Rondje om de bol in 97 dagen...

Back in Town

2008-04-28T03:39:00.001+02:00

Tokyo en wegwezen

2008-04-28T03:38:00.001+02:00

Kyoto - Tokyo

2008-04-28T03:36:00.001+02:00

Anjo - Nagoya - Kyoto

2008-04-28T03:32:00.001+02:00

Back in Town

2008-04-26T12:29:00.008+02:00

Na een rijtje hectische dagen heb ik eindelijk de rust om eens goed achter mijn toetsenbord te gaan zitten...

Over mijn week in Japan hebben jullie nog weinig kunnen lezen, dus hier komt 'ie dan!

Mount Fuji mocht ik dus niet op, dus ging ik met de Shinkansen (BulletTrain, soort van HSL) door naar het plaatsje met mijn naam. Best een eind nog, dus een paar uur later kwam ik aan op het treinstation Mikawa-Anjo. Erg lachen om mijn naam daar zo maar op een bordje te zien. Sja, ze komt al niet zo veel voor in Nederland..dus ben dit natuurlijk niet gewennd.
Het plaatsje zag er op het eerste gezicht erg grijs uit en het weer was ook nog eens shit, dus eerst maar eens een paraplu gekocht.
Het enige doel in Japan was in ieder geval geslaagd: Anjo in Anjo! Ben maar gelijk op zoek gegaan naar bordjes met mijn naam erop :)
Erg lachen steeds! Ze spreken mijn naam (ok, het is hùn plaatsnaam...) trouwens wel op een belachelijke manier uit.
Na een rondje door Anjo vertrok ik met de trein naar Nagoya waar ik bij een gebrek aan Backpackershostel in een heus hotel sliep. Wat een luxe! En allemaal voor mezelf!!! Dat is lang geleden, een kamer zonder company. Oeh, en extra dikke zachte handdoeken weer. Dat is toch echt een stukje beter dan die microfiber-dingen waar ik de afgelopen maanden mee leef. Eerst een hapje eten bij een local zelf-bakken-restaurant. Nul komma nul Engels, dus ineens kreeg ik een telefoon in m'n hand gedrukt...of ik aan het meisje aan de andere kant van de lijn even m'n bestelling door wilde geven: kon zij het voor ze vertalen. Het werkte wel.
Ik liep tegelijk naar buiten met een stel Japanners en na een beetj egeklets op straat vroegen ze of ik ook mee ging naar de foreigners bar. Dikke Prima. Leuk getafelvoetbald: ja, dat kunnen meisjes ook! Vet gewonnen, hihi! Snel weer terug naar m'n hotelkamer, want ik wilde natuurlijk wel even in mijn eentje genieten van die stille kamer.

Van Nagoya naar Kyoto was het maar een kort treinreisje dus daar had ik nog een hele dag voor me om eens lekker in die mooie stad rond te neuzen. 's Avonds kwam ik er achter dat ik allemaal leuke roommates had en nog meer leuke mensen in m'n hostel, dus voor de volgende avond spraken we af om wat leuks met z'n allen te gaan doen. We trokken nog een zakje Japanse nootjes open en het rook al zo naar vis... ineens word je aangekeken door zo'n uitgedroogd visje! Ok, met de wat-een-boer-niet-kent-mentaliteit kom je hier in Japan niet heel ver, maar dit ging d'r toch echt niet in...solly.
Over eten gesproken: het eerste wat je in de straten op zal vallen is de restaurantjes met realistische plastis modellen van de maaltijden. Er is hier een hele industrie voor die replica's: art studenten verven en de vrouwen zetten het geheel in elkaar. Plastic fantastic. Wat je op je bord krijgt is dus precies zo als het plastic voorbeeld, de stukjes taugé liggen bijna in dezelfde richting.

In Kyoto ging ik dus eerst nog wat touristische cultuurtripjes doen langs wat tempels. Heel mooi allemaal, maar het is echt niet mijn ding om in een rijtje met allemaal fotomakende trage mensen op je sokken (dat was eigenlijk het onderdeel wat me prima beviel, ghe...) over een uitgestippeld paadje te sjokken. Gelukkig was dat alleen een museumpje, dus de rest van het gebied kon ik lekker zelf bekijken. Ook nog even langs Kinkakuji (The Golden Pavilion). Flits-flits-flits!
Ook in de wijk Gion was het supermooi. Daar is de film Memoires from a Geisha en The Last Samurai opgenomen. Allemaal lantaarntjes en schone straten. Maar zelfs daar staan de vending machines. Die dingen word je echt in heel Japan mee doodgegooid. Ik denk zelfs dat ze op de top van Mount Fuji zelf zullen staan!
's Avonds had ik dus met die lui uit het hostel afgesproken, maar ik zat inmiddels al weer in een ander hostel. Met z'n allen naar een Karaoke-bar. En sjonge wat een mooie avond weer. Het was een soort Karaoke-hotel. Met je groep had je een aparte ruimte met banken en een grote tafel (voor heel veel drankjes) en door de telefoon aan de muur kon je steeds weer een soort roomservice laten komen.
Na een tijdje stonden we met z'n allen op de banken te dansen in plaats van te zingen, maar met mijn zangkwaliteiten was dat ook maar het beste denk ik. Ik win nog steeds alle wedstrijden vals-zingen en ik begin d'r bijna trots op te worden.
Van Kyoto ging ik in minder dan 3 uur met de supersnelle trein terug naar Tokyo voor nog een bezoekje aan The Imperial Palace, maar dat was dicht. Balen, dan konden mijn shopactiviteiten gelijk beginnen. Heel naar natuurlijk!
Per ongeluk belandde ik in een shoppingmall waar alle kleding maat Japanse-meisjes was. Daar past Anjo natuurlijk niet in. Maar een shirtje zou toch moeten lukken. Even op zoek naar een pashokje maar daar mocht ik geen shirtje passen want dat zou onhychiënisch zijn. Huh? Ahja, die meiskes lopen daar allemaal met een tegel van make-up op hun hoofd...ja dan snap ik het wel. Maar kijk even mevrouw...dit is een Europese huid...geen zooi erop. Zet je bril even op graag. Na wat heen en weer geblaat mocht ik dan met een soort van zak over je hoofd een shirtje aantrekken.
Smile and wave! Gordijntje dicht, braaf het zakje mee en tuurlijk niet opgezet. Maar nee, vette pech met het shirtje!
Wegwezen daar.
De laatste dag in Tokyo heb ik me nog even goed verbaasd over alle Japannigheden en de hoeveelheid mensen overal.
Dinsdagochtend om 5 uur ging de wekker. Spullen gepakt en met mijn enorme lading spullen met de metro naar Tokyo centraal. Daar zullen ze ook heel blij geweest zijn dat ik met backpack en al instapte. In de trein of metro wordt trouwens veel geslapen, zelfs staand slapen kan heel prima!
Met de trein door naar Terminal 1 van Narita Airport...ik dacht dat ik daar mijn opgeslagen spullen kon ophalen, maar dat bleek Terminal 2 te zijn. Terug met de trein dus: vet in de stress!!!
Uiteindelijk was ik prima op tijd terug en kon ik alle shizzle herpakken zodat de kilo's op de juiste plek zaten. Op de heenweg vanuit Nederland vertrok ik met een backpack van 12 kilo en dan nog een klein beetje handbagage. Van Nieuw-Zeeland naar Japan ging ik met 18 kilo in de backpack en over de 7 kilo handbagage.
Van Japan terug naar Amsterdam zat ik op 21,5 kilo en over het gewicht van mijn handbagage zullen we het maar niet hebben. Gelukkig liet die vriendelijke mevrouw achter de balie me niet bijbetalen, want dat zou een heel duur grapje zijn geweest.

Bijna 11 uur en heel wat grappige gesprekken met de Japanner en Kiwi naast me was in weer veilig terug op Nederlandse bodem en stonden m'n ouders en Broer op me te wachten. In de auto zaten ze al wat geheimzinnig te doen, maar wist ik veel waar ze het over hadden.
Bij hun huis in Zeist aangekomen waren daar 2 vrienden van mijn ouder waar ik het ook heel goed mee kan vinden dus dacht dat dat het was.
Chinees besteld...en ineens stond een dochter van andere vrienden voor de deur. Ik dacht nog: "Zij komt hier al sinds haar geboorte en woont nu blijkbaar in Utrecht, dus allemaal best te volgen". Prima.
Even later stond daar een vriend uit Arnhem. Ik snapt het niet helemaal: die heeft mijn adres in Zeist helemaal niet, Huh? Nougoed...nog even wat sla eten. Niet veel later stond vriendin Nienke voor de deur en terwijl mijn oogjes nog glimden kwam Mattijs binnen. Toen begon het te dagen (ja hé, ik was moe hè!) en heb ik me er maar aan over gegeven. De hele woonkamer vol vrienden! Had Neil mooi even een welkomstfeestje georganiseerd! Super lief en ontzettend gezellig. Mijn ogen hingen wel onderaan m'n kin toen ik eenmaal m'n bed in stapte (in mijn hoofd was het half 10 in de ochtend en had ik dus een nacht overgeslagen), maar oh oh oh wat vond ik dit leuk! We moeten wel weer snel nog eens afspreken, want het lukte me weer eens niet om mijn aandacht te verdelen. Bounce bounce bounce, ik werd helemaal gek!
Sweet as BRO !!!

Sinds donderdag zit ik weer met al mijn spullen in Arnhem en de meeste dozen staan nog om me heen. Mijn agenda puilt weer uit van de socialigheden en ik denk dat ik even lang bezig ben met bijkomen en orde scheppen in de chaos als de duur van mijn hemelse reis !

Ben wel toe aan vakantie, ghe...

Ok, dit was mijn laatste Blog en ik hoop dat jullie meelezers er van genoten hebben. Gelukkig is het selectieve lezen uitgevonden voor dit soort lange geblaat... Voor een aantal zal het een hele nieuwe kijk op mijn leven en gedachtenwereld hebben opgeleverd, mooi! Welkom in Anjoland. Take it or leave it.

Met deze verrijking hobbel ik de komende tijd lekker voort in Nederland totdat mijn banksaldo weer op een prettig niveau is. Dan zal ik weer eens voorzichtig het Internet af speuren naar een mooi ticket naar weetikveelwaar!

Even afsluiten met een mooie quote: It's better to travel 1 mile than to read a thousand books...
Aan het ene leesboek dat ik mee had ben ik bijna niet toegekomen, maar nu kan ik dus nog even lekker nagenieten de Nieuw-Zeelandse reisverhalen van Andrew Stevinson. Mmm, smullen en weer lekker wegdromen...

Toedeloe,
Export-kiwi also known as Japanjo

8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1...0 !

2008-04-21T15:53:00.005+02:00

Over 12 uur sta ik met m'n boarding pass in m'n hand te wachten om het vliegtuig in te stappen... M'n weekje in Japan was wicked en als ik weer op Nederlandse bodem ben ga ik jullie alle bizarre en verbazingwekkende dingen vertellen in de vorm van een lap tekst met bijbehorende slideshow, maar nu eerst eens mijn overdreven hoeveelheid spullen inpakken en op zoek naar m'n kussen...Zzz !

Voor de die-hard-fans: dinsdag land ik met vlucht KL862 om 16.20 uur op Schiphol en hoop ik dat al mijn tassen netjes op de bagageband liggen. Mocht je weken lang aan een spandoek hebben gewerkt mag je die dan komen showen, leuk!

Hier even een paar verzoekjes voor het thuisfront:

- Een koelkast vol fruit
- De andere koelkast vol groenten
- Een pak sinaasappelsap (of 2) met extra vruchtvlees
- Verwarming op 25 graden

Thanks!!!

Wie heeft er trouwens al een enkeltje/retourtje Nieuw-Zeeland geboekt? Oh, m'n Nieuw-Zeelandse telefoonnummer doet het natuurlijk niet meer...en we schakelen weer vrolijk over naar m'n oude Nederlandse nummer die het hier in Japan @#$% niet deed.

Tokyo - Mt Fuji

2008-04-16T11:52:00.001+02:00

Laatste dagen in NZ

2008-04-16T11:30:00.001+02:00

SNIK !!!

2008-04-16T08:11:00.006+02:00

Ja, snik... NZ heb ik inmiddels gedag gezegd en zit nu al 2,5 dag in Japan dus is het wel tijd om nog even over mijn laatste dagen in Paradise te schrijven.

