Als je in Vietnam bent kun je een heel belangrijk deel van de geschiedenis natuurlijk niet overslaan: de Vietnamoorlog. Duizenden toeristen per dag bekijken de ondergrondse tunnels bij Cu Chi, dus ook wij reden daar vanuit het drukke Ho Chi Minh (heette in die tijd nog Saigon) heen. Een getraumatiseerde veteraan leidde ons aan de hand van indrukwekkende en bizarre verhalen rond in het oude oorlogsgebied en terug in Ho Chi Minh zijn we zelf nog naar het US War Museum geweest. Deze 'uitstapjes' zeggen waarschijnlijk meer dan alle films die er over gemaakt zijn en zijn onbeschrijfelijk.
Wat wij ons eerlijk gezegd nog niet hadden gerealiseerd, is dat er nu (2 generaties later) nog steeds kinderen gehandicapt worden geboren, met dank aan de napalm-bombardementen van 1967. En bedankt Amerika!
Als je zin had in een gezellig zorgeloos dagje uit...dan had je beter wat anders kunnen gaan doen: gruwelijk!
Dan sta je voor de zoveelste keer weer met de voetjes op de grond.....
De volgende dag ging onze wekker onggggristelijk vroeg en dit zou (volgens onze naïeve Europese planning) het verhaal zijn voor die dag:
- Met de stapelbedden-bus naar het kustplaatsje Rach Giá
- Vanaf daar met een klein busje naar de haven
- De boot van 13u naar Phú Quôc
- Chillen maar!!!
Het liep ietsje anders...Pak maar een grote beker met wat warms. Komt 'ie ;)
Tot Rach Giá ging de reis redelijk voorspoedig. We hadden een slaapbus, dus het korte nachtje konden we ruimschoots goed maken. Ruim 6 uur later kwamen we aan bij het busstation, waar dus absoluut geen klein busje te vinden was. Ook geen taxi of iets wat daar op leek. De enige optie was om met de backpacks achterop een brommertje te stappen. Hmmm, geen relaxed plan. Na een potje handen-en-voeten-Pictionary met wat locals werd er een auto opgetrommeld en voor een belachelijk bedrag (voor Vietnamese begrippen dan) zijn we gedropt bij de haven, waar we er al heel snel achter kwamen dat de boot compleet vol was. Kut! Wat nu? Dat kreng gaat maar 2x per dag en ook de boot van 8u 's avonds was al volgeboekt. Euhm...en ook voor de volgende dag kon nog geen tickets beloofd worden. Onze droom om met onze witte billen in de zee te dobberen werd wel even accuut omver gehusseld. Een logistiek leermomentje, maar dikke vette kak!
Ineens werd Robbert in zijn kraag gevat door een beetje een shabby kerel die zei dat hij voor 100 Dollar nog 2 boottickets voor ons had! Hij zei dat we even 5 minuten met de brommer mee moesten en dan zou hij het voor ons regelen...hmhmjaja :p Wij hadden er allebei totaal geen lekker gevoel bij, maar wat moet je dan? Òf afscheid nemen van de zon-zee-strand-droom òf de gok wagen en weten dat je enorm, maar dan ook echt enorm genaaid wordt. Handjeklap dan maar! De jongeman sprong alleen op zijn brommer en croste weg om de kaartjes thuis op te halen. Of 'ie netjes terug zou komen was de vraag, maar die knakker wilde natuurlijk wel z'n ongure centjes binnenhengelen...dus na 15 héééle lange minuten en wat illegale doorschuifpraktijken zaten wij met een hartslag van 367 slagen/minuut, 4 klotsende oksels en 2 natte bilnaden op de boot naar Phú Quôc! Pffffff...lekkere corrupte boel, maar vette mazzel voor ons. Jeuh!
Wat zullen we eens roepen over over de dagen op 't eilandje?
Zon, snorkelen, kajakken, luieren, nog meer zon, scheuren op een brommertje, een heel knus en bijzonder Oud&Nieuw-feestje met de voeten in de warme zee, lekker eten, de nodige drank en de rest kan na eigen inzicht worden ingevuld;-)
Ondertussen zijn we terug in Hongkong en de laatste nacht slapen we in een onwijs tof hotel (check Icon Hotel!) met een fantastisch uitzicht over de stad en het water. Lekker een paar baantjes trekken op de zoveelste verdieping...en verder is het gewoon feest voor deze twee ontwerp-nerds. Zaterdagmiddag vliegen we in één rechte streep terug naar de Nederlandse winter. Dag vakantie, doei!
Voor ons was het een onvergetelijke reis waar we veel te kort hebben mogen snuffelen aan Hongkong en het zeer bijzondere en mooie Vietnam. Een lange reis door heel Vietnam staat nog op de wish-list...maar eerst naar Afrika!
Doeidoei!
