Christchurch - Hanmer - Trip 2 met Tom - Queenstown

Zo, dat was me het weekje wel weer! Ik zit nu eindelijk even rustig op m'n kont om jullie bij te praten want de afgelopen anderhalve week zat weer barstensvol leukigheden.
Ook stond 'ie in het teken van kapotte spullen, maar als vrouw klaag je dan natuurlijk niet want dan kan je lekker shoppen!

In Christchurch aangekomen heb ik me dus even flink uitgeleefd op mijn bankaccount en heb op donderdag de bus gepakt naar Hanmer Spring. Daar heb ik de hele dag in de natural spa's gedobberd, mmm! Ik zag wat oudjes met een boek in de hotpool dus dat leek mij ook wel een geschikt moment om de mijne van de bodem van m'n tas te halen. Bedwelmd door de maffe luchtjes van de hotspring ben ik met m'n ontzettend grote witte fluffy leen-handdoek op een grasveldje in slaap gevallen. Muziekje erbij. Heaven! Zo ontspannen als een druifje zweefde ik weer terug naar m'n hostel en daar waren weer wat leuke Britten. Na een potje kokkerellen ben ik met de 2 meiden (ok, 35 en nog steeds backpackend en plan-loos) en 3 piloten in opleiding de kroeg in gedoken en kon ik ze het schokkende nieuws vertellen dat niet elke Nederlander op klompen loopt en in een molen woont. Nee?!
's Nachts kon ik niet slapen en ik was niet de enige in mijn room, dus die kon mooi de regels van rugby uitleggen zodat ik voorbereid was voor de volgende dag!
Vrijdagmiddag hadden Tom (Ja, die ene van de 1000km op North Island) en ik op Cathedral Square in Christchurch afgesproken. Ik was eerder terug vanuit Hanmer dan verwacht dus heb mezelf lekker met mijn Kiwiboek in de zon gezet en ook nog genoten van al het straattheater. Vanalles te doen rond Pasen in ChCh!
En daar was ie dan...goed om Tom weer te zien na 5 weken. Hostel gezocht...auto geparkeerd...spullen gedropped en mijn kaartje voor de wedstrijd opgepikt bij het AMI Stadium. Tom wilde de match ook wel zien, dus ook voor hem een kaartje gehaald. Happie eten en terug naar het stadion voor een geweldig wedstrijd tussen de Crusaders en Waratahs.
Het is maar 80 minuten, dus het is niet dat je uren hoeft te zitten zoals bij Cricket (5 dagen!!!) En heel fijn dat het allemaal heel gemoedelijk gaat. Geen rookbommen, vechtpartijen en ander gezooi.
Zaterdag hebben we goed geshopped. Eindelijk ben ik dus de gelukkig eigenares van een MacPac daypack. Whoei! Gelukkig heb ik nu geen uitgescheurd binnenzakje meer en geen waterproof-layer verkruimeld overal op de bodem van m'n tas. fijn !
Aan het eind van de middag hebben we koffie/thee gedronken in the city met de "oom en tante" van Tom waar hij woont tijdens het werk in Ashburton. Hele aardige Kiwi's en we kregen een berg marchmellow-eggs want we konden natuurlijk geen pasen zonder eieren doen. Dit snoeperijtje heeft wat weg van Chocolate Fishes. Mjam! Ik neem wel wat mee naar NL dus trek maar vast een nummertje voor als je er ook eentje wilt proeven.
's Avonds heb ik de befaamde mexicaanse hap op zijn Anjo's gemaakt en er was een livebandje in The Yellow Cross, dus daar heen geweest. Ik was echt even toe aan een overdosis muziek dus dat is helemaal goedgekomen. Het was al weer bijna licht toen we het hostel terug hadden gevonden.
Met ons brakke kop maakten we zondag een veel te lange rit van Christchurch naar een plaatsje vlak boven Dunedin (Seacliff) en onderweg zijn we nog even bij John&Mary (die familie dus) langsgegaan want dat was op de weg. Lekker weer met m'n voeten op het dashboard van de Ford Telstar! Past precies. Daarna de benen gestrekt bij Mouraki Boulders: die perfect ronde rotsen. En verderop yellow-eye pinguins en seals gespot. Wat zijn pinguins grappige beesten, zeg!