Een rijtje brandweerwagens bezorgen me een halve hartverzakking toen ik na het Bloggen terug kwam bij m'n hostel in Christchurch! Een gropje slaperige mensen stond voor de deur en het enige wat ik kon denk wat: F*CK, nee he !!! Maar toen ik de traat over stak hoorde ik gelijk al dat het fals alarm was... 4 knakkers waren het hostel binnengelopen en hadden zo'n rood kastje ingetikt plus nog wat ongein uitgehaald en dan rukt de brandweer gelijk uit met 4 dikke wagens. Gelukkig herkende de agent 1 van de 4 jongens op de bewakingscamera's, dus die kan een mooie rekening verwachten binnenkort.
Vrijdag wilde ik eigenlijk naar Akaroa op Banks Peninsula (een soort van Frans dorpje op het schiereiland naast Christchurch) gaan, maar het weer was grijzig dus een perfecte dag om de laatste dingen in Chch toen zoals een uitgebreider bezoekje aan het Art Center. 's Avonds had ik weer met Tom afgesproken want die zit toch vlakbij Christchurch. Nee, hij is niet mijn vriendje...we hebben gewoon een ontzettend mooie tijd in NZ gehad dus dit zou een goeie afsluiter hier zijn.
Zaterdag was een mooi dagje om door de Botanic Gardens te struinen en even in Brighton langs om een surfboard op te pikken. Bargain!
M'n spullen moest ik alvast inpakken want zondagochtend moesten we de room weer op tijd uit...pppft, wat een spullen! Ben met 2 tassen gekomen en ga met 3 naar Japan! Heb 2,5 maand erg light gereisd, maar nu...oef...de boel puilt uit!
Verder stond het weekend in het teken van luiheid en lamzakkerij. Dus zondag reden we naar Sumner Beach om m'n laatste Nieuw-Zeelandse zonnestrale n op te vangen...Zzz!
Terug naar Chch en na een reorganisatie van alle spullen was het tijd om tom voor de 3e keer uit te zwaaiien. Snif!
Toen het bijna nacht was heb ik de bus naar Christchurch Airport gepakt en me naast een rij andere wachtenden met m'n slaapzak in de hal gesetteld. Midden in de nacht d'r weer uit om naar Auckland te vliegen. De wielen waren nog niet van de grond of mijn ogen vielen al dicht. Oef, deze dag is te lang! Het was toch ontzettend bewolkt en kon niets van het land zien...
Gelukkig kon ik snel instappen om naar Tokyo te vliegen. 10,5 uur ! Wel fijn dat de stoel naast me vrij was en ik dus niet weer tussen en raampje en een "groot" iemand gedrukt zat!
Op Narita Airport heb ik m'n zware spullen die ik deze week niet nodig heb achter gelaten. Mijn Puppie-ogen deden het nog: Ik hoefde een dag minder te betalen en de goeie man gaf me een rol tape om mijn 2 tassen aan elkaar te plakken zodat ik maar voor 1 tas hoefde te betalen. Goeie binnenkomer hier in Japan.
Snel de trein in naar Asakusa (soort van suburb van Tokyo als ik het goed begrepen heb) om met een grote sprong in m'n bed te belanden. Laag plafond, toink!
Gister heb ik de hele dag in Tokyo rondgedwaald. Cherrie Blossom kijken in Ueno Prak, Tokyo towerop voor een goed uitzicht over de stad en in Akihabara (electronica-wijk) heb ik gekeken voor wat cheapy electro-spul.
Na een hele dag vol spannende indrukken en gestruin heb ik m'n hostel bij Minami-Senju opgezocht. Inchecken en naar buiten voor een Japanse hap. Daar trof ik een Amerikaan (een echte!) aan die het liefst een dikke vette burger zou zien, maar na een tijdje ging het best aardig met zin stokjes en een leuk gesprek is ook fijn na een dag vol verroeste handen&voeten gesprekken met Japanners die echt bijna geen Engels kunnen.
Terug in m'n hostel zat daar een groepje mensen zoals ik die op het punt stonden een barretje op te zoeken en vroegen of ik ook zin had om mee te gaan. Dikke Prima!
Even een snelle voorstelronde en wegwezen! Noorwegen, Finland, Amerika/China, Engeland, Japan en Nederland was vertegenwoordigd, dus dat was weer een goeie mix!
Ik wist niet dat Karaoke zo leuk kon zijn, ghe... Mooie avond, latertje!
Vandaag heb ik er veel te lang over gedaan om met de trein naar Mount Fuji te komen en hier aangekomen mocht ik er niet op vanwege het slechte weer! Eerste tegenvaller in 3 maanden, dus niet klagen Anjo!
Deze week in Japan is er eentje van haasten-rennen-vliegen, dus morgenochtend ga ik al weer door naar Nagoya en niet te vergeten Anjo! Het liefst zou ik het plaatsnaambordje meenemen, maar heb niet zo'n zin in een enkeltje Japanse Gevangenis...dus houd het wel bij foto's.

Zelfontspanner de Gekste

2008-04-10T11:45:00.001+02:00

Mount Cook - Lake Tekapo

2008-04-10T11:44:00.001+02:00

Wanaka

2008-04-10T11:33:00.001+02:00

Fox Glacier

2008-04-10T11:31:00.001+02:00

Fox Glacier - Wanaka - Mt Cook - Lake Tekapo

2008-04-09T11:49:00.005+02:00

En ineens was het April... de tijd vliegt en gelukkig ben ik de piloot!

Vanuit het mega-drukke Queenstown heb ik de bus naar Fox Glacier gepakt. Altijd leuk als de bus chauffeur allerlei achtergondinfo verteld. Dat is zowiezo erg interessant hier: iedereen wil informatie kwijt, dus zelf in het openbaar vervoer verteld de driver wat over de gebouwen/bergen/brug/schapen. Gratizzz sightseeing!
In fox Glacier was het erg druilerig, du smaar goed dat ik de glacier-tour de volegnde dag ging doen. vlak na mij kwam er een andere nieuwe roomie binnen en ze vroeg of ik zin had om late rop de dag mee te gaan naar Lake Matheson als het wat zou opklaren. Tuurlijk, zo'n lift sla ik nooit af.
Aan het eind van de middag stapten we dus in de auto voor een paar wandelingetjes. Mirror lake, en een geweldige sunset met het uitzicht op Mount Cook, Mount Tasman, de Glacier en even later weer een regenboog met 2 gouden potjes!
Even opwarmen bij een kop thee en vroeg het nestje in om de volgende dag fris en fruitig met een guide de hele dag op de gletsjer te gaan lopen en klimmen.
Blauw! Blauw ! Erg blauw ijs...euhm, compressed sneeuw. Maf, eerst loop je in een regenwoud en de volgende minuut sta je in de sneeuw. Kan allemaal hier. En ook nog eens een strak blauwe lucht. Kortom: dit was weer een prachtige (welke niet?!) !
Aan het eind was ik aardig gevloerd, maar had allemaal leuke meiden in m'n kamer dus had nog wel wat energie over om te klessebessen...girlstalk, heerlijk!
Toen ik even wat kleren stond te fatsoeneren schreeuwde Stephanie ineens: "Nou weet ik waar ik je eerder heb gezien !!!" Alleen dan in het Engels met een ontzettend grappig Oostenrijks accent, ghe...
Ik volgde haar even niet, maar toen kwam de uitleg. Toen ik uit was in Christchurch (weken geleden) zag ze een meisje (ja, ik dus) in de kroeg met een tof shirtje maar ik was zo druk met andere mensen aan het praten dus durfde ze me niet te vragen waar zij dat shirtje kon kopen.
Later zag ze hetzelfde shirtje met hetzelfde meisje erin in Queenstown, maar weer kwam het er niet van om te vragen dus weer vette pech.
En nu...nu kon ik het haar eindelijk vertellen. Oeh oeh oeh! Zij blij, mysterie opgelost.
In ruil voor de info moest ze een potje Fluxx met me spelen, maar binnen 10 minuten was ze verslaafd dus denk niet dat dat zo'n straf was.
Next destination...Wanaka. En je raad het al: kleine wereld...oude bekende! De supermarkt schijnt DE plek te zijn voor een rendez vous. Kristin liep daar zomaar in het wild en ze zat ook nog eens in hetzelfde hostel. Leuk! De rest van de avond heb ik dus met Kristin zitten bijkletsen. Die had ik sinds m'n laatste dag in Wellington niet meer gezien, dus we hadden heel wat bij te kletsen. Ondertussen liep daar m'n roomie Chelsea van gister voorbij. Ik had haar niet gedag kunnen zeggen, dus dat kwam mooi uit.
Vrijdag was een mooie dag om bij Puzzle World rond te loeren. Heeft wel wat weg van het Escher museum in Den Haag...
Kristin ging de volgende ochtend al vroeg weg en ik werd door de Eend opgehaald voor een wijntour. Lekker wijntjes proeven en overal rondkijken.
's Avonds hadden we wel zin in een filmpje, dus gingen Chelsea en ik naar de local cinema. Allemaal zachte plofbanken opgesteld, erg relaxed. Is American Gangster al in NL uit? Of lopen we hier ook zo achter? Ze is Amerikaans (ontzettend!), maar woont vanaf haar 10e op Hawaii...dus heb weer een mooi vakantie-adresje achter de hand.

Help, nu begint het einde van m'n reis in NZ toch wel erg dichtbij te komen...Mount Cook ligt al weer op me te wachten. Neee! Ik wil nog niet weg!
De hoogste berg van NZ kon ik natuurlijk niet op. Dat is alleen weggelegd voor echte mountaineers. Maar heb me de hele dag prima vermaakt in het gebied rondom de Cloud Piercer.
Het laatste stukje serieus loopwerk in NZ, blegh!
Van Mount Cook village (er is een school met 10 leerlingen, een hostel, een 5sterren-hotel (waarom?!), nog wat meer accomodaties en wat verdwaalde huisjes) bracht de bus me naar Lake Tekapo. Uitgeroepen tot beste plek in NZ om sterren te kijken omdat er zo weinig omgevingslicht is dat de boel kan verstoren. Dat hebben we dus gedaan en The Southern Cross was nog nooit zo mooi!
Vervolgens heb ik een semi-sip dagje bij het meer en op de Sir John bult gestrolld. Het water van Lake Tekaop is zo turquosie omdat er hier een mineraal in de stenen zit. Fijne wandeling, maar hoe meer ik ging nadenken hoe rotter ik me ging voelen en melangolischer ik werd. SNIF ! Ik wil nog niet weg hier: NZ is zoooooooooo mooi en ik ben er van gaan houden! Het liefst zou ik blijven, maar niet alles kan tegelijk. Ik weet zeker dat ik hier terug kom. Al is het over 36 jaar!

Gister ben ik weer in Christchurch aangekomen. Vandaag geshopped en nog een stukje cultuur meegepikt in de Art Gallery en bij een Maori-avond met allemaal muziek en dans. Moet maar snel eens m'n muziekcollectie uitbereiden...en m'n tas voor de emotionele baggage.

Ik denk dat dit de laatste blog vanuit NZ is, dus:

Kia Ora!

Oh, die kazige slideshow met de boomstronk is het beste als je snel doorklikt...anders gaat ie nergens over. Of misschien doet ie dat sowieso niet.

Christchurch - Hanmer - Trip 2 met Tom - Queenstown 3

2008-04-01T03:56:00.001+02:00

Christchurch - Hanmer - Trip 2 met Tom - Queenstown 2

2008-04-01T03:55:00.001+02:00

Christchurch - Hanmer - Trip 2 met Tom - Queenstown 1

2008-04-01T03:53:00.001+02:00

Christchurch - Hanmer - Trip 2 met Tom - Queenstown

2008-03-30T10:29:00.004+02:00

Zo, dat was me het weekje wel weer! Ik zit nu eindelijk even rustig op m'n kont om jullie bij te praten want de afgelopen anderhalve week zat weer barstensvol leukigheden.
Ook stond 'ie in het teken van kapotte spullen, maar als vrouw klaag je dan natuurlijk niet want dan kan je lekker shoppen!

