Machu Picchu en meer...

Dussss...Machu Picchu. Punt. Oké geintje :)

Op een ongggristelijk tijdstip pakten we een taxi richting het treinstation. De taxichauffeur kroop onder zijn slaapkleedje vandaan en was ook ready to go! Nee, geen 5daagse Inca-trail voor ons...maar gewoon semi-decadentie. Hobbel-de-bobbel-de-bobbel, en 3,5 uur later arriveerden wij bij Machu Picchu. De toeristigheid kon nu ècht beginnen en wij deden braaf mee :)  De rotsformaties zijn absoluut indrukwekkend, maar de ruïnes (die door de Peruanen de afgelopen 20 jaar zijn aangebouwd, om weer te geven hoe het er vroeger waarschijnlijk uit zag) vonden we wat overtrokken. Maar net als met het Vrijheidsbeeld in New York: je moet 't gezien hebben als je d'r toch bent. Dikke prima dus, mooie dag! Voor de terugrit met de trein waren we te laat met boeken (om in een standaard coupé te zitten) dus hadden we een veel te luxe trein met hapjes, wijntjes,  modeshow met zachte Alpaca-wollen outfitjes en bijbehorende catwalkmuziek en ging de trein maar tot aan Ollantaytambo...in plaats van Cuzco. Er zaten nog twee Oostenrijkse dudes naast ons, die ook wat verdwaald leken en het allemaal net zo lachwekkend vonden als wij. Wel vet handig, want nu konden we gezellig samen een taxi delen, terug naar Cuzco!

En dan...het weekend met Paco en (zijn dochter) Cirna in Monte Cristo. Een spannende rit van 8 uur, langs diepe ravijnen en af en toe een hutje, bracht ons midden tussen de bananenbomen en koffieplanten. De mooiste vogels en vlinders fladderden rond en voor je 't wist viel er een avocado op je hoofd. Even geen moderne toestanden, onthaasten in full swing! Stiekem sliepen wij 'gewoon' in een huisje met een bed en een plee, dus voor ons was het niet helemaal BackToBasic ;) Eén gezin woont in een bamboe hutje op dat stukje land, afgezonderd van de wereld, totaal zelfvoorzienend...zou jij het kunnen? Zou jij het willen? Bij het ontbijt hebben we ons misselijk gegeten aan avocado...zo lekker zacht, dat je 'm zowat met een rietje naar binnen kan slurpen. Die slaan we dus voortaan ook mooi over bij de Appie! Koffiebonen groeiden hier dus in de tuin, verser kan je 't niet hebben :D Robbert was helemaal in z'n nopjes en denkt er sterk over na om z'n Nespresso-machine op Marktplaats te zetten :p (wie oh wie?)  Vanuit de tuin hoorde je in de verte de hoge waterval kletteren en de rivier stromen, dus daar moesten we natuurlijk even een kijkje nemen. Kortom: wil je helemaal in de zennn-modus raken, wakker worden van de fluitende vogels die je waarschijnlijk alleen uit een boekje kent en wil je eens ècht schone lucht inademen...dan is dit the plek to be!!

Na een barre tocht met de auto vanaf Monte Cristo door regen, sneeuw en over gladde en beperkte wegen zijn we aangekomen in Urubamba. Dit is de plaats waar Robbert's Oom Wim woonde. Vlak bij zijn huis is een erg luxe accommodatie (Arco Iris) waar wij een nachtje zijn blijven slapen. Hobbit-town is er niks bij... Grappige huisjes met opgeschilderde bomen en regenbogen...en een warm knapperend haardvuurtje in de slaapkamer :-) Feest! Terug naar de harde werkelijkheid... Ondertussen zitten wij in de tuin van Oom Wim dit verhaal te typen. Erg vreemd om hier te zijn. Met gemengde gevoelens hebben we rondgelopen in een kaal en een zo goed als leeg huis. Toch zijn er nog genoeg details te vinden, waar Robbert goede herinneringen aan heeft.

Woensdagavond vertrekken we naar Bolivia voor 5 dagen :) Als we weer terug zijn in Peru, melden we ons weer!