor de deur en terwijl mijn oogjes nog glommen, kwam Mattijs binnen. Toen begon het te dagen (ja hé, ik was moe hè!) en heb ik me er maar aan over gegeven. De hele woonkamer vol vrienden! Had Neil mooi even een welkomstfeestje georganiseerd! Super lief en ontzettend gezellig. Mijn ogen hingen wel onderaan m'n kin toen ik eenmaal m'n bed in stapte (in mijn hoofd was het half 10 in de ochtend en had ik dus een nacht overgeslagen), maar oh oh oh wat vond ik dit leuk! We moeten wel weer snel nog eens afspreken, want het lukte me weer eens niet om mijn aandacht te verdelen. Bounce bounce bounce, ik werd helemaal gek!
Sweet as BRO !!!
Sinds donderdag zit ik weer met al mijn spullen in Arnhem en de meeste dozen staan nog om me heen. Mijn agenda puilt weer uit van de socialigheden en ik denk dat ik even lang bezig ben met bijkomen en orde scheppen in de chaos als de duur van mijn hemelse reis !
Ben wel toe aan vakantie, ghe...
Ok, dit was mijn laatste Blog en ik hoop dat jullie meelezers er van genoten hebben. Gelukkig is het selectieve lezen uitgevonden voor dit soort lange geblaat... Voor een aantal zal het een hele nieuwe kijk op mijn leven en gedachtenwereld hebben opgeleverd, mooi! Welkom in Anjoland. Take it or leave it.
Met deze verrijking hobbel ik de komende tijd lekker voort in Nederland totdat mijn banksaldo weer op een prettig niveau is. Dan zal ik weer eens voorzichtig het Internet af speuren naar een mooi ticket naar weetikveelwaar!
Even afsluiten met een mooie quote: It's better to travel 1 mile than to read a thousand books...
Aan het ene leesboek dat ik mee had ben ik bijna niet toegekomen, maar nu kan ik dus nog even lekker nagenieten de Nieuw-Zeelandse reisverhalen van Andrew Stevinson. Mmm, smullen en weer lekker wegdromen...
Toedeloe,
Export-kiwi also known as Japanjo
21 april 2008
8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1...0 !
Over 12 uur sta ik met m'n boarding pass in m'n hand te wachten om het vliegtuig in te stappen... M'n weekje in Japan was wicked en als ik weer op Nederlandse bodem ben ga ik jullie alle bizarre en verbazingwekkende dingen vertellen in de vorm van een lap tekst met bijbehorende slideshow, maar nu eerst eens mijn overdreven hoeveelheid spullen inpakken en op zoek naar m'n kussen...Zzz !
Voor de die-hard-fans: dinsdag land ik met vlucht KL862 om 16.20 uur op Schiphol en hoop ik dat al mijn tassen netjes op de bagageband liggen. Mocht je weken lang aan een spandoek hebben gewerkt mag je die dan komen showen, leuk!
Hier even een paar verzoekjes voor het thuisfront:
- Een koelkast vol fruit
- De andere koelkast vol groenten
- Een pak sinaasappelsap (of 2) met extra vruchtvlees
- Verwarming op 25 graden
Thanks!!!
Wie heeft er trouwens al een enkeltje/retourtje Nieuw-Zeeland geboekt? Oh, m'n Nieuw-Zeelandse telefoonnummer doet het natuurlijk niet meer...en we schakelen weer vrolijk over naar m'n oude Nederlandse nummer die het hier in Japan @#$% niet deed.
16 april 2008
SNIK !!!
Ja, snik... NZ heb ik inmiddels gedag gezegd en zit nu al 2,5 dag in Japan dus is het wel tijd om nog even over mijn laatste dagen in Paradise te schrijven.
Een rijtje brandweerwagens bezorgen me een halve hartverzakking toen ik na het Bloggen terug kwam bij m'n hostel in Christchurch! Een gropje slaperige mensen stond voor de deur en het enige wat ik kon denk wat: F*CK, nee he !!! Maar toen ik de traat over stak hoorde ik gelijk al dat het fals alarm was... 4 knakkers waren het hostel binnengelopen en hadden zo'n rood kastje ingetikt plus nog wat ongein uitgehaald en dan rukt de brandweer gelijk uit met 4 dikke wagens. Gelukkig herkende de agent 1 van de 4 jongens op de bewakingscamera's, dus die kan een mooie rekening verwachten binnenkort.
Vrijdag wilde ik eigenlijk naar Akaroa op Banks Peninsula (een soort van Frans dorpje op het schiereiland naast Christchurch) gaan, maar het weer was grijzig dus een perfecte dag om de laatste dingen in Chch toen zoals een uitgebreider bezoekje aan het Art Center. 's Avonds had ik weer met Tom afgesproken want die zit toch vlakbij Christchurch. Nee, hij is niet mijn vriendje...we hebben gewoon een ontzettend mooie tijd in NZ gehad dus dit zou een goeie afsluiter hier zijn.