In Christchurch aangekomen heb ik me dus even flink uitgeleefd op mijn bankaccount en heb op donderdag de bus gepakt naar Hanmer Spring. Daar heb ik de hele dag in de natural spa's gedobberd, mmm! Ik zag wat oudjes met een boek in de hotpool dus dat leek mij ook wel een geschikt moment om de mijne van de bodem van m'n tas te halen. Bedwelmd door de maffe luchtjes van de hotspring ben ik met m'n ontzettend grote witte fluffy leen-handdoek op een grasveldje in slaap gevallen. Muziekje erbij. Heaven! Zo ontspannen als een druifje zweefde ik weer terug naar m'n hostel en daar waren weer wat leuke Britten. Na een potje kokkerellen ben ik met de 2 meiden (ok, 35 en nog steeds backpackend en plan-loos) en 3 piloten in opleiding de kroeg in gedoken en kon ik ze het schokkende nieuws vertellen dat niet elke Nederlander op klompen loopt en in een molen woont. Nee?!
's Nachts kon ik niet slapen en ik was niet de enige in mijn room, dus die kon mooi de regels van rugby uitleggen zodat ik voorbereid was voor de volgende dag!
Vrijdagmiddag hadden Tom (Ja, die ene van de 1000km op North Island) en ik op Cathedral Square in Christchurch afgesproken. Ik was eerder terug vanuit Hanmer dan verwacht dus heb mezelf lekker met mijn Kiwiboek in de zon gezet en ook nog genoten van al het straattheater. Vanalles te doen rond Pasen in ChCh!
En daar was ie dan...goed om Tom weer te zien na 5 weken. Hostel gezocht...auto geparkeerd...spullen gedropped en mijn kaartje voor de wedstrijd opgepikt bij het AMI Stadium. Tom wilde de match ook wel zien, dus ook voor hem een kaartje gehaald. Happie eten en terug naar het stadion voor een geweldig wedstrijd tussen de Crusaders en Waratahs.
Het is maar 80 minuten, dus het is niet dat je uren hoeft te zitten zoals bij Cricket (5 dagen!!!) En heel fijn dat het allemaal heel gemoedelijk gaat. Geen rookbommen, vechtpartijen en ander gezooi.
Zaterdag hebben we goed geshopped. Eindelijk ben ik dus de gelukkig eigenares van een MacPac daypack. Whoei! Gelukkig heb ik nu geen uitgescheurd binnenzakje meer en geen waterproof-layer verkruimeld overal op de bodem van m'n tas. fijn !
Aan het eind van de middag hebben we koffie/thee gedronken in the city met de "oom en tante" van Tom waar hij woont tijdens het werk in Ashburton. Hele aardige Kiwi's en we kregen een berg marchmellow-eggs want we konden natuurlijk geen pasen zonder eieren doen. Dit snoeperijtje heeft wat weg van Chocolate Fishes. Mjam! Ik neem wel wat mee naar NL dus trek maar vast een nummertje voor als je er ook eentje wilt proeven.
's Avonds heb ik de befaamde mexicaanse hap op zijn Anjo's gemaakt en er was een livebandje in The Yellow Cross, dus daar heen geweest. Ik was echt even toe aan een overdosis muziek dus dat is helemaal goedgekomen. Het was al weer bijna licht toen we het hostel terug hadden gevonden.
Met ons brakke kop maakten we zondag een veel te lange rit van Christchurch naar een plaatsje vlak boven Dunedin (Seacliff) en onderweg zijn we nog even bij John&Mary (die familie dus) langsgegaan want dat was op de weg. Lekker weer met m'n voeten op het dashboard van de Ford Telstar! Past precies. Daarna de benen gestrekt bij Mouraki Boulders: die perfect ronde rotsen. En verderop yellow-eye pinguins en seals gespot. Wat zijn pinguins grappige beesten, zeg!
Daarna dus door naar Seacliff voor een slaap-inhaal-sessie en de volgende dag door naar Dunedin voor wat CD-shopping want de muziekcollectie is erg beperkt voor de lange ritten.
Bij the Steepest Street of the World (ik dacht echt dat die in San Francisco was, maargoed...deze staat in het Guinnessbook of records) zijn we nog even omhoog gekropen en gestrand in Owaka.
Dinsdag was weer een touristisch dagje in de auto. Door Catlins (een ontzettend mooi en ruig gebied aan de zuidkust van South Island) reden we naar Curio Bay en Slope Point: het meest zuiderlijke puntje van South Island.
Ik heb me m'n hele reis op NZ al afgevraagd waar ze die 40 miljoen schapen hadden verstopt want zoveel had ik er nog niet echt gezien. Nou, daar dus! We hebben hier 4 miljoen inwoners, dus dat is best een kromme schaap-mens-verdeling.
Die schapen staan daar allemaal lekker te scheten en het gat in de ozonlaag op peil te houden. Ok, het verhaal is wat gecompliceerder, maar de schapen hebben wel een aardige vinger in de pap (poot in de drap?).
Het hostel in Invercargill was vol, maar de eigenaar nam ook wel eens gasten in huis dus lagen we daar in een kamer met allemaal familiefoto's en kindertekeningen, gheghe...
Vanuit Invercargill vloog ik woensdag naar Stewart Island. Je kan ook een uur met de ferrie maar omdat ik een standby-ticket had kon ik voor dezelfde prijs in 20 mnuten met de vlieger. Lucky me!
Vlak voor department herinnerde ik me ineens dat mijn mes (is voor mij echt een outdoor-tool) nog in mijn rugzak/handbagage zat. Ik wist niet of er nog een tassencontrole zou komen dus brave ik ging dat snel nog bij de balie melden en vragen hoe ik dat kon oplossen. Wat zegt die man?
Euhm, je vliegtuig vertrek over 5 minuten en je tas zit al in het ruim...dus sssssjt...niks zeggen en gewoon instappen. Ok, doe ik.
Krappe bedoelin gin zo'n vliegtuigje, maar fantastisch!
Op Steward Island heb ik lekker gerelaxed, gewandeld en genoten van het uitzicht vanuit m'n hostel. Die had de naam The View en maakte dat meer dan waar! Eindelijk heb ik het Kiwi-sign gezien :)
's Avonds wilde ik aan de andere kant van het eiland naar de zonsondergang kijken, maar was te laat (en er zat een berg in de weg) dus de volgende dag piep-vroeg m'n wekker gezet voor de sunrise. Als bonus kreeg ik ook nog eens een volledige regenboog dus mijn dag begon lekker.
Later op de dag sloeg het weer om en vond ik het rond 3 uur wel weer welletjes met al die regen. Ik moest nog 2,5 uur op m'n vliegtuigje terug wachten...wat te doen? Nog geen 5 minuten na die vraag-gedachte werd in het "dorpje" (1 baai met een grasveldje en wat straten) aangesproken door een man met een briefje in zijn hand met mijn naam erop.
Of ik dat was? Meer dan verbaasd vroeg ik om uitleg...en wat bleek? Ze wilden het vliegtuig eerder terug naar Invercargill sturen, maar moesten dan wel de 5e pasagier (ik) vinden. Het groepje van 4 had namelijk een verzoek ingediend...
Het eiland is maar klein en de kans was aanwezig dat ik ergens rond het flight-depot zou uithangen dus hebben ze die man erop uit gestuurd om mij te vinden. Goed, ik kon dus gelijk instappen en even later stond ik weer in Invercargill en kwam Tom me oppikken.
Even langs Bluff gegaan bij de andere paal met gele bordjes en daarna als een dolle door naar Manapouri. In het pikkedonker kwamen we daar aan (Niggie, die head-torch is echt ontzettend handig!) en de volgende ochtend werden we in het zelfde donker opgepikt voor een kayaktrip in Doubtful Sound. Aan de westkust zijn de fiorden en daar kan je dus een vredig dagje peddelen met een guide. Dik ingepakt en met een oorflap-pet op... Het regende veel, maar daardoor barste het van de watervallen. Er waren er ook een paar waar je onderdoor kon kayakken dus ook nog een paar keer gedouched onderweg...
Als dikke dikke vette bonus hadden we een paar keer gezelschap van een groepje dolfijnen en tijdens de lunch met warme soup deden ze zelfs een paar flips!
Aan het eind van de tocht ben ik nog even het ijs-en-ijs-koude water ingesprongen (zonder wetsuit, whak!), maar oi oi oi...wat een mooie dag!
Van Manapouri reden we 's avonds nog naar Queenstown (de 'adrenalin capital' van NZ) waar we uit luiheid maar uit eten zijn gegaan.
Tussen de zonnestralen door hebben we eergister door town gestruind. Gezellige straatjes, een marktje en overal wemelt het van de spannende en hartslagverhogende activiteiten.
De bungyjumpers, parasailers, riversurfers, skyjumpers en andere enthousiastelingen vliegen om je oren: niks is heftig genoeg...en ik heb me nog kunnen beheersen om een sprongetje te wagen.
Ineens zag ik in een ooghoek Tim voorbij komen. Ik ken hem van een zatte avond in Taupo en later zag ik'm nog in Wellington...it's a small World! Even kletsen en weer verder.
Terug in het hostel wilde ik mijn journal eens flink bijwerken, dus schoof aan tafel en dacht de jongen al eerder gezien te hebben. Ik zat nog geen 3 minuten of ik was al weer met 2 kerels (Wout en Stan) aan het kletsen. Na een tijdje vroeg die ene waar ik vandaan kwam. Nederland. Hij: Oh, dat is dan makkelijk...wij ook! En hoppa...de Nederlandigheid was terug. Al snel kwamen we er achter dat Stan tegelijk met mij op Steward Island was en dat we elkaar daar dus al eerder hadden gezien. Geestige uitpluizing. Tom en ik hadden al het plan om die avond naar de Minus 5 degrees bar te gaan, maar toen hij even later bij ons Nederlandse kletspraatje aanschoof was het zo leuk dat we maar gewoon met z'n 4en zijn gegaan. Zeer geslaagde combi! De 2 Nederlandse jongens komen allebei uit Nijmegen of ergens daar vlakbij, dus we hebben nu al een kleine reuni op het programma staan als we allemaal weer terug zijn in NL...lekker om de hoek.
De ijsbar was een hele ervaring. Winterjas met gangster-bont-kraag...handschoenen en een beker van ijs die je aan het eind kapot kan gooien. De alcohol slaat gloepens-snel in door de kou en eenmaal terug op straat is het natuurlijk heel lekker warm.
Als oudste van het gezelschap kwam ik 3 andere tenten niet in omdat ik er zo jong uit zag en geen ID bij me had...pffft, maar uiteindelijk in een leuke bar beland. En neeeeeeee, kwam ik daar zomaar 3 oude bekenden uit Paihia tegen. Weer dat kleine wereldje.
Rond 6en was het bedtijd en 2 uur later stond Wout klaar voor een bungyjump. Held! Met je kater-hoofd...
Na een veel te late check-out heb ik Tom uitgezwaaid. Die is vandaag weer aan het werk dus de komende 2 weken (de laatste 2 in NZ...snik!) reis ik weer alleen rond.
Vandaag is mijn laatste dag in Queenstown. Met de Gondola ben ik naar Skycity gegaan. Vanuit daar kan je allerlei spring-gerelateerde activities doen, maar ik ben vanuit daar een daywalk gaan doen op het Ben Lomond Track.

Morgenochtend vertrek ik naar Fox Glaciers om woensdag om de gletsjers te gaan lopen. Donderdag pak ik de bus (terug) naar Wanaka. Schijnt een heel mooi dorpje te zijn en ik ga zeker een wijntour doen. Een paar dagen later door naar Mount Cook (de hoogste mountain van NZ! En daar zal waarschijnlijk mijn laatste heftige loopavontuur van deze trip zijn. De laatste paar dagen in NZ zullen rond en in Christchurch zijn, want vanuit daar vlieg ik 14 April naar Tokyo.

Maar voor dat het zo ver is geniet ik nog zo veel als ik kan in the land of the long white cloud en zal ik nog wel eens Bloggen.

Van Greymouth naar Christchurch via Arthur's Pass

2008-03-19T01:06:00.001+01:00

Abel Tasman Coastal track 2 - West Coast

2008-03-19T01:04:00.001+01:00

Nelson - Abel Tasman Coastal track 1

2008-03-19T00:58:00.001+01:00

Nelson - Abel Tasman Coastal Track - West Coast - TranzAlpine Express

2008-03-18T10:11:00.003+01:00

Pffffffft, hoogtijd voor een nieuwe Blog! De afgelopen anderhalve week heb ik in het meest bereikbaarheidsloze stuk van NZ (tot nu toe...) doorgebracht en ga dat nu even goedmaken met een meterslange Blog. Pak d'r maar een grote kop koofie of een slaapzak bij.

Eerst heb ik me eens goed in Nelson gesetteld voor een locale Art&Craft speurtocht. Het wemelt er van de kleine gallerietjes, freubeltentjes en museumachtige dingen dus dit was een goeie plek voor mij. Bij de plaatselijke glasblazer heb ik een klein cursusje gedaan en mijn eigen "ding" geblazen. Het is nu onderweg naar Nederland en de glasdame verzekerde me dat ze nog nooit een missing piece hebben gehad en pas 1 keer wat gebroken, dus hopelijk is de mijne niet de 2e in hun cariere.
Ik kan nog geen foto laten zien, want het moest gelijk in de oven om af te koelen (dat klinkt gek)...dus dan maar even de glasblazer die weer een van de populaire kiwi's aan het breien is.
Daarna door naar het museum van Wearable Art & Collectable Cars (apparte combi). Niet heel schokkend verrassend, maar een bezoekje waard.
Mijn 3-daagse trip in Abel Tasman National Park had ik inmiddels geplanned dus woensdagochtend (bijna in het donker!) pikte KayakGuide Reagan me op bij Paradiso Backpackers om vanaf Kaiteriteri met 4 anderen een potje te gaan kayakken.
SplitAppleRock was de bestemming: het vecht-object van God of the Land en God of the Sea. Geen van beide won het gevecht, dus hebben ze 'm volgens de mythe maar in 2en gehakt. Zie hier het resultaat...heaps of reislustigen (lees: touristen) zoals ik gaan er een kijkje nemen.
Die andere mensen die ik niet kende waren een stelletje trage dodo's, dus kon ik mooi relaxed van het paradijsje genieten en af en toe wat peddelen.
Vanaf Kaiteriteri bracht de watertaxi me naar Anchourage. Sjonge, hoe vaak kan je "Sweet As" in 5 minuten zeggen?? Deze cheaffeur was echt het toppunt!
Oh, even voor de info: Sweet...Bro...Sweet As...nog meer Bro... en nog veeeeel meer Sweet is hier heel hip om te zeggen.
Ik doe ook een beetje mee, maar dan in de vorm van een shirtje.
Goed, Anchourage dus.
Op het strand wilde ik een goed plekje zoeken om eerst een goed te lunchen...en wie kom ik tegen? De Ozzies Kath en Gaye van de lift (Picton naar Nelson). Leukleuk! Zij liepen een deel van het track dat ik ging doen, maar dan de andere kant op. Ik kon Gaye nog wel blij vertellen dat haar wijsheid die ze ergens in Nepal had opgedaan aardig klopte: If you walk 3 days, you can walk forever. In Marlborough Sound heb ik 3 hele dagen op een rij gelopen en sindsdien heb ik het idee dat ik alles aankan. Ok niet overdrijven Anjo. Maar mijn voeten zijn nog steeds mijn Grote Liefde op dit moment. Had Ewout toch een beetje gelijk (insiders-joke)
En weer door... op de weg naar Bark Bay Hut deed ik ook nog even het zijtakje naar Cleopatra's Pool. Dat is een poeltje water waar je kan badderen en er is een natuurlijke glijbaan omdat de rotsen er zo glad zijn. Dat moest ik natuurlijk uitproberen!
De eerste keer had ik niet door HOE glad de rots was en gleed dus knoeperhard naar beneden. Bounce-bounce! Daarvoor heb ik die billen dus gekregen, dank. Aan het eind kwam ik wat ongelukkig terecht en moest echt even checken of mijn bikini nog zat waar ie hoorde want ik kan me nog een embarrassing moment herinneren in een andere glijbaan toen ik 15 was (Ik durf te wedden dat Mattijs begint nu te gniffelen)
Ondertussen had ik daar vriendjes gemaakt met 2 Nederlandse meiden waarmee ik de rest naar Bark Bay Hut liep.
Rete-vroeg m'n slaapzak in, want jah...wat moet je anders zonder electriciteit?

Ik pleit voor een speciaal Snurkerseiland. Alle flapdrollen die dit meisje (dat normaal tegen de treinrails aan woont!) 's nachts wakker kunnen snurken moeten verbannen worden!

De 2e dag van de tocht had ik het wel gehad met alle Nederlandsigheid en vertrok alleen naar Awaroa Hut. Op het strand van Marine Reserve was Reagan bezig met een nieuwe Kayakgroep en herkende zijn blonde dreads, dus even ouwehoeren en weer verder.
Dit was een kort loop-dagje dus in no-time was ik in Awaroa en heb de rest van de middag aan mijn teint gewerkt op het strandje. Slapen op een strand garandeert brakheid, dus wa shet wel heel fijn dat er een paar meter verderop een frisse baai met water op me lag te wachten.
Daarna was ik precies op tijd om de low-tide oversteek naar de hut te maken. Dat is de "charme" van deze route: sommige delen kan je alleen oversteken wanneer het water op z'n laagste punt is en moet je wachten, dus kan je het niet in 2 dagen doen.
De volgende dag kon ik de oversteek niet droog doen omdat ik in Totaranui de bus terug naar Nelson moest halen, maar jah, gelukkig doet de zon zijn werk snel!
Terug in Nelson kon ik mooi meeliften met een kerel van het hostel die het daar met een bord en de bus stond te promoten bij het busstation en was ik weer terug bij Paradiso.
M'n Chileense roommates beleven maar lullen en me uitnodigen voor vanalles. Misschien stond er wel wat op mijn voorhoofd?

Op zaterdag was het weer tijd om Neldon te verlaten en de bus naar Punakaiki te nemen. Bij de supermarkt kwam ik Luke en Ben (de Engelsen waar ik in Paihia op North Island mee om ging) zomaar tegen maar had te veel haast om te blijven hangen. Een paar uur later werd ik bij Te Nikau Retreat afgezet en belandde ik in hun regenwoudje met allemaal schattige huisjes. De planten groeiden gewoon door in de keuken. Inmiddels wa shet high-tide en dus de beste tijd om naar PanCake Rocks te gaan. Een prachtig stukje natuurgeweld! Terug bij m'n Weka-hutje zat daar een van de meiden die ik 's middags met een hele grote auto had zien aankomen en heb lekker aso een lift gevraagd naar Greymouth voor de volgende dag. Tot nu toe werden de lifts steeds aangeboden maar ze vonden het prima :)
Brutalen hebben de halve wereld, toch?
Met de volgestouwde stationwagon dropten ze me zondag dus in het uitgestorven dorpje en heb ik me na een bezoekje aan een Jade Boulder Gallery op het balkonnetje van m'n hostel gestald.
Even later werd ik vergezeld door mensen en heb eindelijk het plan van Anke en mij uitgevoerd: het standaard backpackers gesprekje heb ik naar een nieuw level gebracht met de vraag naar hun favoriete kleur en de herkomst van hun naam. Ze moesten er erg hard om lachen maar waren blij dat ze eens niet het gebruikelijke riedeltje deden. Mooi!