Daarna dus door naar Seacliff voor een slaap-inhaal-sessie en de volgende dag door naar Dunedin voor wat CD-shopping want de muziekcollectie is erg beperkt voor de lange ritten.
Bij the Steepest Street of the World (ik dacht echt dat die in San Francisco was, maargoed...deze staat in het Guinnessbook of records) zijn we nog even omhoog gekropen en gestrand in Owaka.
Dinsdag was weer een touristisch dagje in de auto. Door Catlins (een ontzettend mooi en ruig gebied aan de zuidkust van South Island) reden we naar Curio Bay en Slope Point: het meest zuiderlijke puntje van South Island.
Ik heb me m'n hele reis op NZ al afgevraagd waar ze die 40 miljoen schapen hadden verstopt want zoveel had ik er nog niet echt gezien. Nou, daar dus! We hebben hier 4 miljoen inwoners, dus dat is best een kromme schaap-mens-verdeling.
Die schapen staan daar allemaal lekker te scheten en het gat in de ozonlaag op peil te houden. Ok, het verhaal is wat gecompliceerder, maar de schapen hebben wel een aardige vinger in de pap (poot in de drap?).
Het hostel in Invercargill was vol, maar de eigenaar nam ook wel eens gasten in huis dus lagen we daar in een kamer met allemaal familiefoto's en kindertekeningen, gheghe...
Vanuit Invercargill vloog ik woensdag naar Stewart Island. Je kan ook een uur met de ferrie maar omdat ik een standby-ticket had kon ik voor dezelfde prijs in 20 mnuten met de vlieger. Lucky me!
Vlak voor department herinnerde ik me ineens dat mijn mes (is voor mij echt een outdoor-tool) nog in mijn rugzak/handbagage zat. Ik wist niet of er nog een tassencontrole zou komen dus brave ik ging dat snel nog bij de balie melden en vragen hoe ik dat kon oplossen. Wat zegt die man?
Euhm, je vliegtuig vertrek over 5 minuten en je tas zit al in het ruim...dus sssssjt...niks zeggen en gewoon instappen. Ok, doe ik.
Krappe bedoelin gin zo'n vliegtuigje, maar fantastisch!
Op Steward Island heb ik lekker gerelaxed, gewandeld en genoten van het uitzicht vanuit m'n hostel. Die had de naam The View en maakte dat meer dan waar! Eindelijk heb ik het Kiwi-sign gezien :)
's Avonds wilde ik aan de andere kant van het eiland naar de zonsondergang kijken, maar was te laat (en er zat een berg in de weg) dus de volgende dag piep-vroeg m'n wekker gezet voor de sunrise. Als bonus kreeg ik ook nog eens een volledige regenboog dus mijn dag begon lekker.
Later op de dag sloeg het weer om en vond ik het rond 3 uur wel weer welletjes met al die regen. Ik moest nog 2,5 uur op m'n vliegtuigje terug wachten...wat te doen? Nog geen 5 minuten na die vraag-gedachte werd in het "dorpje" (1 baai met een grasveldje en wat straten) aangesproken door een man met een briefje in zijn hand met mijn naam erop.
Of ik dat was? Meer dan verbaasd vroeg ik om uitleg...en wat bleek? Ze wilden het vliegtuig eerder terug naar Invercargill sturen, maar moesten dan wel de 5e pasagier (ik) vinden. Het groepje van 4 had namelijk een verzoek ingediend...
Het eiland is maar klein en de kans was aanwezig dat ik ergens rond het flight-depot zou uithangen dus hebben ze die man erop uit gestuurd om mij te vinden. Goed, ik kon dus gelijk instappen en even later stond ik weer in Invercargill en kwam Tom me oppikken.
Even langs Bluff gegaan bij de andere paal met gele bordjes en daarna als een dolle door naar Manapouri. In het pikkedonker kwamen we daar aan (Niggie, die head-torch is echt ontzettend handig!) en de volgende ochtend werden we in het zelfde donker opgepikt voor een kayaktrip in Doubtful Sound. Aan de westkust zijn de fiorden en daar kan je dus een vredig dagje peddelen met een guide. Dik ingepakt en met een oorflap-pet op... Het regende veel, maar daardoor barste het van de watervallen. Er waren er ook een paar waar je onderdoor kon kayakken dus ook nog een paar keer gedouched onderweg...