Zaterdag was een mooi dagje om door de Botanic Gardens te struinen en even in Brighton langs om een surfboard op te pikken. Bargain!
M'n spullen moest ik alvast inpakken want zondagochtend moesten we de room weer op tijd uit...pppft, wat een spullen! Ben met 2 tassen gekomen en ga met 3 naar Japan! Heb 2,5 maand erg light gereisd, maar nu...oef...de boel puilt uit!
Verder stond het weekend in het teken van luiheid en lamzakkerij. Dus zondag reden we naar Sumner Beach om m'n laatste Nieuw-Zeelandse zonnestrale n op te vangen...Zzz!
Terug naar Chch en na een reorganisatie van alle spullen was het tijd om tom voor de 3e keer uit te zwaaiien. Snif!
Toen het bijna nacht was heb ik de bus naar Christchurch Airport gepakt en me naast een rij andere wachtenden met m'n slaapzak in de hal gesetteld. Midden in de nacht d'r weer uit om naar Auckland te vliegen. De wielen waren nog niet van de grond of mijn ogen vielen al dicht. Oef, deze dag is te lang! Het was toch ontzettend bewolkt en kon niets van het land zien...
Gelukkig kon ik snel instappen om naar Tokyo te vliegen. 10,5 uur ! Wel fijn dat de stoel naast me vrij was en ik dus niet weer tussen en raampje en een "groot" iemand gedrukt zat!
Op Narita Airport heb ik m'n zware spullen die ik deze week niet nodig heb achter gelaten. Mijn Puppie-ogen deden het nog: Ik hoefde een dag minder te betalen en de goeie man gaf me een rol tape om mijn 2 tassen aan elkaar te plakken zodat ik maar voor 1 tas hoefde te betalen. Goeie binnenkomer hier in Japan.
Snel de trein in naar Asakusa (soort van suburb van Tokyo als ik het goed begrepen heb) om met een grote sprong in m'n bed te belanden. Laag plafond, toink!
Gister heb ik de hele dag in Tokyo rondgedwaald. Cherrie Blossom kijken in Ueno Prak, Tokyo towerop voor een goed uitzicht over de stad en in Akihabara (electronica-wijk) heb ik gekeken voor wat cheapy electro-spul.
Na een hele dag vol spannende indrukken en gestruin heb ik m'n hostel bij Minami-Senju opgezocht. Inchecken en naar buiten voor een Japanse hap. Daar trof ik een Amerikaan (een echte!) aan die het liefst een dikke vette burger zou zien, maar na een tijdje ging het best aardig met zin stokjes en een leuk gesprek is ook fijn na een dag vol verroeste handen&voeten gesprekken met Japanners die echt bijna geen Engels kunnen.
Terug in m'n hostel zat daar een groepje mensen zoals ik die op het punt stonden een barretje op te zoeken en vroegen of ik ook zin had om mee te gaan. Dikke Prima!
Even een snelle voorstelronde en wegwezen! Noorwegen, Finland, Amerika/China, Engeland, Japan en Nederland was vertegenwoordigd, dus dat was weer een goeie mix!
Ik wist niet dat Karaoke zo leuk kon zijn, ghe... Mooie avond, latertje!
Vandaag heb ik er veel te lang over gedaan om met de trein naar Mount Fuji te komen en hier aangekomen mocht ik er niet op vanwege het slechte weer! Eerste tegenvaller in 3 maanden, dus niet klagen Anjo!
Deze week in Japan is er eentje van haasten-rennen-vliegen, dus morgenochtend ga ik al weer door naar Nagoya en niet te vergeten Anjo! Het liefst zou ik het plaatsnaambordje meenemen, maar heb niet zo'n zin in een enkeltje Japanse Gevangenis...dus houd het wel bij foto's.
10 april 2008
9 april 2008
Fox Glacier - Wanaka - Mt Cook - Lake Tekapo
En ineens was het April... de tijd vliegt en gelukkig ben ik de piloot!
Vanuit het mega-drukke Queenstown heb ik de bus naar Fox Glacier gepakt. Altijd leuk als de bus chauffeur allerlei achtergondinfo verteld. Dat is zowiezo erg interessant hier: iedereen wil informatie kwijt, dus zelf in het openbaar vervoer verteld de driver wat over de gebouwen/bergen/brug/schapen. Gratizzz sightseeing!
In fox Glacier was het erg druilerig, du smaar goed dat ik de glacier-tour de volegnde dag ging doen. vlak na mij kwam er een andere nieuwe roomie binnen en ze vroeg of ik zin had om late rop de dag mee te gaan naar Lake Matheson als het wat zou opklaren. Tuurlijk, zo'n lift sla ik nooit af.
Aan het eind van de middag stapten we dus in de auto voor een paar wandelingetjes. Mirror lake, en een geweldige sunset met het uitzicht op Mount Cook, Mount Tasman, de Glacier en even later weer een regenboog met 2 gouden potjes!