Aan de West Coast kon een dagje naar Hokitika (Greenstone-city) natuurlijk niet ontbreken. Ik had nog het plan om daar een mooi stukje jade/greenstone te kopen, maar toen ik naar de prijskaartjes keek haakte ik wel af. Stelletje afzetters. Ok, het is een duur goedje, maar dan hoef je nog niet 4 keer zoveel te vragen als in de rest van het land.
In een van de winkeltjes stond daar zomaar Nederlandse Thomas die ik in Taupo een paar keer had gesproken. Toch grappig dat je zo veel mensen op hele andere plaatsen weer tegen het lijf loopt. NZ is niet zo groot, maar er is toch een zekere timing voor nodig.
's Avonds hebben we in de bar van het hostel St Patrick's Day gevierd ookal hadden ze geen Guinness, maar wel een berg kaarttrucjes van Crazy Gezi en een stelletje zatte locals die de tekst op mijn shirtje echt niet vonden kunnen maar toch wel vriendjes met me wilden worden omdat ik Nederlands was en ze tulpen en molens zo mooi vonden. Jaja...

Gister vertrok ik vanuit Greymouth naar Arthur's Pass voor een loopje van een paar uur. Aan het eind van de middag bracht de TranzAlpine Express me naar Christchurch in het Oosten. Het is echt een geweldig mooi route en heb dus het grootste deel van de rit op het viewdeck doorgebracht. Lekker met m'n kop in de wind, zoefffffffff!
In NZ hebben ze niet veel treinen...maar degene die ze hebben zijn geweldig!

Nu ben ik dus even een paar dagen aan de East Coast. Vanuit Christchurch ga ik even op en neer naar Kaikoura om whales te spotten en als het goed is naar Hamner Springs. Vrijdag moet ik weer terug zijn in Christchurch want dan ga ik naar een rugbymatch kijken. Crusaders tegen Waratahs. Dat doe ik natuurlijk uit een uitzonderlijke interesse voor het spelletje en niet voor die grote gespierde mannen...logisch toch?
Vanaf vrijdag heeft LiftTom even vrij van het werk wat ie nu in Ashburton aan het doen is dus dan gaan we weer meeten en misschien wel gezellig samen reizen. Even zien nog...

Zo, dit is weer een flinke hoeveelheid typwerk...pffft, tijd om naar buiten te gaan en lekker te shoppen. Christchurch is de meest stadse stad die ik hier in NZ heb gezien dus ik laat me eens goed onderdompelen.

Dag North Island - Hai South Island 2

2008-03-10T04:14:00.001+01:00

Dag North Island - Hai South Island

2008-03-10T04:10:00.001+01:00

Daaaaaag North Island, Haaaaaai South Island !

2008-03-10T02:26:00.003+01:00

Vlak na m'n vorige Blog werd ik opgepikt om naar Karori Wildlife Sanctuary te gaan. Een goeie NightTour stond op het programma. Op zoek naar de Kiwi-Vogel!!! Eerst kregen we het op een CDtje te horen en toen we later door het donkere bos struinden klonk het zelfde geluid ergens verderop. Niet veel later liep de Kiwi op 20cm afstand van m'n voeten! Er zijn er niet zo veel van en ze laten zich ook nog eens niet zomaar zien, dus dit was allemaal wel heel perfect getimed.
Mooie bonus :) Alle Kiwi's in the Pocket...

De volgende ochtend kon ik nog mooi met Kristin even ontbijten voordat ik de ferrie naar South Island zou pakken. Afscheid genomen van Welly...op naar de ferrie!
Op het dek kwam ik 2 meiden tegen die ik later op The Queen Charlotte Track weer zou zien, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Vlak daarna zaten 2 Nederlandse jongens wat te klunzen en te lachen om de debiele foto's die ze aan het maken waren. Ze begrepen niet helemaal waarom ik mee zat te gniffelen, maar toen ik er wat Nederlandse woorden had uitgeperstwas het duidelijk dat ik hen gewoon kon verstaan. De rest van de rit leuk geouwehoerd en mailadressen uitgewisseld voor als ik nog eens een lift nodig had op South Island. Altijd handig...
Aangekomen in Picton zag het er maar somber uit. Grijs, bah! Ik wil zon!!! De volgende dag had ik met Anke afgesproken. Na de eerste 2 dagen in Auckland had ik haar niet meer echt gesproken, dus dat was wel heel leuk om reisverhalen uit te wisselen. 's Avonds gerelaxed, want de wekker zou vroeg rinkelen om The Queen Charlotte Track te gaan doen.
Zo'n boot-company dropte me 's ochtends bij Ship Cove om me vervolgens 3 dagen m'n gang te laten gaan. De eerste dag was vooral bewolkt, maar heerlijk om het grootste deel van de 71km bij af te leggen. Voor het eerst op m'n grote trip had ik eens goed de tijd om met mezelf te kletsen! Lekker alleen, fijn alleen. Onderweg kwam ik wel steeds wat mensen tegen, maar vooral bikers en ook weer die 2 meiden van de ferrie dus. Na een uur of 7 was de gespreksstof wel op en bood mijn MP3-speler het juiste vermaak. Zijn batterijtje hield er eerder mee op dan die van mij en moe maar lekker cliché voldaan kwam ik aan bij Mahana Homestead Lodge. De eigenaren vonden mijn naam zoooo leuk. Ze heten John en Ann: hun e-mailadres is iets met ANJO, haha! Ik kon kiezen uit een normale dorm met stapelbedden of m'n eigen caravan. Terwijl ik aan het genieten was van 2 chocolade fishes (dat is een heel typisch Nieuw-Zeelands snoepje wat kreeg als welkompje) koos ik natuurlijk voor de caravan! Geniaal. Lekker geen snurkers...mmm...als een roosje heb ik door Dromenland gehuppeld.
De 2e dag van het track was lekker zonnig en wildbezaaid met uiterst fraaie cartoon-achtige paddestoelen. Heb er maar geen hapje van genomen.
Bij BlackRockShelter zag ik dat Isabelle&Karina (twee van de 3 Canadezen) ook het hikers-boek hadden getekend. Ik kreeg een glimlach op m'n gezicht en dacht nog even terug aan onze tocht op Mt Taranaki :)
Vandaag heb ik ook weer goed tegen mezelf aan zitten/lopen kletsen en ineens was ik al bij Portage Bay. goed nieuws want mijn voeten vonden het wel weer genoeg voor vandaag.
Daar lag een pakketje tent voor me klaar die ik gehuurd had dus kon ik camperen bij Cowshed Bay.
Het lag naast een luxe resort, dus daar heb ik me 's avonds fijn verwend met een goede hap en een lekker glaasje Nieuw-Zeelands druivensap.
Ze hadden daar alleen grote tafels voor 4 personen dus had ik mooi de ruimte voor al m'n boekjes enzo...dacht ik! Al snel kwam er een man vragen of ik daar alleen zat te zitten of ook echt wat ging eten. Ik zei dat z'n gezelschap en hij me best mocht vergezellen want alle andere tafels waren bezet en ik had ech tniet 4 plekken nodig. Hij ging even in overleg en ineens zat ik daar met 3 Australiers te babbelen en dineren. Toen zij aftaaiden kwam een andere vent die ik steeds op het tracj tegenkwam bij me aan tafel. Gezellige boel daar. Toch maar weer terug naar m'n tentje...
De laatste dag vloog voorbij! Ik dacht nog even dat ik niet op tijd bij de boot terug zou zijn, maar ik ging als een trein en was er een uur te vroeg. Lekkere finish was dat. Ook zag ik de 3 Aussies nog even.
Met de watertaxi zijn we terugggesjoefd naar Picton en daar boden Gaye en Kath me een lift aan voor de volgedne dag aan. Zij gingen ook naar Nelson, dus dat kwam weer goed uit! Het geluk en de goeie mensen blijven maar komen :)

Gisterochtend had ik dus op het terrasje met ze afgesproken en na wat koffiegeleut vertrokken we met de Reliable Vehicle naar Nelson. Het Zonnigste plekje van NZ en ergens daar is ook het midden van het land.
Daar heb ik een ontzettend relaxed hostel uitgekozen en hier settel ik me de komende dagen. Ze hebben een zwembad! Dat vraagt om een goede plons vanavond. En ik slaap in een houten tent. Zij noemen het een Tipi...is het niet. Het is een beetje een sport geworden om bunkbedrooms te vermijden.

Ik heb wel een globaal plan gemaakt voor South Island. Eens zien wat het deze keer in de war schopt :)

Wellington

2008-03-03T05:26:00.001+01:00

Tongariro Crossing

2008-03-03T05:23:00.001+01:00

Tongariro Crossing en Wellington

2008-03-03T04:35:00.003+01:00

4.30 uur...de wekker. What?! Ja, eindelijk ging de Tongariro Crossing gelopen worden. Had me er al dagen op verheugd, niet op de wekker trouwens. Maar jah...
Half 6 werden Kathy, Shane en ik voor de deur opgepikt door de shuttlebus en kon ik nog een klein tukje doen. Ok, daar gaan we dan!
Het is een overweldigend mooi gebied, dus dit was weer een flink potje genieten!!!
Bij Mount Ngauruhoe (probeer dat maar eens uit te spreken: zelf na een paar weken oefening van de Maori-taal blijf ik struikelen) ben ik lekker doorgelopen. Een slopende tocht met alleen maar gravel...daar had ik he-le-maal geen zin in! Had al wel genoeg gravel gezien op Mt Taranaki, dus hoefd eme niet schuldig te voelen. Kathy en Shane zou ik later wel weer zien, wamt ik ging wel de andere top doen. Op m'n weg naar Mt Tongariro werd mijn Nederlandsigheid herkend door ene Peter en samen deden we het side track naar de top van Mt Tongariro. Even lunchen op 1967m en daarna weer terug naar the main track. Daar kwamen we de bikkels weer tegen: wat een timing. Met z'n 4en hebben we de rest van de tocht uitgelopen: gezellig en relaxed. Veeeeeeeel te veel foto's gemaakt en Peter heeft me steeds als een Japanner op de foto gezet...deze keer zit ik dus niet steeds in het hoekje. Handig! Prachtige kleuren op de bergen en oei, wat zijn die meertjes mooi helder groen! NO swimming, en vooral niet uit drinken!!!
Ik kon het niet laten om mijn uitzicht na een Slash met jullie te delen...ik denk dat ik 'm thuis uitvergroot op de binnenkant van de wc-deur ga plakken.
Bij Ketetahi Hut hebben we Peter achtergelaten want daar hield zijn stuk van The Northern Circuit (een meerdaagse huttentocht) op. Als een dolle zijn we naar beneden gespurt om de bus te halen en aan het eind kwam ik Kristin toevallig tegen. Leuk! Tot later!
Na de beste dagtocht van NZ voelde ik me prima...niet eens moe eigenlijk. Terug bij het hostel waren alle douches bezet, maar die hadden we wel hard nodig, dus zijn we ons gaan verfrissen bij Hot Water Stream. Echt geniaal! Het water dat naar beneden komt klateren is ergens in een vulkanisch gebied opgewarmd en mengt zich met het koude water van Waikato river. Er zijn wat kleine badjes en een hete waterval. Kan je zelf je eigen temperatuur kiezen. Mmm, heaven!
Ik heb me ook nog even aan wat zwemslagen in de rivier gewaagd. Weer genieten! En goed voor de spiertjes :) Sweet as!
Daar kwamen we Paul tegen die de volgende dag ook met Shane mee naar Wellington zou liften en 's avonds werd het geen latertje...slaap is het woord.

Ok, spullen in de grote auto en gaan met die bak. 6 uur lang...pffft! Paul heeft ongeveer 5 uur en 3 kwartier liggen tukken met z'n hoofd op het comfortabele randje van het naar beneden gedraaide raam en Shane bracht ons lekker cheap naar Wellington. Bij World Wide Backpackers hadden ze maar 1 nachtje plek voor ons, dus de volgende dag verhuisden we naar Rosemere. Vervolgens zaten we wel elke avond bij WWB te socializen want daar waren van die leuke mensen.
Ook nog naar de seals wezen kijken. We hadden niet op de kaart gekeken dus dachten dat het een half uur rijden was ofzo. Het bleek toch echt 2 uur te zijn! Toch maar doorgereden... Vlak voor Cape Pallister lagen die luie beesten daar wat te lamzakken. Wel een gezellig uitstapje met Shane en zijn vriend uit Ierland...en daar weer een reismaatje van.De hoge trap naar het lighthouse kon natuurlijk niet worden overgeslagen. Op de terugweg bij een baaitje zagen we nog wat kleintjes en voor het eerst in m'n leven heb ik noodles gegeten met het geluid van een zeehond op de achtergrond!
Onderweg terug naar Welly was er ergens een StockCar race aan de gang. Erg lachen om daar even bij te kijken. Heel typisch! Rondjes scheuren in een classic car die niks meer te maken heeft met een classic car.

Weer een avondje in World Wide Backpackers...deze keer was het tijd voor een spelletje. Het klonk allemaal erg simpel en ik was de enige nuchtere dus dacht wel dat het mogelijk was om niet te verliezen. NOT! Beetje jammer alleen dat de verliezer onder de brandslang ging. Gelukkig is het hier ook 's avonds nog steeds warm...dus eigenlijk was het wel verfrissend. Daarna wezen dansen bij MightyMighty: de best-verstopte club van de stad.

Gister was een mooie dag om bij Te Papa Museum rond te loeren en ook bij City Gallery heb ik een stukje cultuur meegepikt. Vandaag is mijn laatste dag in Windy Wellington en heb ik nog even door de botanic gardens gestruind en de Echte Treaty van Waitangi bekeken in de kluis van The Archives en vanavond ga ik bij een NightTour in WildLife Sanctuary met m'n zaklampje checken of ik voor het eerst een kiwi kan zien. Ik ben al overdonderd door kiwi-people en kiwi-fruit...dus nu is het wel eens tijd voor het vogeltje!

Morgen pak ik de ferrie naar Picton en is South Island aan de beurt!

Wanganui-Taupo-Napier-Taupo 2

2008-02-26T08:13:00.001+01:00

Wanganui-Taupo-Napier-Taupo 1

2008-02-26T08:12:00.001+01:00

Wanganui-Taupo-Napier-Taupo

2008-02-26T06:34:00.004+01:00

Elke keer als ik mensen uitzwaai voelt het een beetje raar, maar dezelfde avond ontmoet ik weer nieuwe mensen. Niet dat dat vervangers zijn, maar op deze manier ben ik eigenlijk geen moment alleen. Ik kreeg wat mail met random vragen als:

- Is het echt allemaal zo rooskleurig als je in je Blog schrijft?
- Heb je nog geen moelijke momenten gehad?
- Welke maori's verberg je?
- Waar blijven de sappige details?