Als dikke dikke vette bonus hadden we een paar keer gezelschap van een groepje dolfijnen en tijdens de lunch met warme soup deden ze zelfs een paar flips!
Aan het eind van de tocht ben ik nog even het ijs-en-ijs-koude water ingesprongen (zonder wetsuit, whak!), maar oi oi oi...wat een mooie dag!
Van Manapouri reden we 's avonds nog naar Queenstown (de 'adrenalin capital' van NZ) waar we uit luiheid maar uit eten zijn gegaan.
Tussen de zonnestralen door hebben we eergister door town gestruind. Gezellige straatjes, een marktje en overal wemelt het van de spannende en hartslagverhogende activiteiten.
De bungyjumpers, parasailers, riversurfers, skyjumpers en andere enthousiastelingen vliegen om je oren: niks is heftig genoeg...en ik heb me nog kunnen beheersen om een sprongetje te wagen.
Ineens zag ik in een ooghoek Tim voorbij komen. Ik ken hem van een zatte avond in Taupo en later zag ik'm nog in Wellington...it's a small World! Even kletsen en weer verder.
Terug in het hostel wilde ik mijn journal eens flink bijwerken, dus schoof aan tafel en dacht de jongen al eerder gezien te hebben. Ik zat nog geen 3 minuten of ik was al weer met 2 kerels (Wout en Stan) aan het kletsen. Na een tijdje vroeg die ene waar ik vandaan kwam. Nederland. Hij: Oh, dat is dan makkelijk...wij ook! En hoppa...de Nederlandigheid was terug. Al snel kwamen we er achter dat Stan tegelijk met mij op Steward Island was en dat we elkaar daar dus al eerder hadden gezien. Geestige uitpluizing. Tom en ik hadden al het plan om die avond naar de Minus 5 degrees bar te gaan, maar toen hij even later bij ons Nederlandse kletspraatje aanschoof was het zo leuk dat we maar gewoon met z'n 4en zijn gegaan. Zeer geslaagde combi! De 2 Nederlandse jongens komen allebei uit Nijmegen of ergens daar vlakbij, dus we hebben nu al een kleine reuni op het programma staan als we allemaal weer terug zijn in NL...lekker om de hoek.
De ijsbar was een hele ervaring. Winterjas met gangster-bont-kraag...handschoenen en een beker van ijs die je aan het eind kapot kan gooien. De alcohol slaat gloepens-snel in door de kou en eenmaal terug op straat is het natuurlijk heel lekker warm.
Als oudste van het gezelschap kwam ik 3 andere tenten niet in omdat ik er zo jong uit zag en geen ID bij me had...pffft, maar uiteindelijk in een leuke bar beland. En neeeeeeee, kwam ik daar zomaar 3 oude bekenden uit Paihia tegen. Weer dat kleine wereldje.
Rond 6en was het bedtijd en 2 uur later stond Wout klaar voor een bungyjump. Held! Met je kater-hoofd...
Na een veel te late check-out heb ik Tom uitgezwaaid. Die is vandaag weer aan het werk dus de komende 2 weken (de laatste 2 in NZ...snik!) reis ik weer alleen rond.
Vandaag is mijn laatste dag in Queenstown. Met de Gondola ben ik naar Skycity gegaan. Vanuit daar kan je allerlei spring-gerelateerde activities doen, maar ik ben vanuit daar een daywalk gaan doen op het Ben Lomond Track.

Morgenochtend vertrek ik naar Fox Glaciers om woensdag om de gletsjers te gaan lopen. Donderdag pak ik de bus (terug) naar Wanaka. Schijnt een heel mooi dorpje te zijn en ik ga zeker een wijntour doen. Een paar dagen later door naar Mount Cook (de hoogste mountain van NZ! En daar zal waarschijnlijk mijn laatste heftige loopavontuur van deze trip zijn. De laatste paar dagen in NZ zullen rond en in Christchurch zijn, want vanuit daar vlieg ik 14 April naar Tokyo.

Maar voor dat het zo ver is geniet ik nog zo veel als ik kan in the land of the long white cloud en zal ik nog wel eens Bloggen.