Back in Town

Na een rijtje hectische dagen heb ik eindelijk de rust om eens goed achter mijn toetsenbord te gaan zitten...

Over mijn week in Japan hebben jullie nog weinig kunnen lezen, dus hier komt 'ie dan!

Mount Fuji mocht ik dus niet op, dus ging ik met de Shinkansen (BulletTrain, soort van HSL) door naar het plaatsje met mijn naam. Best een eind nog, dus een paar uur later kwam ik aan op het treinstation Mikawa-Anjo. Erg lachen om mijn naam daar zo maar op een bordje te zien. Sja, ze komt al niet zo veel voor in Nederland..dus ben dit natuurlijk niet gewennd.
Het plaatsje zag er op het eerste gezicht erg grijs uit en het weer was ook nog eens shit, dus eerst maar eens een paraplu gekocht.
Het enige doel in Japan was in ieder geval geslaagd: Anjo in Anjo! Ben maar gelijk op zoek gegaan naar bordjes met mijn naam erop :)
Erg lachen steeds! Ze spreken mijn naam (ok, het is hùn plaatsnaam...) trouwens wel op een belachelijke manier uit.
Na een rondje door Anjo vertrok ik met de trein naar Nagoya waar ik bij een gebrek aan Backpackershostel in een heus hotel sliep. Wat een luxe! En allemaal voor mezelf!!! Dat is lang geleden, een kamer zonder company. Oeh, en extra dikke zachte handdoeken weer. Dat is toch echt een stukje beter dan die microfiber-dingen waar ik de afgelopen maanden mee leef. Eerst een hapje eten bij een local zelf-bakken-restaurant. Nul komma nul Engels, dus ineens kreeg ik een telefoon in m'n hand gedrukt...of ik aan het meisje aan de andere kant van de lijn even m'n bestelling door wilde geven: kon zij het voor ze vertalen. Het werkte wel.
Ik liep tegelijk naar buiten met een stel Japanners en na een beetj egeklets op straat vroegen ze of ik ook mee ging naar de foreigners bar. Dikke Prima. Leuk getafelvoetbald: ja, dat kunnen meisjes ook! Vet gewonnen, hihi! Snel weer terug naar m'n hotelkamer, want ik wilde natuurlijk wel even in mijn eentje genieten van die stille kamer.

Van Nagoya naar Kyoto was het maar een kort treinreisje dus daar had ik nog een hele dag voor me om eens lekker in die mooie stad rond te neuzen. 's Avonds kwam ik er achter dat ik allemaal leuke roommates had en nog meer leuke mensen in m'n hostel, dus voor de volgende avond spraken we af om wat leuks met z'n allen te gaan doen. We trokken nog een zakje Japanse nootjes open en het rook al zo naar vis... ineens word je aangekeken door zo'n uitgedroogd visje! Ok, met de wat-een-boer-niet-kent-mentaliteit kom je hier in Japan niet heel ver, maar dit ging d'r toch echt niet in...solly.
Over eten gesproken: het eerste wat je in de straten op zal vallen is de restaurantjes met realistische plastis modellen van de maaltijden. Er is hier een hele industrie voor die replica's: art studenten verven en de vrouwen zetten het geheel in elkaar. Plastic fantastic. Wat je op je bord krijgt is dus precies zo als het plastic voorbeeld, de stukjes taugé liggen bijna in dezelfde richting.