Well, ik zit nog steeds op het huil-moment te wachten en dat ik NL mis enzo. Tuurlijk zou ik nu dolgraag lekker een kopje thee drinken (of jullie de heerlijke Nieuw-Zeelandse wijn laten proeven!) met mijn Vriendjes&Vriendinnetjes en alle mooiigheden vertellen en de uren-lange verhalen bij de foto's vertellen, maar dat doe ik gewoon lekker als ik weer terug ben. Dat duurt gelukkig nog wel even, want ik ben hier nog laaaaaaaaaang niet klaar!
Maar echt, ik heb niet eens tijd om stil te staan. Soms is het na een paar dagen van overdonderende hoeveelheden socialiteit heerlijk om tijd voor mezelf te hebben en een beetje melangolisch te doen. Maar het voelt hier allemaal zo fijn, dat ik me echt niet rot kan voelen over wat dan ook. Paps, wees niet bang, ik kom echt terug.
Dus ja, rooskleurig.
De Maori's met hun gezicht vol inkt heb ik even aan me voorbij laten gaan (goh...) en voor verdere sappigheden heb ik de prive-mail uitgevonden. Mijn hele familie leest mee, he ;)

Ok, snel terug naar mijn avonturen...

De eerste avond "alleen" na m'n Tom-trip kwam ik gelijk weer nieuwe mensen tegen in Wanganui. 2 Duitse jongens en een Nederlander. Het gebruikelijk riedeltje kwam weer voorbij:
"Waar kom je vandaan? Hoe lang ben je in NZ? Hoe lang heb je nog? Ben je al op South Island geweest?"
Toen ik met Anke en Tobias in Auckland was hadden we het geniale idee om het over je favoriete kleur te hebben of over waar je naam vandaan komt en waarom je hem hebt. Misschien moet ik de boel maar eens doorbreken?
Wel een een gezellige avond trouwens met sterke verhalen en een grappige mix van talen.
De volgende dag zijn we wat galleriertjes en een museum in Queenspark afgegaan en m'n benen waren nog steeds pudding. Alle trappen heb ik uitgescholden, maar om alle toxics uit m'n zere benen te krijgen ben ik toch maar aan een loopje door Wanganui begonnen.
In town heb ik een nieuwe telefoon gekocht, want die andere was verdronken op Mt Taranaki.
Op de weg terug naar 't hostel zag ik aan de andere kant van de weg 3 prachtige oldtimers staan. Mooi op een rijtje voor een bijpassend gebouwtje. Ik stak de straat over om eens beter te kijken en een van de oude mannetjes van de tourclub begon wat te kletsen. Dus in vogelvlucht verteld eik over de afgelopen 4 weken en dat ik de volgende dag naar Taupo wilde gaan, maar nog niet zo goed wist hoe en hoe laat enzo.
Hij zei gelijk dat ze de volgende ochtend met de club en alle Ford Anglia's naar Taupo zouden gaan en dat er nog 2 plekken over waren dus als ik mee wilde rijden, dan kon dat makkelijk. WHAT?! Nog even gecheckd of het echt kon en ja hoor...als ik de volegnde morgen om 8 uur voor hun motel zou staan (4 deuren verderop...) dan kon ik ze de rest van de dag joinen. Geweldig! Wat zeg ik? Perfect!!!
Gratis ritje en ook nog eens in een supervette bak!
Echt bizar toevallig allemaal, ik heb echt alleen maar geluk hier.
Zouden het de poppetjes in mijn tas zijn die me elke keer weer de goede kant op blazen?

Om 7 uur dus op om op tijd bij de buren te zijn...and hit the road Jack! Euhm...Phillip. Lekker touren in de lichte groene Ford Anglia uit 1963. Ergens onderweg even gestopt voor een morningtea en door naar SmashPalace. Dat is een autokerkhof waar zij wat "nieuwe" onderdelen hebben weggeplukt en ik een nummerplaat van een Ford Anglia Van. Mooi souvenirtje.
Als de dames er geen time0-limit op hadden gezet zouden we daar over 2 dagen nog zijn!
Ok, verder met de car...langs Whakapapa, Tongariri National Park, Turangi, Lake Taupo en SightSeeingTourGuide Phillip heeft me voor de deur van m'n hostel in Taupo afgezet. Top lift!
Daar heb ik uiteraard (het is bijna geen verrassing meer) weer nieuwe mates opgepikt. Cornelia uit Denemarken en Nienke uit Utrecht. Jaja! Voor het eerst op m'n trip wa shet echt leuk om Nederlands te praten en deze keer ging het best vloeiend.
Op zondag wilde ik de Tongariro Crossing doen, maar die is tot dinsdag gesloten vanwege het weer. Wanneer er te veel wind staat of te bewolkt mag je er niet op...te gevaarlijk.
Mijn plan heb ik dus weer omgehusseld en ben ik met Nienke bij Huka Falls gaan kijken. Even het educatieve gedeelte: per seconde klettert er de hoeveelheid water van 3 olymische zwembaden door dat gat en het water is zo mooi blauw door de luchtbelletjes.
Daarna een wandelingetje op Craters of the Moon. Dat is net zo'n vulkanisch gebied als Rotorua, dus overal stoom en bubbelende modderpouls.
Die avond hebben we er weer een gezellige boel van gemaakt met de nodige wijntjes (sponsored by: de mensen op mijn goodbye-party). In Taupo ben ik uit geweest met Cornelia en daar kwamen we weer wat vrienden van haar tegen, dus dat was geen vroegertje voor mij. Pffft
De wekker/mobiel heb ik de volgende dag nog net niet tegen de muur gegooid, want die was nog maar een paar dagen van mij...maar echt blij werd ik er niet van.
Toch was het tijd om op te stappen, want ik wilde naar Napier aan de Oostkust. Het is een heel leuk stadje in Art Deco stijl en de enige plek op de weer-kaart met een zonnetje zonder wolken.
Deze keer was de lift niet in een rammelende auto, maar eentje met leren bekleding en climate-control en 1,5 uur later dropte meneer me in hartje Napier voor m'n hostel. Prachtig geregeld weer! Het hostel was een oud hotel, leuk stukje cultuur alleen de bedden waren wel de slechtste die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Als een koekblik werd ik de volgende dag wakker en heb m'n nachtrust nog maar wat verlengd op het steentjes-strand. Ook in Napier kwam ik weer wat oude bekenden tegen: deze keer de jongens van de Cave-trip.
De volgende nacht had ik een heel bijzondere slaapplek in gedachte, maar de oudste gevangenis van NZ (waar je in een cel slaapt) was volgeboekt tot Juli, dat grapje ging niet door. Nog maar een nachtje in het mooie hotelletje dan maar: he wat vreselijk!
Er werd me nog een lift terug naar Taupo aangeboden, maar ik had al een busticket gekocht...dus vanochtend stapte ik in alle vroegte in de bus en ontmoette ik Kathy. Ze slaapt nu ook in mijn hostel waar ik de vorige keer in Taupo ook was en vanmiddag hebben we ge-parasailt. Ik weet niet of het de juiste werkwoordvervoeging is, maar ik heb relaxed gebungeld onder een parachute aan een touw achter een boot. Allemaal mensen doen hier een sky-jump, maar dat is echt rete-duur en ik weet niet of ik daar nu wel centjes voor heb. Wie weet lees je over een paar weken alsnog dat ik het heb gedaan, maar ik acht de kans klein. Dit was in iedergeval ook al een mooi iets. Stil is het daarboven! Alleen af en toe wat geflapper. Een goed uitzicht op de Crossing die ik morgen ga doen en een top-view op Taupo.

Morgen doen Kathy en ik samen de Crossing en ook de lift-aanbieder is er, dus kan ik alsnog een stukje met 'm samenreizen.
In m'n hostel hebben ze een sauna, dus daar zal ik morgenavond wel in te vinden zijn! Oef, ik voel m'n benen nu al!

Toedeloeoeoe!

Mount Taranaki 2

2008-02-20T06:01:00.001+01:00

Mount Taranaki 1

2008-02-20T06:00:00.001+01:00

Nog even samen verder...

2008-02-20T05:19:00.003+01:00

Ik dacht zondag dus dat ik vanaf maandag alleen verder zou reizen, maar we gingen toch nog maar even door...
Maandag was het perfect surf-weer en deze keer heb ik me ook een beetje aan de golven gewaagd. Op een bodyboard welliswaar. Het had wat weg van het sandboarden bij 90Miles-beach! Na 2 uur had ik er wel genoeg van en ben ik gaan relaxen in New Plymouth terwijl tom nog even doorging met surfen. Lekker relaxed dagje voordat ik aan de Mount Taranaki zou beginnen.
Aardig op tijd ben ik 's ochtends bij het InfoCenter gedropped en met een goed zonnetje begon de dag: de tocht naar de krater van Mount Taranaki a.k.a. Mount Egmont. Het is de op 1 na hoogste top op North Island: dat is een van de bergen op de TongariroCrossing die ook nog op mijn lijstje staat voor deze week.
Goed, terug naar Mt Taranaki... Het begon allemaal heel gemoedelijk, maar dat was snel afgelopen! Na 1,5 uur was ik al bij de Lodge en zendmast...dus ik dacht: "Eitje". Oi, had ik dat maar niet gezegd! Toen begon het pas: Een uur traplopen om de mosjes en plantjes te beschermen en De Hell in het gravel: een pas van een halve meter en dan weer 40 cm naar beneden glijden! Ondertussen was ik wel 3 Canadezen tegengekomen om het leed mee te delen en na een paar uur ook het prachtige gevoel op de top!
Hele leuke mensen: Frans sprekend, maar ze pasten zich prima aan, want ik kon alleen wat losse woorden oppikken. Mijn Frans is nog verroester dan m'n Duits! Oef! Maar heel fijn om die slopende toch niet alleen te doen.
Jean maakte wat Indische thee en Isabelle+Karina maakten foto's en een film (daarvoor zijn zij in NZ). Ik heb ook filmpjes gemaakt op de top, maar die zijn echt veeeeeeeeeeel te groot om te uploaden. Die houden jullie dus nog tegoed als ik terug ben. Een echt Anjo-filmpje, dus ben gewaarschuwd!
Na 2 uur op de top te hebben rondgekeken (grote krater!) was het wel tijd om weer af te dalen. Mijn knieen waren het daar wat minder mee eens en vandaag protesteren mijn bovenbenen nog wat, maar het was echt mooie tocht terug. Door de wolken en iedereen gillen en blij als we een glimp konden vangen van het dorp beneden of de blauwe lucht.
Nackerd (nieuw woord voor in m'n woordenboek) maar voldaan stond ik aan het eind van de dag weer beneden en pikte m'n lift me op om door te rijden naar Wanganui. Daar ben ik vandaag lekker aan het chillen en vanochtend heb ik Tom uitgezwaaid. We hebben 1000 kilometer gemaakt en dat scheelde me heel wat busticketts! Hij is nu onderweg naar Wellington en wanneer ik ook op South Island ben gaan we proberen om nog een stukje samen te reizen: was een goede combinatie en voor mij ideaal om van A naar B te komen. Met zo'n bus kan je niet even stoppen wanneer je wilt of zomaar een afslag nemen omdat er op de bordjes iets interessants staat vermeld.

Morgen ga ik kijken hoe mijn week eruit gaat zien totdat ik in Wellington ben. Ik heb al wel een klein idee...
Vanuit hier ga ik denk ik naar Taupo. Ik moet eerst echt bijkomen voordat ik aan de Tongariro-crossing begin, want dat is ook weer zo'n flinke dag! Ik heb nog geen mensen om mee te lopen, maar die ontmoet ik vast wel. Heel gemakkelijk hier.
Vanmiddag liep ik in het centrum van Wanganui en kwam ik 2 van de 3 Canadezen zomaar tegen: heel leuk! We hebben @adressen uitgewisseld om foto's te sturen. zij hebben een paar hele mooie van mij gemaakt. Even afwachten nog... Oh, en er zijn ook nog wat foto's van het bodyboarden, maar die komen over een tijdje...

Misschien zie ik Kristin nog in Wellington. daar is dan trouwens een Artfestival aan de gang, dus zal ik wel een paar dagen vertoeven voordat ik de overtocht naar South Island ga maken.

Veel plezier met alle foto's...zijn er een boel deze ronde!