Even opwarmen bij een kop thee en vroeg het nestje in om de volgende dag fris en fruitig met een guide de hele dag op de gletsjer te gaan lopen en klimmen.
Blauw! Blauw ! Erg blauw ijs...euhm, compressed sneeuw. Maf, eerst loop je in een regenwoud en de volgende minuut sta je in de sneeuw. Kan allemaal hier. En ook nog eens een strak blauwe lucht. Kortom: dit was weer een prachtige (welke niet?!) !
Aan het eind was ik aardig gevloerd, maar had allemaal leuke meiden in m'n kamer dus had nog wel wat energie over om te klessebessen...girlstalk, heerlijk!
Toen ik even wat kleren stond te fatsoeneren schreeuwde Stephanie ineens: "Nou weet ik waar ik je eerder heb gezien !!!" Alleen dan in het Engels met een ontzettend grappig Oostenrijks accent, ghe...
Ik volgde haar even niet, maar toen kwam de uitleg. Toen ik uit was in Christchurch (weken geleden) zag ze een meisje (ja, ik dus) in de kroeg met een tof shirtje maar ik was zo druk met andere mensen aan het praten dus durfde ze me niet te vragen waar zij dat shirtje kon kopen.
Later zag ze hetzelfde shirtje met hetzelfde meisje erin in Queenstown, maar weer kwam het er niet van om te vragen dus weer vette pech.
En nu...nu kon ik het haar eindelijk vertellen. Oeh oeh oeh! Zij blij, mysterie opgelost.
In ruil voor de info moest ze een potje Fluxx met me spelen, maar binnen 10 minuten was ze verslaafd dus denk niet dat dat zo'n straf was.
Next destination...Wanaka. En je raad het al: kleine wereld...oude bekende! De supermarkt schijnt DE plek te zijn voor een rendez vous. Kristin liep daar zomaar in het wild en ze zat ook nog eens in hetzelfde hostel. Leuk! De rest van de avond heb ik dus met Kristin zitten bijkletsen. Die had ik sinds m'n laatste dag in Wellington niet meer gezien, dus we hadden heel wat bij te kletsen. Ondertussen liep daar m'n roomie Chelsea van gister voorbij. Ik had haar niet gedag kunnen zeggen, dus dat kwam mooi uit.
Vrijdag was een mooie dag om bij Puzzle World rond te loeren. Heeft wel wat weg van het Escher museum in Den Haag...
Kristin ging de volgende ochtend al vroeg weg en ik werd door de Eend opgehaald voor een wijntour. Lekker wijntjes proeven en overal rondkijken.
's Avonds hadden we wel zin in een filmpje, dus gingen Chelsea en ik naar de local cinema. Allemaal zachte plofbanken opgesteld, erg relaxed. Is American Gangster al in NL uit? Of lopen we hier ook zo achter? Ze is Amerikaans (ontzettend!), maar woont vanaf haar 10e op Hawaii...dus heb weer een mooi vakantie-adresje achter de hand.
Help, nu begint het einde van m'n reis in NZ toch wel erg dichtbij te komen...Mount Cook ligt al weer op me te wachten. Neee! Ik wil nog niet weg!
De hoogste berg van NZ kon ik natuurlijk niet op. Dat is alleen weggelegd voor echte mountaineers. Maar heb me de hele dag prima vermaakt in het gebied rondom de Cloud Piercer.
Het laatste stukje serieus loopwerk in NZ, blegh!
Van Mount Cook village (er is een school met 10 leerlingen, een hostel, een 5sterren-hotel (waarom?!), nog wat meer accomodaties en wat verdwaalde huisjes) bracht de bus me naar Lake Tekapo. Uitgeroepen tot beste plek in NZ om sterren te kijken omdat er zo weinig omgevingslicht is dat de boel kan verstoren. Dat hebben we dus gedaan en The Southern Cross was nog nooit zo mooi!
Vervolgens heb ik een semi-sip dagje bij het meer en op de Sir John bult gestrolld. Het water van Lake Tekaop is zo turquosie omdat er hier een mineraal in de stenen zit. Fijne wandeling, maar hoe meer ik ging nadenken hoe rotter ik me ging voelen en melangolischer ik werd. SNIF ! Ik wil nog niet weg hier: NZ is zoooooooooo mooi en ik ben er van gaan houden! Het liefst zou ik blijven, maar niet alles kan tegelijk. Ik weet zeker dat ik hier terug kom. Al is het over 36 jaar!
Gister ben ik weer in Christchurch aangekomen. Vandaag geshopped en nog een stukje cultuur meegepikt in de Art Gallery en bij een Maori-avond met allemaal muziek en dans. Moet maar snel eens m'n muziekcollectie uitbereiden...en m'n tas voor de emotionele baggage.
Ik denk dat dit de laatste blog vanuit NZ is, dus:
Kia Ora!
Oh, die kazige slideshow met de boomstronk is het beste als je snel doorklikt...anders gaat ie nergens over. Of misschien doet ie dat sowieso niet.