In Kyoto ging ik dus eerst nog wat touristische cultuurtripjes doen langs wat tempels. Heel mooi allemaal, maar het is echt niet mijn ding om in een rijtje met allemaal fotomakende trage mensen op je sokken (dat was eigenlijk het onderdeel wat me prima beviel, ghe...) over een uitgestippeld paadje te sjokken. Gelukkig was dat alleen een museumpje, dus de rest van het gebied kon ik lekker zelf bekijken. Ook nog even langs Kinkakuji (The Golden Pavilion). Flits-flits-flits!
Ook in de wijk Gion was het supermooi. Daar is de film Memoires from a Geisha en The Last Samurai opgenomen. Allemaal lantaarntjes en schone straten. Maar zelfs daar staan de vending machines. Die dingen word je echt in heel Japan mee doodgegooid. Ik denk zelfs dat ze op de top van Mount Fuji zelf zullen staan!
's Avonds had ik dus met die lui uit het hostel afgesproken, maar ik zat inmiddels al weer in een ander hostel. Met z'n allen naar een Karaoke-bar. En sjonge wat een mooie avond weer. Het was een soort Karaoke-hotel. Met je groep had je een aparte ruimte met banken en een grote tafel (voor heel veel drankjes) en door de telefoon aan de muur kon je steeds weer een soort roomservice laten komen.
Na een tijdje stonden we met z'n allen op de banken te dansen in plaats van te zingen, maar met mijn zangkwaliteiten was dat ook maar het beste denk ik. Ik win nog steeds alle wedstrijden vals-zingen en ik begin d'r bijna trots op te worden.
Van Kyoto ging ik in minder dan 3 uur met de supersnelle trein terug naar Tokyo voor nog een bezoekje aan The Imperial Palace, maar dat was dicht. Balen, dan konden mijn shopactiviteiten gelijk beginnen. Heel naar natuurlijk!
Per ongeluk belandde ik in een shoppingmall waar alle kleding maat Japanse-meisjes was. Daar past Anjo natuurlijk niet in. Maar een shirtje zou toch moeten lukken. Even op zoek naar een pashokje maar daar mocht ik geen shirtje passen want dat zou onhychiënisch zijn. Huh? Ahja, die meiskes lopen daar allemaal met een tegel van make-up op hun hoofd...ja dan snap ik het wel. Maar kijk even mevrouw...dit is een Europese huid...geen zooi erop. Zet je bril even op graag. Na wat heen en weer geblaat mocht ik dan met een soort van zak over je hoofd een shirtje aantrekken.
Smile and wave! Gordijntje dicht, braaf het zakje mee en tuurlijk niet opgezet. Maar nee, vette pech met het shirtje!
Wegwezen daar.
De laatste dag in Tokyo heb ik me nog even goed verbaasd over alle Japannigheden en de hoeveelheid mensen overal.
Dinsdagochtend om 5 uur ging de wekker. Spullen gepakt en met mijn enorme lading spullen met de metro naar Tokyo centraal. Daar zullen ze ook heel blij geweest zijn dat ik met backpack en al instapte. In de trein of metro wordt trouwens veel geslapen, zelfs staand slapen kan heel prima!
Met de trein door naar Terminal 1 van Narita Airport...ik dacht dat ik daar mijn opgeslagen spullen kon ophalen, maar dat bleek Terminal 2 te zijn. Terug met de trein dus: vet in de stress!!!
Uiteindelijk was ik prima op tijd terug en kon ik alle shizzle herpakken zodat de kilo's op de juiste plek zaten. Op de heenweg vanuit Nederland vertrok ik met een backpack van 12 kilo en dan nog een klein beetje handbagage. Van Nieuw-Zeeland naar Japan ging ik met 18 kilo in de backpack en over de 7 kilo handbagage.
Van Japan terug naar Amsterdam zat ik op 21,5 kilo en over het gewicht van mijn handbagage zullen we het maar niet hebben. Gelukkig liet die vriendelijke mevrouw achter de balie me niet bijbetalen, want dat zou een heel duur grapje zijn geweest.

Bijna 11 uur en heel wat grappige gesprekken met de Japanner en Kiwi naast me was in weer veilig terug op Nederlandse bodem en stonden m'n ouders en Broer op me te wachten. In de auto zaten ze al wat geheimzinnig te doen, maar wist ik veel waar ze het over hadden.
Bij hun huis in Zeist aangekomen waren daar 2 vrienden van mijn ouder waar ik het ook heel goed mee kan vinden dus dacht dat dat het was.
Chinees besteld...en ineens stond een dochter van andere vrienden voor de deur. Ik dacht nog: "Zij komt hier al sinds haar geboorte en woont nu blijkbaar in Utrecht, dus allemaal best te volgen". Prima.
Even later stond daar een vriend uit Arnhem. Ik snapt het niet helemaal: die heeft mijn adres in Zeist helemaal niet, Huh? Nougoed...nog even wat sla eten. Niet veel later stond vriendin Nienke voor de deur en terwijl mijn oogjes nog glommen, kwam Mattijs binnen. Toen begon het te dagen (ja hé, ik was moe hè!) en heb ik me er maar aan over gegeven. De hele woonkamer vol vrienden! Had Neil mooi even een welkomstfeestje georganiseerd! Super lief en ontzettend gezellig. Mijn ogen hingen wel onderaan m'n kin toen ik eenmaal m'n bed in stapte (in mijn hoofd was het half 10 in de ochtend en had ik dus een nacht overgeslagen), maar oh oh oh wat vond ik dit leuk! We moeten wel weer snel nog eens afspreken, want het lukte me weer eens niet om mijn aandacht te verdelen. Bounce bounce bounce, ik werd helemaal gek!
Sweet as BRO !!!

Sinds donderdag zit ik weer met al mijn spullen in Arnhem en de meeste dozen staan nog om me heen. Mijn agenda puilt weer uit van de socialigheden en ik denk dat ik even lang bezig ben met bijkomen en orde scheppen in de chaos als de duur van mijn hemelse reis !

Ben wel toe aan vakantie, ghe...

Ok, dit was mijn laatste Blog en ik hoop dat jullie meelezers er van genoten hebben. Gelukkig is het selectieve lezen uitgevonden voor dit soort lange geblaat... Voor een aantal zal het een hele nieuwe kijk op mijn leven en gedachtenwereld hebben opgeleverd, mooi! Welkom in Anjoland. Take it or leave it.

Met deze verrijking hobbel ik de komende tijd lekker voort in Nederland totdat mijn banksaldo weer op een prettig niveau is. Dan zal ik weer eens voorzichtig het Internet af speuren naar een mooi ticket naar weetikveelwaar!

Even afsluiten met een mooie quote: It's better to travel 1 mile than to read a thousand books...
Aan het ene leesboek dat ik mee had ben ik bijna niet toegekomen, maar nu kan ik dus nog even lekker nagenieten de Nieuw-Zeelandse reisverhalen van Andrew Stevinson. Mmm, smullen en weer lekker wegdromen...

Toedeloe,
Export-kiwi also known as Japanjo