Doeoeoeoeoeiii :)
-

Trip met Tom 2

2008-02-20T05:11:00.002+01:00

Cave Trip

2008-02-20T04:56:00.002+01:00

Coromandel met Tom

2008-02-20T04:43:00.002+01:00

Coromandel 1

2008-02-20T04:40:00.002+01:00

Coromandel en de trip met Tom

2008-02-17T04:35:00.004+01:00

Na m'n vorige Internet-sessie ben ik als een dolle op zoek gegaan naar een lift richting Coromandel. Dat is een prachtig gebied ten Oosten van Northland. De missie is niet geslaagd dus heb ik een busticket naar Whitianga gekocht. Maandagochtend heb ik afscheid genomen van m'n Lift Kristin en misschien zie ik haar over een paar weken nog eens in Wellington. Zou wel heel leuk zijn! De busrit kostte even wat, maar dan heb je wel gelijk een uitgebreide sightseeingtour door de bergen: Bocht-bocht-sjeeeesss-bocht-bocht-sjeesdoordebocht-rem-bocht !!!
Aangekomen bij Hostel on the Beach (letterlijk!) in Whitianga ben ik eerst maar eens over het strand gaan struinen, want het laatste deel van de busreis was niet echt een pretje. Er waren tijden dat ik de bus aardig zou hebben ondergeblaft (Dank aan Heyco voor het leren van dit ruim-toepasbare werkwoord), maar de laatste jaren heb ik mijn maag gelukkig goed onder controle!
Het hostel had Girls-rooms en mixed dorms, dus ik koos voor het laatste, want die meidenkamers zijn vaak een stuk saaier. Nou bleek ik wel het enige meisje te zijn in de mixed dorm, maar ach...wat maakt het uit?
's Avonds zat ik te kletsen met een van de roommates en hij vertelde dat hij+auto over 2 dagen naar Rotorua zou gaan. Wat een toeval dat dat nou net mijn plan was! Dus heb een lift gevraagd. Prima geregeld!
De volgende dag regende het, dus heb ik mijn heil gezocht in de plaatselijke Carving-studio. Carving is een van de creatieve uitspattingen van de Maori: hout of bot wordt bewerkt tot bijvoorbeeld een mooie hanger voor een ketting. Ze hadden verschillende voorbeelden, maar heb m'n eigen Fishhook gebrouwen. Gelukkig gebruiken ze daar wel een Dremel, ghe...maar het schuren kostte wel uren! Toen ik klaar was met mijn eigengemaakte ketting hield het op met regenen, top!
De volgende dag ben ik eerst zelf Shakespear Cliff opgelopen en daarna vertrokken LiftTom en ik naar HaheiBeach en GemstoneBeach om te snorkelen. Daarna een siesta gehouden bij Cathedral Cove en vervolgens naar Hot Water Beach om uit te puffen in een van de warme badjes.
Erg grappig! Allemaal mensen die op het juiste tijdstip (low tide) van de dag met hun schep op het strand verzamelen en hun holletje graven dat zich vult met warm water. Het is een vulkanisch gebied, dus het badje werd af en toe loei-heet! Goed voor de vet-verbranding, gheghe!
Even afgekoeld in de hoge koude golven en doorgesjeesd naar Whangamata. Toen we daar aankwamen waren alle supermarkten al gesloten dus gingen we naar de enige TakeAway die open was. Het bleek een Karaoke-tent waar de locals zich al volgietend goed vermaakten. Whaaa! Echt te erg om aan te horen, maar we hebben ons stuk gelachen en het eten was ook nog eens goed te doen.
Vanuit Whangamata reden we naar Rotorua. Daar was een park met allemaal bubbelende modderpoels en veel stoom. Gewoon zomaar langs de weg! Het tochtje van en naar de supermarkt duurde 3 uur, terwijl het nog geen 20 minuten van het hostel vandaan was. Vraag mij niet waarom we 3 keer verkeerd konden lopen, maar de straten van Rotorua zijn lang en voordat je door hebt dat je de verkeerde te pakken hebt...ben je zo weer even verder, poef.
Met onze berg groenten en pizza-bases hebben we een Wie-heeft-de-beste-pizza Contest gedaan en ik vind dat ik gewonnen heb, maar de tegenpartij kon natuurlijk niet toegeven.
In het hostel hadden ze een groot Spa Bath, dus daar hebben we 's avonds met 2 bejaarde Australiers in gezeten. Oi, vet lekker warm! Slept like a baby...
Wakker wordend in Rotorua bleek de lucht erg grijs, dus hebben we de zon opgezocht in Mt Manganui. Tom ging surfen en ik heb me de hele middag vermaakt met m'n wandelschoenen op de berg.
's avonds reden we door naar Waitomo omdat ik de volgende dag een cave-trip ging doen. Waarom het hostel zo goedkoop was bleek wel toen we daar aankwamen, maar ik denk dat het een van de meest memorabele avonden tot nu toe was!
Met een groepje cave-klimmers en 3 Amerikaanse lesbies (waarvan er 2 knetter-lam waren) hebben we ons goed vermaakt in het oude scoutinggebouw. Een spelletje Fluxx ging wat minder gesmeerd deze keer, maar och wat geestig allemaal.

Zaterdag heb ik me dus gewaagd aan een potje RapRaft'nRock! Echt geweldig!!! Met z'n 6en en een Guide abseil je eerst de grot in om vervolgens veel door het water te banjeren. In een rubber band te dobberen, glowworms te bekijken en door smalle gangetjes te kruipen. Aan het eind was het nog een flinke klim om er weer uit te komen en me uit m'n wetsuit te wurmen!
Met een van de jongens van de groep heb ik een foto CDtje gekocht, dus die komen zo ook voorbij in de slideshow! Ik ben de enige met een groene helm, dus dat is makkelijk om te vinden.
Die avond zijn we nog in Waitomo gebleven, maar dan in een ander hostel. Ik was aardig gevloerd! Pffft!

Vandaag staat voor mij in het teken van "Orde scheppen in de chaos" en chillen. Vanochtend zijn Tom en ik naar New Plymouth gereden en vanaf morgen ga ik waarschijnlijk weer mijn eigen weg. Tom heeft me uiteraard ook weer flink wat bijgeleerd uit zijn Engelse ViezeWoordenboek en in de auto hadden we goeie speakers en gelukkig kwam onze muzieksmaak overeen, dus heb ik weer wat nieuwe bands om te downloaden als ik thuis ben. Dat duurt gelukkig nog wel even, maar toch handig om even op te schrijven!

Het plan is om wat dagen gaan lopen in Whanganui National Park en natuurlijk de Tongariro Crossing te doen. Dat is "Mordor" uit de Lord of the Rings. Volgens de verhalen is het een overweldigend mooi vulkaan-gebied.
Ook wil ik nog naar Taupo (ParaSailen?), Napier, Lake Waikaremoana voordat ik North Island gedag zeg in Wellington, maar in m'n volgende Blog lezen jullie wat er van dit plan terecht is gekomen. Mijn Plan2 is helemaal door elkaar gehusseld door de handigheid van Tom zijn auto, maar ik ben wel op plaatsen geweest waar ik zonder de auto niet zou zijn gekomen! Super-lift!

Eens zien of Photobucket een beetje meewerkt...anders komen de foto's later.

Laatste stuk Northland

2008-02-10T04:47:00.002+01:00

Laatste stuk Northland

2008-02-10T03:40:00.000+01:00

Vlak na m'n laatste Blog vroeg ik me nog af of Paps&Mams de "verjaardag-bel-traditie" zouden voortzetten (Telefoon om 0.00 precies) ...ookal zit ik aan de andere kant van de Wereld met een vrij hoog beltarief. Maar toen ik m'n Muppetshow-ringtone hoorde was de vraag weg. Zo leuk! Bij jullie was ik nog niet jarig...maar dat doet er natuurlijk niet toe, ghe...
Midden in de nacht stond ik daar: op m'n flipflops in een rokje en shirtje: warm zat! De laatste keer dat het zo warm was op 6 februari is 19 jaar geleden toen ik 7 jaar werd in Isreal!
Goed begin van de dag...ookal ging ik vrij snel op zoek naar Dromenland. Ik droom volgens mij trouwens in het Engels.
Op 6 februari was het hier dus Waitangi Day en zijn we met de mensen van m'n Dorm (waar ik de hele tijd in Paihia trouwens steeds mee op ben getrokken) naar WaitangiGround gegaan om ons te mengen met alle Maori-activiteiten. Het deed me erg denken aan Koninginnedag: slenteren tussen allerlei standjes en muziek/dans dingen, maar erg leuk om zo'n nationale feestdag mee te maken. de getatoeerde gezichten zijn nog wat wennen, maar d'r zaten heel wat mooie creaties bij!
Als "lunch" heb ik getracteerd op chocoladetaart: Alles wat een vrouw nodig heeft !
Even later kwam er een Nederlander ons hostel binnen en de eigenaar stuurde 'm gelijk door naar mij. Ik merk dat ik het heel vervelend vind om Nederlands te praten want de switch is zo lastig. Ik struikel over alles, dus laat ik het lekker bij Engels.
's Avonds heb ik met Kristin de dag afgesloten met een goeie (al zeg ik het zelf...) Anjo-hap. Oef, tortilla's zoals ik ze het liefst eet, maar dan met de middelen van hier.

De "Nederlandse lessen" aan de Engelsen zijn jammer genoeg voorbij. Het bleef een beetje hangen bij "Hallo vogel, hoe gaat het?" en "Doei", maar de uitspraak verbeterde met de dag, hihi. Natuurlijk konden ze mij ook nog wat leren, maar dat beperkte zich vooral tot de dingen die je niet van je ouders leert en zou ik natuurlijk nooooooit onthouden ;)
De meesten van de groep waren inmiddels vertrokken en de dagen erna ben ik met Kristin opgetrokken. Gezellige Meis uit Duitsland (Alweer ja.) Omdat we de Cape Reinga tour hadden gedaan kregen we een gratis ferrie-tripje naar Russel, dus dat konden we niet laten lopen. Ook Duitsers zijn dol op korting en gratis dingen, dus wij Nederlanders zijn niet de enige schuldigen...
Heerlijk dagje gelopen tussen de typische Engelse huisjes, de eerste kerk van Nieuw-Zeeland (flink gerestaureerd trouwens!) en liggen tukken op LongBeach!

Tussendoor zag ik dat ik bergen verjaardagsmails en smsjes had. Whaaaaaa!!! Stiekum erg leuk :) Danki!!! Ik voel me al jaren 22 (soms 19, haha) en dat zal de komende jaren misschien nog wel blijven. Dikke prima. En zolang ik eveb lang rimpelloos blijf als m'n moeder is er niets aan de hand.

De afgelopen dagen zijn we met haar auto op pad gegaan over Northland (dat is ongeveer het hele stuk boven Auckland).
Een spoedbezoekje aan de Toilets of Hundertwasser in KawaKawa...Waipoua Kauri Forrest. De ECHTE joekels van bomen kon je alleen van een afstandje bekijken omdat anders de wortels konden beschadigen, maar heb wel even lekker de Boomknuffelaar uitgehangen met een van de kleinere Kauri's. En zweef!
In Dargaville zijn we wezen kijken bij een Woodturner Gallary. Er zitten echt prachtige dingen bij, maar zoals met alle souvenirshopjes zitten ze er vaak flink naast! glimmende schelpjes in het hout gelegd enzo. Of een dikke laag glimmende lak over een geweldig stuk hout...niet echt mijn ding!
Na allerlei korte stops onderweg zijn we in een keer doorgestoomd naar Waipu. Daar hebben we een goede combinatie van landen beleefd: Een Nederlandse met een Duitse in een Italiaans restaurant met een Schotse kok in Nieuw-Zeeland. Top-combi!
Verder was het een dorpje met een paar huisjes, wat grassprieten, hier en daar een mens en 10 schapen. Zoiets.

Eigenlijk ben ik nu voor het eerst pas "echt" met een meisje omgegaan. Meestal zijn ze niet zo toegankelijk omdat ze samen met een vriendin reizen.
Vandaag eindigt onze samen-trip en ben ik hard op zoek naar iemand voor een lift naar Coromandel. Als het niet lukt om met iemand de benzine te delen nee ik gewoon de bus richting daar of wijzig m'n plannen. Ben nog geen elk plan volledig gevolgd, maar loop prima op "schema" voor de hoeveelheid tijd die ik in NZ heb.
Tussendoor heb ik wat globale plannen gemaakt voor mijn trip over het Noordereiland. Er staan weer een paar leuke cadeautjes te wachten!

De foto's zijn deze keer wat karig omdat ik meer bezig was met alle socialigheden deze week en vanuit de Mazda 626 was het niet zo'n succes.

Auckland and around + Northland Slideshow2

2008-02-06T06:11:00.002+01:00

Auckland and around + Northland Slideshow1

2008-02-06T06:10:00.002+01:00

Auckland and around + Northland

2008-02-05T10:03:00.000+01:00

Mijn laatste Blog als 25-jarige...

Afgelopen week was er eentje van "plannen en gelijk wer wijzigen". Woensdag ben ik dus met de ferrie van Auckland naar Waiheke Island gegaan. Daar is het altijd 3 a 4 graden warmer dan in Auckland...pffft! Bij Hekerua Lodge (wat een hippies!) hadden ze wel een klein zwembadje maar omdat dat water zoooo koud was zou "verfrissend" een flinke understatement zijn en heb ik me er niet aan gewaagd. Mijn bijna-bejaarde hart kon het ech tniet aan. Tijdens het koken werd ik gespot door een Duitse vent die daar met 2 andere buren was. Is half Duitsland leegelopen ofzo? Ze zitten hier echt overal! Zij hadden ook loopplannen voor de volgende dag en dat kwam dus mooi uit. Ze gezegd, zo gedaan...
Vroeg d'r uit en na een goed ontbijt vertrok ik met Ole, Alex en Andi voor een goede wandeling over het eiland. Bij Palm Beach blijven plakken en daarna met e bus naar Rocky Bay. Voor de camcorder van Ole heb ik nog even voor reisleidster gespeeld (nieuwe roeping :p) en Koi Island gepromoot. Voor de fanatiekelingen: zoek maar eens op...het heeft misschien een diameter van 5 meter en staat serieus op de kaart! Het filmpje is echt rijp voor YouTube, dus ik hoop dat hij het me mailt.
Aan het eind van de dag heb ik m'n spullen gepakt en ben ik terug gegaan naar Aucklans omdat er de komende dagen geen betaalbare accomodatie beschikbaar was. Bij The Fat Camel hadden ze gelukkig nog een bed voor me en heb ik me de avond stuk gelachen met een groep uit New Caledonie (Noooit van gehoord en heb geen idee of ik het goed schrijf). Die lui spraken een paar woorden Engels, dus de conversatie was wat beperkt maar erg gezellig!

Vrijdag bleef ik ook nog rond Auckland hangen en ben ik naar Davonport gegaan. Erg mooie suburb van Auckland aan de andere kant van het water. Langs de baai ben ik naar NorthHead gelopen: dat is een oude militaire uitkijkpost en in de oorlog wa shet er wat minder fraai, maar nu is het een prachtig gebied om lekker melangolisch te zijn.
Op de weg terug naar de ferrie vroeg een Franse jongen naar de vertrektijden en al snel werd het een "kijk-eens-wat-ik-gefotografeerd-heb"-gesprek. Terug in de city had ik natuurlijk weer een hostel nodig, maar The Fat Camel had ik inmiddels wel gezien, dus tijd voor wat nieuws! In QueenstownHostel heb ik me prima vermaakt met poulende mensen en een slechte (en daardor erg goeie) film.

De volgende dag was het eindelijk zo ver: m'n vertrek naar Northland! Maar eerst nog even een bezoekje aan Auckland Museum. Een goed stukje cultuur om gezien te hebben. Om half 6 zat ik in de bus naar Whangarei en 3 uur later stond ik ineens in een uitgestorven dorpje. Met m'n backpack en water kroop ik de bult op naar het hostel...wat een dooie boel daar! Ik had gedacht om daar de zondag ook nog te blijven, maar alles wat ik daar kon doen was snorkelen en dat kan ook in The Bay of Islands, dus wegwezen!!!
De bus naar Paihia vertrok lekker vroeg, dus kon nog fijn van een dagje in Paihia genieten.
Ik slaap hier in een prima Dorm met in totaal 6 bedden. Samen met de 3 Engelsen, 1 Israelier en de Duitse Kritin zijn we vrijwel gelijk naar het strand gegaan voor een goeie frisse duik. Weer zo'n gezellig groep met kaartspelletjes, wijn drinken, slap hangen en lachen om alles. Top!
Om de rest van het hostel 's avonds niet te storen zijn we met z'n allen naar het strand vertrokken om verder te ouwehoeren. Zo veel sterren heb ik trouwens in jaren niet gezien!!! Misschien moet ik een wat mindr vaak in een stad zijn, dan wordt m'n uitzicht niet zo verpest door de lampen, ghe...

Deze mensen zijn gelukkig ook van het lopen, dus de 2e dag zijn we met de hele Dorm naar Haruru Falls gegaan. Lekker loopje van een paar uur door de swamp en in de schaduw van de bomen en daarna lekker spatteren bij de waterval. Prima dag!

Vandaag heb ik mezelf een vervroegd verjaardagscadeautje gegeven en ben ik met Kristin en een grote groep backpackers naar Cape Reinga gegaan. Dat is een bustour. Opzich ben ik niet zo van de bustours, maar het is echt niet te doen met je eigen auto of public transport. In alle vroegte werden we opgepikt om bij de Kauribomen te kijken, allerlei stops onderweg bij mooie strandjes en om uiteindelijk natuurlijk bij Cape Reinga uit te komen. Dat is het uiterste puntje van NZ op het noorden van het Noordereiland. Hier komen de Pasific Ocean en de Tasman Sea bij elkaar: heel mooi om te zien, je ziet de twee stromen van golven letterlijk tegen elkaar botsen van de twee verschillende waters.
Daarna zijn we gaan sandboarden. Echt lachen en gaat rete-hard! Mijn snelheid is zo op de foto's niet te zien natuurlijk, maar geloof me maar. Heb geen Bungyjump nodig voor die thrill! Echt alles zat onde rhet zand: in de bus wilde ik even wat muziek luisteren, maar toen ik m'n oordopjes indeed hoorde ik "Kggrkts-kgggrkts"... zand!
Als toetje kregen we een lange rit over 90 miles beach (is trouwens een officiele Highway) en reden we weer terug naar Paihia. Mooi cadeautje dacht ik zo!

Hier in Paihia kwam ik net trouwens 4 mensen uit m'n Fat Camel-tijd tegen. 2 daarvan had ik ook al op Waiheke Island gezein en die andere 2 zijn de Argentijnen. Erg leuk...kleine wereld! Morgenavond komen ze ook een wijntje drinken op mijn 26-jaarschap, maaroverdag is het eerst is het taart-tijd en gaan we ons met de Dorm-groep vermaken bij alle activiteiten rond Waitangiday...feest!

Zo, ik heb weer een flinke lap tekst van gebakken en zal zo nog een scheut smul-foto's uploaden.

Auckland

2008-01-30T01:40:00.002+01:00

Auckland

2008-01-30T00:12:00.000+01:00

Een dag eerder dan geplanned ga ik weg uit Auckland. Ik heb hier alles gezien en gedaan wat ik wilde, dus tijd om verder te gaan. Eigenlijk zou ik nog een dag moeten blijven omdat ik een bed had gereserveerd, maar een meisje uit The US wilde mijn bed graag overnemen voor die laatste nacht, dus dat was een mooie win-win!
Ik ga zo weer wat foto's uploaden om mijn verhaal wat te versterken.

De eerste avond in The Fat Camel in Auckland kwam ik gelijk allerlei leuke mensen tegen uit Argentina, Duitsland, Belgie, Denemarken en weetikveelwaarnogmeervandaan. Ook in dit hostel doen ze silly wedstrijdjes. Het klikte super tussen al die lossen mensen en mij, dus 's avonds hebben we de stad onveilig gemaakt. Erg gezellig allemaal! In de haven was er supermooi vuurwerk (Auckland Anniversary), dus dit jaar heb ik alsnog mijn portie vuurwerk gehad :)
Dit hostel heeft 6 verdiepingen, elke verdieping heeft 2 appartementen (woonkamer...keukentje) en daarin zijn iets van 7 kamers. Iedere kamer is weer anders (single-room of bijvoorbeeld met 3 stapelbedden).
Toen we na het stappen terugkwamen hoorde ik al een luid (Lees: LUID!!!) gesnurk vanuit mijn kamer, dus een nachtje op de bank leek me een beter plan, ha!
De zondag ben ik met de snurker en zijn Argentijnse vriend, nog een verdwaalde Argentijn en de Duitse naar het strand van Mission Bay gegaan. Oi, wat lekker dat water!
Hier beginnen de sun-protector-cremetjes bij factor bij 30...niet gek, in 10 minuten kan je verbranden. Met dank aan alle ozon-afbrekende producten!. Gelukkig had ik al een goed smeerseltje, dus eindeljik is het gips eraf.

's Avonds hebben we een klein feestje gebouwd in het appartement, want bijna iedereen zou de volgende ochtend vertrekken. Van thuis had ik een Engels spelletje meegenomen (Fluxx: handig voor iedere backpacker!), dus met alle roommates en aanhangsels van de afgelopen avond hebben we er een prachtige avond/nacht van gemaakt!
De volgende ochtend vertrokken de 3 Duitsers met een huurauto. We wilden eigenlijk met z'n 4en gaan, maar ik heb meer dan 2,5 maand in Nieuw-Zeeland en zij maar 5 weken, dus door de niet-parallel-lopende plannen was dat allemaal niet zo handig.
Het is zo raar: iedereen is je beste vriend voor een dag of 3 en daarna zie je elkaar waarschijnlijk nooit meer.
De rest van de dag heb ik me vermaakt in Auckland Art Gallery en Albert Park. al genietend van de zon heb ik een plan gemaakt voor de komende dagen.

Op dinsdag stond er een gratis citytrip op het programma (dat doet zo'n bus-organisatie in de hoop dat je vervolgens meegaat met een van hun veeeeel te dure trips). SkyTower...Mount Eden... en uiteindelijk een wandeling onder de Harbour Bridge. Echt super, maar onthoud de volgende tip: draag geen rokje! De hele rit voelde ik me Marilyn Monroe! Vanaf de brug maakten een paar mensen een BungyJump. Mijn ouders zouden me lynchen of onterven, dus ik heb maar even gepast. Natuurlijk niet modat ik 180 kleuren zou poepen!.

Vandaag zeg ik dus gedag tegen Auckland...vanochtend ben ik met de Argentijnen (die ik toevallig op straat weer tegenkwam na het afscheid nemen) nog even op de SkyTower gegaan. Wow! Wat een ver uitzicht!
Nog even een kleine verbazing tussendoor: Bij een kruispunt steken mensen ook schuin over. Voor de voetgangers gaan alle lichten tegelijk op groen, je hoeft dan niet eerst rechtdoor over te steken en daarna links (of rechts) om de andere weg over te steken. Hoppah, gewoon schuin de kruising over! Doen wij dat in Nederland ook? Oh, en het groene licht voor voetgangers is niet gewoon een stilstaand mannetje in loop-houding, maar een bewegend popje van LED-lichtjes, ghe!
Inmiddels heb ik ook een Nieuw-Zeelands nummer (00642102248647), dus mijn lieve smssers kunnen vanaf nu dit nummer gebruiken. Elke keer verschijnt er weer een brede glimlach op mijn gezicht als ik het envelopje in beeld zie. Hier ontmoet ik erg veel toffe mensen en ben eigenlijk geen moment "alleen", maar de aandacht van jullie blijft leuk!

Over een uur vertrek ik met de ferrie naar Waiheke Island. Daar wil ik flink gaan lopen en natuurlijk ook wat luieren op het witte strand. En lucky-me duikt daar gelijk in het wine-festival dat daar tot de 31e is.
Na 3 dagen op Waiheke Island pak ik de bus naar Whangerei en van 4 tot 7 februari heb ik een hostel gereserveerd in Paihia. Dit is tegen Waitangi aan: in 1840 is daar The Treaty of Waitangi getekend en dat wordt elk jaar uitbundig gevierd. Op mijn verjaardag heb ik dus toch een feestje! Afhankelijk van de politieke situatie schijnt er ook nog een beetje gereld te worden, dus ik ben benieuwd!
The Bay of Islands schijnt fantastisch mooi te zijn, dus daar ga ik me zeker goed vermaken ! Daarna reis ik verder naar het Noorden en zal Cape Reinga aandoen. Natuurlijk sla ik 90miles beach niet over!

Daar eindigd mijn plan... en zal ik eens kijken voor een nieuwe "wie-wat-waar-hoe-welk".

Ok, ik gooi er nog even wat foto's tegenaan en GO!

Klein stukje San Francisco

2008-01-26T00:04:00.002+01:00

Bye San Francisco...Hi Auckland!

2008-01-25T21:38:00.000+01:00

Voor m'n vertrek uit San Francisco lag het Internet d'r uit, dus kon mijn geplande SF-afsluit-Blog niet maken...hier dan alsnog even de laatste dagen in SF.

Na 2 mislukt pogingen was het dan eindelijk zo ver: het uitstapje naar MuirWoods werd een feit.
Samen met RoomMate Sarah (uit Londen), Mindy (uit NewMexico) en de huurauto vertrokken we dinsdag vroeg naar de hoge bomen. Ondanks de regen, heerlijk gelopen in een prachtig stukje natuur!
Ondertussen heb ik ze nog een lesje 'Nederlands' gegeven en daarna zijn we verder omhoog gereden langs de kust. 's Avonds was er een wedstrijdje BeerPong in het hostel waarbij ik er gelijk in de eerste ronde uitlag, maar wel weer nieuwe vriendjes gemaakt.

De laatste echte dag in SF heb ik nog even de laatste dingen gedaan die ik wilde doen. Bij het ontbijt kwam ik trouwens voor het eerst in dagen Nederlanders tegen. Ik moest vaak zoeken naar Nederlandse woorden en bakte d'r flink wat gekke geluiden in mee. Dat zal nog wat worden als ik over 3 maanden terug kom!
Als echte tourist ben ik nog even bij The Crookedest Street in the World gaan kijken. Er schattig zig-zag straatje. Daarna heb ik geluncht in ChinaTown. Oi! Wat lekker!!!Enorme garnalen en een goeie berg groenten. Er zat ook iets bij wat ik niet kon thuisbrengen, maar de mensen van het restaurant spraken amper Engels, dus ik weet nu alleen dat het uit de zee komt. Gelukkig geen hond gegeten! Ok, zeehond zou nog kunnen, ghe...

Ook een ritje met de CableCar stond nog op het programma. Bij NorthPoint hield ie op en daar heb ik vast even een nieuwe memorycard voor m'n camera gekocht want ik flits hier wat af! Die genen van m'n moeder zijn dus ook bij mij terecht gekomen.

Sarah en ik hadden zin in een concertje of iets dansbaars, dus gingen we op aanraden naar Mojito-bar. Daar trad een reggeabandje op waar we na het optreden mee gingen socializen en later kreeg ik een CD van ze. Kan ik al luisterend nog eens terug denken aan een geweldige avond met veel free drinks, gekke dansmoves en gezellig babbels!
Een goeie afsluiter van een superweek!

Donderdag was het al weer tijd om naar het vliegveld te gaan. Om half 11 schrok ik wakker, shit! Om 11 uur moest ik uitchecken, dus als een dolle m'n tas ingepakt: alles lag nog overal...want ik had nog even een wasje gedaan. Precies op tijd stond ik met m'n kamersleutel bij de balie en kon daarna nog even relaxed douchen.
In het vliegtuig zat ik een stuk minder comfi dan op de weg naar SF, want naast me zat een meid waar ik zeker 2 keer in paste en degene voor me wilde 12 uur lang met de rug achterover. Wha! Ben ik even blij dat ik niet zo groot ben. Sja, dat is het nadeel dus van "niet met een lange vent reizen". Die relaxte plek bij de nooduitgang met extra beenruimte kan ik niet meer aanvragen.
Vier Slaapuren, twee maaltijden en één film later stond ik veilig met de voetjes op Nieuw-Zeelandse bodem en kon mijn tocht naar het hostel beginnen. De Airbus hield er halverwege mee op. Het begon al zo gek te ruiken, maar toen er rook uit de bus kwam had ook de chauffeur door dat we beter konden stoppen. In het vroege zonnetje gewacht op de volgende...en nu zit ik dus in Hostel Fat Camel waar ik de komende 5 dagen blijf.

Hier kan ik eindelijk foto's uploaden, dus bijna kunnen jullie ook een beetje meekijken!

Ook hier in Nieuw-Zeeland ga ik weer lekker genieten, genieten, genieten...

Anjo de uber-Tourist

2008-01-22T08:10:00.001+01:00

Hallo Lieve Meelezers,

Net opende ik mijn mail en las de verontrustende vraag "of ik pas 1 blogje had geschreven?" Dus leek het me wel weer tijd voor een nieuw verslag van mijn avonturen.
Vlak na de vorige blog kwam iemand uit 't hostel vragen of ik ook mee uit wilde. Tuurlijk! Rare boel hier...maar erg gezellig! Aan het eind van de avond stonden we ineens met z'n allen op het dakterras van een vriend van hen met uitzicht op de prachtige lampje van de stad, de GoldenGate Bridge en de vuurtoren van Alcatraz! Wha!
Na een goede nacht ben ik op de huurfiets gestapt en over de GoldenGate Bridge naar Sausolito (die kunstenaarsbuurt met ook woonbootjes, heel schattig allemaal) gefietst. De 3 wet-overtredende delen van het verhaal laat ik even weg, hihi!
Al fietsend over de GoldenGate kreeg ik zo'n vrij en stoer gevoel...die houd ik nog even vast!
Gister (zondag dus...) was een bizarre dag. Ik had het plan om naar Muirwoods te gaan (van die hoge bomen waar je flink tussendoor kan lopen), maar daar kwam niets van terrecht omdat het zondag was. Toen ik op straat een beetje in een info-boekje stond te snuffelen kwam er een aangenaam-uitziende man voorbij en zei: "Excuse me, Miss, I just want to say that you're very pretty...have a nice day". En hij liep verder.
Hmmm, ik had een mond-vol-tanden-moment en de bloos-stand van m'n wangen ging aan.
Even wat crackers achterover geslagen en op naar JapanTown. Heuvel op, heuvel af, heuvel op... Ik heb in ieder geval al veel door de stad gelopen (die mensen zijn lui hier! Voor 2 blocks nemen ze de bus : WHAT?!)
Op het PeacePlaza heerlijk genoten van de zon en op de terugweg mocht ik gratis met de bus omdat ik alleen briefgeld had en geen losse muntjes. Een 2e "Hmmm". De dag met eigenaardigheden was nog niet voorbij. Aangekomen bij het hostel ging ik in de chill-zaal even thee maken. Mijn cultuur-krantje (om een leuk concert te zoeken) had ik op de tafel gelegd en liep even naar de keuken om het kokende water te pakken. Terug bij de tafel lag daar ineens een joint met een briefje: "A complementary joint for the lucky finder...(catching a plane)". Ik zou zweren dat ie er daarvoor nog niet lag!
Dat was de 3e Hmmm voor die dag. Sjeez, wat gebeurt hier allemaal?!
Ik heb 's avonds nog even in de spiegel gekeken of er niets op mijn voorhoofd stond, maar nee.

Vandaag heb ik een 2e MuirWoods-poging gedaan, maar het regende (Jaja...ook hier ;) ) dus heb ik een prima daginvulling bij the Museum of Modern Art beleefd. Daarna door naar Pier39 voor de EveningTour van Alcatraz. Wow, dat was echt top! Heel raar wanneer je er bij stilstaat dat het geen filmset is, maar "echt". Al koukleumend heb ik genoten van het ge-wel-di-ge uitzicht op de city! Echt een dikke aanrader.

Eindelijk, morgen is het zo ver! Met m'n 2 RoomMates hebben we voor morgen een auto gehuurd om naar MuirWoods te gaan.
Die Touringbus-lui vragen 60 Dollar en wij zijn morgen voor minder dan 15 p.p. klaar. Prima deal, ghe.

Ik wil dolgraag foto's uploaden, maar dat kan hier in 't hostel niet. Ik ben pas 1 Internetcafe tegen gekomen (of mijn ogen zaten dicht, maar dat zal wel niet), dus zal later nog eens kijken.
Het is trouwens best een kunst om er zelf ook op te staan, maar tis gelukt :)
Ookal ben ik "alleen"...d'r is genoeg te socializen, want iedereen blijft maar ouwehoeren hier.

De berichtjes en mailtjes zijn heerlijk, ik ga later wat prive-antwoorden sturen, maar eerst eens zien wat Dromenland me te bieden heeft.

Zwaaiii!

Teken van leven...

2008-01-19T03:41:00.001+01:00

Zo, daar zit ik dan...in m'n hostel in San Francisco (Green Tortoise: staat ook bij de links, kan je even kijken). In een dag kan ik al m'n vingers er af typen...maar ik probeer het een beetje compact te houden :p
Gisterochtend was het dan eindeljik zo ver: mijn Rondje om de bol ging eindelijk van start! Mams en NiggieAnne hebben me in alle vroegte naar Schiphol gebracht en traanloos ging ik door de douane. Daarna besefte ik pas (Jaja, toen al, ghe...) dat de komende 14 weken ECHT van mij zijn. Even stil gestaan (Okok, met een subtiel traantje) en doorgelopen naar de Gate. In het vliegtuig met alle mogelijke entertainment vlogen de ruim 10 uur eigenlijk voorbij. Voor ik het wist stond ik bij de douanebeamte die wat zogenaamde "interesse-vragen" stelde en na een soort van sight-seeing van een half uur in een busje met nog wat andere mensen stond ik voor de deur van het hostel. hier blijf ik de hele week in San Francisco.
In m'n hoofd was het midden in de nacht, maar daar een uur of 2, 3 's middags. Prima vertoeven hier! Ik zit tegen Chinatown aan, er zijn een aantal computers waar je 24/7 gebruik van kan maken. Ze zijn wel zo traag als ... maar prima te doen. Een chillzaal, keuken (heb net samen met wat mede-logeerders de kok geholpen met snijden/husselen/e.d.) en zelfs een sauna! In no-time ben je bij de Fisherman's Wharf (daar ben ik vandaag trouwens geweest)
Ik dacht dat ik wel een avondje door zou trekken, maar om een uur of 6 lag ik al loei-hard te slapen.
Vandaag stond in het teken van "what to do in SF?"
Zowiezo ga ik maandag naar Alcatraz (Dankje Edith voor de tip om vantevoren te reserveren...het is inderdaad de Eveningtour geworden), morgen ga ik een fiets huren en dan hopen dat de remmen het goed doen, want de heuvels zijn echt zo steil als in de SonyBravia-reclame met de gekleurde stuiterballen!!!
Er is een leuke route die over de Golden Gate Bridge gaat, door Sausolito (een kunstenaarsbuurt en volgens mij is het gay-gehalte daar wat hoger dan daar buiten),en verder weet ik niet meer wat er op het kaartje stond, maar het leek mij wel een goede manier om de stad te bekijken.
Vandaag dus al de Fisherman's Wharf afgelopen en daar wat buurtjes door. Chinatown heb ik ook al gechecked. Sjonge, wat heb ik me rotgelachen om al die lelijke (en daardoor prachtige) troepjes!
Vol verbazing neem ik trouwens alles in me op.
Ooit een buggy met 2 bekerhouders aan het "stuur" gezien? Eentje met een dikke beker Starbucks-koffie en eentje voor een mobiel en sleutelbos...hmmm...
In Chinatown vroeg een man in een rolstoel of ik hem even wilde helpen. Ja tuurlijk. Dat stukje naar de bushalte wilde ik 'm best wel even duwen. Toen ie vervolgens ook nog vroeg of ik ergens een paar deuren verderop geld voor 'm wilde gaan wisselen...begon te schreeuwen toen ie zijn muntgeld liet vallen (dat rolt best hard de bult af trouwens)...en mij begon te commanderen (met het zelfde volume) of ik niet even achter dat muntje aan wilde rennen... verloor ook deze Goede Anjo haar geduld en zei zoek het maar uit!. Alleen dan in andere woorden, maar de strekking was ook voor hem duidelijk. Een paar van die neus-dichte (nazale) Amerikanen vonden het "Soooooo nice of you", maargoed...
De zon scheen in ieder geval heerlijk vandaag! In m'n hemdje lopen in januari is me geloof ik nog nooit overkomen.
De Kekke Kiekjes die ik heb gemaakt komen later, want dat gaat hier allemaal erg traag en het is tijd voor een hapje eten. 3 keer per week kan je hier gratiz mee-eten en wil natuurlijk ook even proeven waar ik net een beetje aan meegeholpen, dus ga er weer vandoor.
Voor een eerste dag heb ik best al wat gedaan, maar de echte tourist komt morgen in me naar boven!

Ohwja, iedereen bedankt voor de lieve smsjes en blog-berichtjes!

Doeoei!
Anjo

Tomorrow !!!

2008-01-16T21:00:00.000+01:00

In just two days tomorrow will be yesterday...

Als afsluiter in Nederland nog even een van de befaamde Anjo-quotes. Nog even mijn rugzak definitief inpakken en dan nog één nachtje slapen. Ben ik een pessimist als ik mijn vraagtekens zet bij de slagingskans? Of is dat zelfkennis?
Ach, anders heb ik nog een hele vlucht naar San Francisco om te tukken...dus no worries!

Tot Blogs,
Anjo

Zwaaiii

2008-01-13T21:59:00.002+01:00

Als een stuiterbal toinkte (ik toink, jij toinkt, wij hebben getoinkt) ik vrijdag door de gang/kamer/keuken ... Vriendjes&Vriendinnetjes kwamen nog even gedag zeggen en ineens stonden we daar met z'n 24en...wat een prachtige avond/nacht !!! Tenx! Het was een fantastisch feestje :) Zooo fijn en waardevol om iedereen nog even te zien en te knuffelen!
Nog even 2 opdrachten afronden...sleutels aan de onderhuurster geven...m'n spullen naar Zeist slepen...tas inpakken...en dat is het donderdagochtend echt zo ver!

Kriebels !

Kees

2008-01-04T19:10:00.000+01:00

Nog 13 Nederlandse nachtjes slapen... weer komt het kind van 6 in me naar boven! De kriebels maken hele tochten en heb geen idee of ik klaar ben om te vertrekken. Maar Kees zegt me weer dat alles goed komt. Voor degene die het verhaal van de Fictieve Kees niet kennen: kom 11 januari op m'n "nog-even-knuffelen-want-ik-ga

-jullie-missen-en-vier-alvast-m'n-verjaardag-en-proost-op-een-nieuw-mooi-jaar"-feestje, dan vertel ik het nog eens, ghe...

Fruitsalade

2007-12-21T01:13:00.000+01:00

Na 3 grote koppen thee en een uiterst gezellig kroegbezoekje heeft Kiwi Paul me achtergelaten met een geweldige hoeveelheid Nieuw-Zeeland info. Tenx ! Nog minder dan 4 weken de tijd om me voor te bereiden op 't Grote Avontuur...

Brrr...

Toedeloe,
Mango

PrikPrikPleister

2007-12-10T20:51:00.001+01:00

De eerste serie prikken zitten d'r in...volgende maand de 2e shift. Hopelijk wil de Kerstman een stukje van de rekening vergoeden, oef !
M'n meelevende moeder mailde me net met de vraag "of ik er ook kondooms bij kreeg...veiligheid voor alles". Condooms met een K hè :p Ouderwetse spelling, toch een aardig bijdetijdse gedachte. Fijn Mams! Volgens haar zou ik vast wel eens aan een Maori met van die mooie tatoos willen snuffelen...wat kent ze me toch weer goed ^^

DrukDrukDruk

2007-12-05T18:33:00.000+01:00

Vannacht voelde ik me net een kind van 6 die op Sinterklaas zat te wachten... Ik lag om half 5 nog wakker ! Vanalles spookte door m'n koppie:

- Krijg ik mijn kamer wel verhuurd voor een paar maanden?
- Dit niet vergeten mee te nemen, dat niet vergeten te kopen.
- Een paar handige dingen voor op mijn Kerst-verlanglijstje.
- Tot en met zaterdag elke dag werken daarnaast nog eens 2 grote opdrachten voor 2 verschillende bedrijven die ik 's avonds thuis uitvoer. Dus flink aan de slag. Pffft !

Kortom, de tijd vliegt !!! Maar gelukkig ben ik de piloot :)

Vanavond kan ik lekker rustig aan het werk, want bijna iedereen zit bij de Fam cadeautjes uit te wisselen. Dus ik sluit me relaxed op met een dikke stapel werk. Gelukkig zal ik er blij mee zijn als ik aan de andere kant van de bol zit en m'n banksaldo me toelacht...

Bloggerdeblops

2007-12-04T18:00:00.000+01:00

Sja, er zijn nog steeds mensen zonder Hyves...dus voor hen: Roffel-de-roffel...Tadaaaaaa...

... een Blog dat voor iedereen toegankelijk is en waar ik tijdens mijn reis verslag zal doen van alle leukigheden enzo. Ik heb m'n eerder ge-poste Blogs van Hyves maar ook even hier neer gezet zodat iedereen de aanloop kan lezen.

Voordat het zover is zal ik hier ongetwijfeld meer stukjes voorpret neerzetten...dus kom gerust nog eens langs :)

Toedeloe,
Anjo

Gaan met die banaan

2007-12-04T17:57:00.002+01:00

21 november 2007

Jeuh Vandaag heb ik mijn ticket bevestigd: op 17 januari vlieg ik van Amsterdam naar San Francisco. Een week later naar Auckland...dan flats ik ruim 2,5 maand door Nieuw-Zeeland en op 14 april vlieg ik naar Tokyo. Daar ga ik me nog een week verbazen en op 22 april ben ik (hoe het er nu naar uit ziet...) weer in Nederland.

De voorbereidingen zijn in volle gang: verzekeringen, centjes sparen, spullen uitzoeken en kopen, kamer onderhuren, dromen en nog een dromen...nu weer

Zzz...

In de ban...

2007-12-04T17:57:00.001+01:00

13 november 2007

En weer zit ik met rode wangetjes een avondje naar mijn scherm te loeren en flink rond te klikken naar interessante reis-dingetjes Ik heb ondertussen een prachtig ticket gevonden:

Het is een jaar geldig en ik kan 3 "gratis" overstops maken:

- 1 in Nieuw Zeeland (Auckland, Christchurch of Wellington)
- 1 in Azie (Hong Kong, Shanghai, Tokyo of Osaka)
- 1 in USA (San Francisco of Los Angeles)

Dit lijkt me wel en mooie route:

Van Amsterdam naar San Francisco (daar een paar daagjes vertoeven en de toerist uithangen) dan door naar Auckland. Dan begint m'n echte Nieuw-Zeeland-avontuur Over land zal ik dan vanuit Auckland van het Noordereiland naar het Zuidereiland hobbelen. Ik wil ook dolgraag de TranzAlpine Express van Christchurch naar Greymouth nemen (of andersom...). Dit is een treinreis (231 km) dwars door de bergen van de oostkust naar de westkust in een dag. Dit ritje duurt 4,5 uur. Op de weg terug naar Nederland wil ik dan via Tokyo gaan. Daar trek ik ook weer een week voor uit. Vanuit Tokyo ga ik echt wel de trein naar "Anjo" nemen: dat is een stad op een paar uur afstand van Tokyo, gheghe ! Tokyo is volgens mij ook echt een stad waar je als ontwerper geweest moet zijn als je toch aan die kant van de wereld zit
En vanuit daar kan ik dan natuurlijk ook mooi een lading DesignerToys mee naar huis sleuren Japan: the place to be voor Vinyl-fans, ghe...

En OiOiOi! Ik heb net tijdens mijn Powernapje al weer van dit heerlijke plan gedroomd. Veeg me op !

Whoeiii !

2007-12-04T17:56:00.000+01:00

12 november 2007

36 inlogpogingen later... Mijn visumaanvraag is APPROVED. Gelijk even voor een leuk ticket gekeken en sjonge, dat gaat een mooie trip worden !!!

Dus voor degene die voor februari, maart en april een kamer in Arnhem zoekt: klop maar aan

Frusti

2007-12-04T17:54:00.000+01:00

11 november 2007

Aaaaaaaaaaaaargh !!! Net kreeg ik een mail van the New Zealand Immigration Service:

______
ONLINE ENQUIRY CHANGE OF STATUS

Your immigration application status has been updated. To View these changes please log
in to Online Services by copying the following URL into your web browser: http://www.immigration.govt.nz
______

Als een dolle klikte ik verder. Hijg-hijg...hartslag...flatserdeklats...inloggen...maar de site is currently unavailable
Er is dus een toekenning of afwijzing voor m'n visum en ik kan er niet bij. Dikke Frusti !!!

Nieuw-Zeeland...here I come !

2007-12-04T17:51:00.001+01:00

8 november 2007

Al jaaaaaaaaren wil ik er heen, maar altijd was er wel ìets wat mij in Nederland hield En nu...nu heb ik de kans: ik ga 'm grijpen !!!

Het plan is om vanaf februari een paar maanden lekker rond te hobbelen tussen de kiwi's... De laatste velden van m'n visum-aanvraag heb ik net ingevuld en de payment is onderweg. Over 5 dagen weet ik of ik een Working Holiday Visa krijg: spannend ! Er worden er maar een beperkt aantal per jaar in Nederland uitgereikt...dus nog even afwachten.
Nu nog even naar het Postkantoor om te informeren naar mijn reisverzekering en daarna kan ik op zoek naar een "betaalbaar" ticket, whoei !

Vorige week was ik een beetje aan het wegdromen en toen ik net in/op Nieuw-Zeeland aankwam werd ik bruut verstoord. Poef, weg lekker warm gevoel ! Maar... met mijn gedachten ergens anders, ben ik altijd overal Snel weer verder dromen...Mmm !